|
در دوران جهاد هر کس که تعهدش بیشتر بود٬ سختی های بیشتری را متحمل میشد. فاصله ی ادعا و واقعیت با عمل روشن میشد. اگر کسی عمل نمیکرد و اندکی انصاف داشت سر به زیر میشد.
البته بودند افراد پر ادعا و کم عمل ولی در فضای آن روزگار حنایشان رنگ زیادی نداشت. وضعیت در همه جا یک شکل نبود. هر چه شرایط سخت تر میشد٬ نقش عمل در رسوایی ادعا بیشتر میشد.
آن زمان خادم بودن مساوی بود با خدمت کردن. گرچه روند تغییر مفهوم خادم به صاحب از همان روزها آغاز شد ولی وجه غالب همچنان خدمت بود. اگر کسی را از خدمت در صحنه ای آشکار می راندند٬ به صحنه ای میرفت که پنهانی خدمت کند و بهای خدمتش در این صحنه های پنهانی معمولا جان بود. معامله ای که رضایتش بیش از خدمت آشکار بود.
کلمات کلیدی:
|
