در نخستین مرحله از عفو عمومی:
همه نویسندگان و سخنرانانی که بخاطر سخن گفتن یا نوشتن مجازات شده اند، عفو میشوند. مگر شاکی خصوصی داشته باشند که شاکی خصوصی نیز می بایست با شرایط سختی در پی اثبات آسیب دیدن اش و نیت مجرمانه طرف باشد.
کسانی که مالی به سرقت برده اند، اگر بضاعت مالی نداشته باشند بخشوده میشوند و از خزانه دربار بدهی شان را می پردازیم.
از آنجا که دوران بازداشت انفرادی بر حضرت سلطان بسیار سخت گذشته است و از آن جهت که عقده ای و مایل به تکرار این فاجعه برای دیگران نیستیم لذا فرمانی صادر میکنیم مبنی بر :
عفو عمومی
همه ی رعایای ما جز کسانی که مستقیما کسی را کشته اند اعم از بازجویان و قضات و متهمان و محکومین که تا امروز دچار تخلفی شده اند که برای آن پرونده ای تشکیل شده و یا تخلفشان مربوط به گذشته تا امروز است، عفو میگردند.
قاتلین نیز در صورت غیر عمد بودن قتل عفو میشوند و حقوق صاحب خون از بیت المال پرداخت میشود.
در صورت تکرار جرم متخلفین سابقه دار به نفی بلد محکوم میشوند و می بایست از ایران بروند.
به کلیه جوانانی که مایل باشند در خارج از کشور کشاورزی کنند سرمایه و زمین کافی میدهیم. بخصوص به زندانیان. اصلا همه زندانیان را نیز عفو میکنیم.
معتادان در صورت مشاهده در خیابان بازداشت و به منطقه ... اعزام و آزاد میشوند.
