هوشمندانه ترین دشمنی را با حضرت علی علیه السلام عمروعاص و معاویه کردند. با این حال حداکثر هوش آنان فریب مردمی ساده و نادان بود. اگر فرهنگ و فهم عمومی بالا بره دیگه از طریق رسانه ها نمیشه حماقت را به این سادگی توسعه داد. علی خیلی بهتر از معاویه به این روشها آشنا بود ولی استفاده از آنها را در شان انسانی و رسالت الهی خود نمیدانست.
معاویه از امکان رسانه به خوبی استفاده کرد. کاری کرد که اهل شام جز او و خاندان ابوسفیان کسی را به خویشاوندی حضرت رسول ص نشناسد. آخه اونها هم به نوعی هم نسب هستند با پیامبر ص. بعدها از این همین شبکه رسانه ها بصورت جدی تر دعاه(دعوت کنندگان. داعیان) عباسی استفاده کردند و بخصوص در موسم حج از امکان ارتباط با مسلمانان بر علیه امویان سود جستند.
تبلیغات معاویه در شام آنقدر موثر بود که وقتی سخن از کشته شدن علی در مسجد کوفه به میان آمد، یکی پرسید که مگر علی نماز هم میخواند؟!
شاید نشه این موضوع رو به اهل همه ی شام نسبت داد ولی وقتی تریبون نماز جمعه در اختیار معاویه بود و  ملاحظات قومی و قبیله ای بجای ارزشهای انسانی حاکم باشد چگونه میتوان انتظاری دیگر داشت. بعدها نیز منظما ابوتراب(کنیه و لقب حضرت علی علیه السلام) را لعن میکردند، عده ای که دین و ایمانشان را از رسانه گرفته بودند، تحت تاثیر ضد علی علیه السلام تا انکار همه چیز پیش رفتند.
این موضوع اصلا به اهل سنت ربط ندارد و علمای اهل تسنن تا این زمان اساسا به دنیا نیز نیامده بودند. بلکه به پیوند نامیمون دولت با مذهبی مسخ شده مربوط است. بعدها شافعی از علی چنان مدحی کرد که بوی افراط از آن به وضوح شنیده میشد و دلیلش جز عظمت نور علی در برابر ظلمت شخصیت مخالفانش نبود.
مشهور است که بزغاله ای را به رسم هدیه از طرف معاویه برای کودکان می برند و پس از اندک زمانی که کودک به آن دل بست به ظاهر و به نام علی از او باز پس می گرفتند  تا کینه ی علی و آل علی را در دلها بکارند.
با همه ی اینها علی همچنان علی ماند ....
چراغی را که ایزد بر فروزد
هر آنکس پف کند ریشش بسوزد
(البته اگر ریش داشته باشه)

==============================