اینترنت و جهان و جامعه مجازی

بهترین راه برای تکریم بزرگسالان و پیشکسوتان، انتقال تجارب آنان برای استفاده جامعه است از طریق تعامل اجتماعی میان نسل های مختلف است.
طرح های زیادی در این چارچوب میتوان مطرح ساخت. مثلا ثبت تجارب آنان در وبلاگستان به همت فرزندان و نوه ها.

اخیرا آمار کاربران ایرانی از سوی مدیران ارشد فناوری ارتباطات کشور تا بیش از بیست میلیون نفر تخمین زده شده اند. طبیعتا جز اعتماد نسبی به آنان کار دیگری نمیتوانیم انجام دهیم چرا که آمار دیگری در اختیار نداریم.
چندی پیش یکی از دوستان اصولگرا  مطرح کرده بود که با احتساب مثلا حداکثر پنج میلیون کاربر حوزه وبلاگ و احیانا محاسبه ی گروههای کوچک تر، بیشتر گروه فعال در اینترنت، فعالین در حوزه های چت روم ها هستند.
به نظر من این نظر کاملا نادرست است. اگر بپذیریم که بیست میلیون کاربر ایرانی اینترنت داریم، ویژگی مشترک کاربری همه ای کاربران، استفاده از آدرس الکترونیکی برای ارتباطات است ولی فراتر از این شاید بیش از پنجاه درصد آنها از اینترنت در حد آدرس اینترنتی و الکترونیکی استفاده میکنند. نه اهل وبلاگنویسی هستند و نه وبگردی میکنند. بخش عمده ی دیگری نیز هستند که صرفا به وبگردی علاقه نشان میدهند. در واقع  چت روم ها به دلیل ظهور فرصت های مناسبتر از اقبال گذشته برخوردار نیستند.  بعلاوه فعالین این حوزه ها معمولا در زمره ی وبلاگنویسان نیز هستند. البته وبلاگهای این گروه ویژگی های خاص خود را نیز دارد.
تصور اینکه فعالین اینترنت، از فرصت وبلاگنویسی و بازدید از سایتهای پر ترافیک جامعه مجازی پرهیز دارند، تصور نادرستی است.

داشتن وب سایت(در معنای دامنه مستقل) یکی از آرزوهای مهم خیلی از فعالان حوزه وب بخصوص وبلاگنویسان است. بی تردید فعالیت فوق العاده دات کام ها در آمریکای دهه ۹۰ و ظهور سایتهای تجاری موفق از مهمترین دلایل مستقیم و غیر مستقیم توجه به دات کام محسوب میشود. بعلاوه دارنده دامنه مستقل کنترل بیشتری بر روی فعالیتهای دامنه دارد که برای هر فعالیت مستقل تجاری ضروری محسوب میشود. ولی آیا این درجه اعتبار همانقدر که برای فعالیتهای مستقل تجاری مهم است برای سایتهای شخصی نیز اهمیت دارد؟

شاید برای سیاستمداران و اشخاص مشهور اهمیت این موضوع بسیار باشد ولی در محاسبه محاسن و معایب داشتن یک سایت شخصی و وبلاگ بصورت مستقل یا در داخل وبلاگ سرویس ها کدامین ارجحیت می یابند؟ جدولی از محاسن و معایب میتواند راهنمای خوبی برای ما باشد. اما در اینجا تنها به نکاتی پراکنده اشاره میکنم:

مهمترین موضوع در وبلاگهای شخصی سه نکته بسیار مهم است:
۱. امکانات مناسب جهت انتشار دیدگاهها و مطالب بصورت دیجیتال.
۲. امکانات مناسب جهت انتقال و انتشار دیدگاهها خارج از چارچوب یک نسخه دیجیتال.
۳. امکانات مناسب جهت کسب نظرات دیگران.

بنظر میرسد وبلاگ سرویس ها به دلیل آنکه به واقع ساز و کاری تجاری محسوب میشوند محمل مناسبتری برای ارائه چنین خدماتی هستند. از جهات متعدد اقدام بعضی از وبلاگنویسان در راه اندازی سایت های شخصی بصورت دات کام مشابه آنست که در سفرهای هوایی بجای هواپیمای مسافربری از هواپیمای شخصی استفاده کنیم. هزینه های سایت های شخصی مشکلی اساسی است که اگر در ابتدا تصور شود فقط هزینه اجاره دامنه و هاستینگ است ولی بتدریج هزینه های امنیت و غیر آن نیز مطرح میشوند.
از هزینه ها که بگذریم موضوع آنست که فلسفه وبلاگنویسی به نوعی با جماعت و اجتماع پیوند خورده و دات کام شدن به نوعی وبلاگنویسان پیشکوست رو در هاله ای از نور جا میدهد که ممکن است موجب حجاب و نوعی جداافتادگی شود.
بعلاوه ترافیک در حوزه های وبلاگی راحت تر منتقل میشود و ساز و کارهایی که وبلاگ سرویس ها در نظر میگیرند همانند محبوب ترین و فعال ترین و لینکها کمکهایی هستند که در شرایط دات کام متضمن هزینه هایی مضاعف است که معمولا نتیجه ای مشابه به همراه ندارد.
با اینحال نمیتوان دات کام شدن را یکسره مردود شمرد. چرا که انرژی مضاعفی به صاحب وبلاگ دات کام میدهد که میتواند در موفقیت آینده موثر باشد. بعلاوه با بالارفتن نقش تاثیر گذار وبلاگنویس٬ انتظاراتی از وبلاگ در وبلاگنویس شکل میگیرد که حداقل در گذشته وبلاگ سرویس ها تمایلی به پاسخگویی به آنها نشان نداده اند. اما یک پیشنهاد: اگر تصمیم به دات کام شدن گرفتید٬ هرگز خانه پدری خود را فراموش نکنید و از خاطره های آن الهام بگیرید.
متاسفانه بعضی ها  حتی سابقه وبلاگ خودشون رو پاک میکنند و وبلاگشون رو می برند روی دات کام که اینجوری از خیلی چیزها محروم میشوند.

در این مدتی که با وبلاگ و وبلاگ نویسان محشور شده ام نظراتی پیدا کردم که میخوام با شما دوستان در میان بزارم:

۱. فرصت طلایی بیان حالات درونی از راه دور مشکل ارتباطات و انسداد ارتباطات عاطفی در جامعه ما رو تا حد زیادی حل میکنه. افراد که جرات نگاه کردن در چشمان دیگری رو نداشتند و یا فرصتی نمی یافتند بگویند و بنویسند٬ میتوانند هر چه میخواهند بنویسند.

۲. وزن و اعتبار سخن ها حد اقل در میان جماعت وبلاگ نویس روشن شد. خیلی ها فکر میکردند که اگر فرصتی به جوانان و نوجوانان داده شود دین و اخلاق و فهم و شعور و آینده نگری و احتیاط بر باد میرود. ولی آنچه بر باد رفت توهم ایشان و آشکار شدن کج اندیشی کسانی بود که بقیه رو کج اندیشان می دانستند.

۳. مجال تجربه برای نوآموزان٬ ایمنی نسل جدید رو بالا می برد. اینان پیش از ورود به جنگلی بنام جامعه با هزاران تهدید پیدا و پنهان آن٬ میتوانند توانایی خویش را افزون کنند. کاری که در حدود یکدهه مقدور نبود.

۴. به با تجربه ها فرصتی داده شده که با کمترین هزینه تجارب خود را در معرض ارزیابی دیگران قرار دهند. هم برای خودشون خوبه هم برای دیگران. قدرت انتخاب دیگران هم محک میخوره و در این میان بصیرت شکل میگیره.

۵. پایه های جامعه مجازی در حال شکل گیری است. چیزی که در دهه های آینده سرنوشت جهان متمدن رو رقم خواهد زد.

۶. حقوق شهروند عالم مجازی مورد توجه همگان قرار گرفته است.
http://akrane.persianblog.ir/1383_10_akrane_archive.html