لینک مطلب:

حافظ نزد ایرانیان ارزشی متفاوت با سعدی دارد همانقدر که میان ایده آل و واقع فاصله می بینیم. مطلق گرایی حافظ را نشان میدهیم و به آن دل می بندیم و در فضای ایده آل تنفس میکنیم ولی قدم هایی از نوع فرهنگ سعدی بر میداریم.

لینک مطلب:


ارادت ایرانیان به پیامبر تا آنجا بود که در همه قرون حتی با گذشت سال‌ها از دوران پیامبر می‌توان ستایش ایشان را به وضوح در اشعار شاعران ایرانی نظیر فردوسی، ناصرخسرو، حافظ، خاقانی، انوری و مخصوصاً مولانا و نظامی مشاهده کرد

بخشی از مقاله را در ادامه ببینید

...

    پیامبر(ص) در اشعار فردوسی
    فردوسی که او را پدر حماسه‌های ملی و زنده کننده زبان و موجودیت فرهنگ ایرانی می‌دانند کار بزرگ نظم داستان‌های ملی را در چهل‌سالگی آغاز کرد و به رغم ناملایمات تا سال‌ها بعد با شور و دلبستگی به کار خود ادامه داد و اسرانجام اثر عظیم خود «شاهنامه» را خلق کرد. اواز طبقه‌ای بود که خود را به دفاع از فرهنگ و ارزش‌های قومی پای‌بند می‌دید و چون نزد معلمان دینی به خوبی تربیت و تهذیب شد در حفظ روایات تاریخی و داستان‌های ملی بدان‌گونه که با دین ارتباط می‌یافت می‌کوشید.
    عشق وی به دین و رسول اکرم(ص) بدین‌گونه در شاهنامه تجلی می‌یابد که وی آغاز اثر بزرگ خود را اول به ستایش خداوند و پس از آن به تعظیم پیامبر و اهل‌بیت اختصاص می‌دهد.
    چو خواهی که یابی ز هر بد رها
    بوی در دو گیتی ز بد رستگار
    به گفتار پیغمبرت راه جوی
    نبی آفتاب و صحابان چو ماه
    اگر چشم داری به دیگر سرای
     سر اندر نیاری به دام بلا
    نکو نام باشی بر کردگار
    دل از تیرگی‌ها بدین آب‌ شوی
    به هم بسته‌ی یکدگر راست راه
    به نزد نبی و وصی‌ گیر جای
    
    از نظر دینی؛ فردوسی بر مذهب شیعه (احتمالاً شیعه اثنی عشری) بوده است. شیوه فکری وی مبتنی بر حکمت است و دل‌بستگی او به میراث و فرهنگ کهن ایران مانع از اخلاص ویژه وی نسبت به معتقدات اسلامی و تعظیم تشیع و شیفتگی به پیامبر و خاندان او نبوده است.
    منم بنده‌ی اهل بیت نبی
     ستاینده‌ی خاک و پای وصی
    
    پیامبر(ص) در اشعار ناصرخسرو
    شعرهای ناصرخسرو به سبک خراسانی سروده شده است، سبکی که شاعران بزرگی مانند رودکی، عنصری و مسعود سعد سلمان به آن شیوه شعر سروده‌اند. البته، شعر او روانی و انسجام شعر عنصری و مسعود سعد سلمان را ندارد، چرا که او بیش از آن که شاعر باشد، اندیشمندی است که باورهای خود را در چارچوب شعر ریخته است. شاید او را بتوانیم نخستین اندیشمندی بدانیم که باورهای دینی، اجتماعی و سیاسی خود را به زبان شعر بیان کرده است.
    در یکی از قصایدش بیان می‌کند که پیامبر(ص) امامت را شایسته حضرت علی(ع) می‌دانسته.
    پیمبر بدان داد مر علم حق را
    به هارون تا داد موسی قرآن را
     که شایسته دیدش مرا این مهتری را
    نبوده‌ست دستی بر آن سامری‌ را
    
    در این قصیده مقصود شاعر از هارون، حضرت علی(ع) است و مراد از موسی، پیغمبر اکرم(ص) است و اشاره دارد به حدیثی از پیامبر(ص) که فرمودند:‌
    «علی منّی بمنزله هارون من موسی الا انّه لا نبیّ بعدی»
    ناصرخسرو در جای دیگر می‌گوید:
    چو هارون موسی علی بود در دین
     هم انباز و هم همنشین محمد
    
    او ستایش را ویژه خداوند، پیامبران و امامان می‌داند و در این راه شعرهایی سروده است. در قصیده‌ای نام همه پیامبرانی را که در قرآن آمده است، می‌آورد و از رویارویی آنان با فرمانروایان ستمگر سخن می‌گوید. در قصیده‌ای دیگر از عشق خود به قرآن و پیامبر اسلام چنین می‌گوید:‌
    گزینم قرآن است و دین محمد
    یقینم که من هردوان را بورزم
    کلید بهشت و دلیل نعیمم
    محمد رسول خدای است زی ما
    قرآن بود و شمشیر پاکیزه حیدر
    که استاد با ذوالفقار مجرد
    چو تیغ علی داد یاری قرآن را
     همین بود ازیرا گزین محمد
    یقینم شود چون یقین محمد
    حصار حصین چیست؟ دین محمد
    همین بود نقش نگین محمد
    دو بنیاد دین متین محمد
    به هر حربگه بر یمین محمد؟
    علی بود بی‌شک معین محمد
    
    ناصرخسرو بر این باور است که جوانمردی و بزرگی را پس از پیامبر اکرم(ص) تنها باید از علی و فرزندانش آموخت:
    یافت احمد به چهل‌سال مکانی که نیافت
    علی آن یافت ز تشریف که زو روز غدیر
    گر به‌نزد تو به‌پیری‌ست بزرگی، سوی‌من
     به نود سال براهیم از آن عرش عشیر
    شد چو خورشید درخشنده در آفاق شهیر
    جز علی نیست بنایت نه حکیم و نه کبیر
    
    کوتاه سخن آن که ناصرخسرو در شعرهای خود مردم را به خردورزی فرامی‌خواند و از ستم‌کاری و یاری رساندن به ستمکاران باز می‌دارد. از مردم می‌خواهد راه پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) او را بپیمایند که سرچشمه‌ی دانش و آگاهی و چراغ راه آدمی هستند، او خود در این راه گام برمی‌داشته و در این راه سختی‌های فراوانی را به جان چشیده است. ناصرخسرو از نمونه‌ آدم‌هایی است که در راه باورهای خود از سختی‌‌ها نمی‌هراسند و می‌کوشند مردمان را نیز به راه درست رهنمون باشند.
    پیامبر(ص) در اشعار سنایی
    سنایی شاعر بزرگ و عارف عاشق در اوایل یا اواسط نیمه دوم قرن پنجم هجری در قزنین چشم به جهان گشود. زندگی سنایی در آغاز آمیخته با آلودگی‌های اهل دربار بود تا اینکه شاعر بزرگ به جذبه حق، صید کمند عشق شد و جمال دوست، غارت‌گر جان و دلش گردید. سودای عشق انگیزه پشت کردن و بریدن او از امور دینوی بود.
    ای سنایی چو برگرفتی کلک
    چو بگفتی ثنای حق اول
    چون ز توحید گفته شد طرفی
    کاسه نعت رسول بازپسین
    احمد مرسل آن چراغ جهان
    آمد اندر جهان جان هر کس
    آن سپهرش چه؟ بارگاه ازل
    آدمی زنده‌اند از جانش
    تا شب نیست صبح هستی‌زاد
    هست کرده ز لطف و نور گلش
     در معنی کشیدی اندر سلک
    پس بگو نعت احمد مرسل
    گفت خواهم ز انبیا شرفی
    آن ز پیغمبران بهین و گزین
    رحمت عالم آشکار و نهان
    جان جان‌ها محمد آ‌مد و بس
    آفتابش که؟ احمد مرسل
    انبیا گشته‌اند مهمانش
    آفتابی چون او ندارد یار
    شرق و غرب عزل درون دلش
    
    او در کتابش به نام حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه در نعت و ستایش خدا و رسول و اصحاب او بیان می‌کند که وقتی قلم برگرفتم، مروارید حقایق را به نظرم کشیدم.
    از توحید و یکتایی حق سخن گفت و وصف رسول الله.
    آنکه وجودش چون چراغی برای جهان و رحمتی برای جهانیان است.
    «وادعیا الی الله باذنه و سراجا منیرا»
     «و ما ارسناک الارحمه للعالمین»
    
    آنکه از زمانی که خورشید نیک بختی الهی بر آسمان تابیده، در کل سرزمین‌ها کسی چون او بر سر پیمان ایستادگی نکرده است.
    آری وصف عظمت آن کسی را گفتم که خورشید آسمانی است که حتی جبرئیل بدانجا راه ندارد.
    و زمانی که خداوند اراده کرد روشنی خود را از دل تیرگی عدم بیرون آورد، اول چیزی که آفرید نور محمدیه بود.
    «اول ما خلق الله نوری»
    نور او مقصود مخلوقات بود
    حق چو دید آن نور مطلق در حضور
     اول ‌چیزی‌‌که خداوندآفریدنورمن‌بود
    اصل معدومات و موجودات بود
    آفرید از نور او صد بحر نور
    
    سنایی بارها با تصویر زندگی زاهدانه پیامبر و معصومین و تأکید بر آن در قصایدش، سعی داشته جامعه آرمانی خود را نشان دهد.
    ای سنایی گر همی جویی زلطف حق سنا
    مصطفا اندر جهان آن گه‌کسی‌گویدکه‌عقل
    در خدای آباد یابی امر و نهی دین و کفر
    «رحمه للعالمین» آمد طبیبت زو طلب
    گر دعاهای تهی‌دستان بر آن در بگذرد
    چنگ در فتراک او زن تا به‌حق یابی رهی
     عقل را قربان کن اندر بارگاه مصطفا
    آفتاب اندر فلک آن گه کسی گوید سها
    و احمد مرسل خدای آباد را بس پادشا
    چه ازین عاصی وزآن عاصی همی‌‌جویی‌شفا
    باز گردد زآستان با آستین پردعا
    سنگ بر قندیل خود زن تا زخودگردی‌رها
    
    
    
    پیامبر(ص) در اشعار نظامی
    او که از نوابغ شعر و ادب ایران است، متولد شهری است به نام گنجه که مردمش اهل سنت و جماعتند و اهل خیرو صلاح و دیانت به حدی که اگر کسی بر مذهب آنان نباشد، اجازه سکونت در شهر را به او نمی‌دهند مبادا که در اعتقاداتشان خللی وارد شود. همین اعتقاد راسخ سبب شده است که او تمامی منظومه‌هایش را با ستایش خدا و ذکر اوصاف پیامبر آغاز کند. در میان همه شعرای جهان نمی‌توان نظیر حکیم نظامی را یافت که در تمام دیوان او یک لفظ و سخن زشت دیده نمی‌شود و از آغاز تا پایان زندگی هرگز یک بیت هجا نساخته تا آنجا که حسودان و تنگ‌نظران را نیز به جای نفرین، دعا نموده است.
    خسرو و شیرین که بی‌‌تردید جذاب‌ترین اثر این شاعر است، این‌گونه آغاز می‌شود.
    محمد کافرینش هست خاکش
    چراغ‌افروز چشم اهل بینش
    ریاحین بخش باغ صبحگاهی
    به معنی کیمیای خاک آدم
     هزاران آفرین بر جان پاکش
    طراز کارگاه آفرینش
    کلید مخزن گنج الهی
    به صورت توتیای چشم عالم
    
    و در خاتمه شعر از پیامبر عاجزانه می‌‌خواهد که برای او دعا کند و آمرزش او را از خدا بخواهد.
    من آن تشنه لب غمناک اویم
    به خدمت کرده‌ام بسیار تقصیر
    کنم درخواستی زان روضه‌ی پاک
    کالهی بر نظامی کار بگشای
    بیامرزش، روان آمرزی آخر
     که او آب من و من خاک اویم
    چه تدبیر ای نبی‌الله چه تدبیر؟
    که یک خواهش‌کنی درکار این خاک
    ز نفس کافرش زنار بگشای
    خدای رایگان آمرزی آخر
    
    نظامی در اقبال‌نامه، ستایش مقام پیامبر خاتم(ص) را به حد اعلی رسانده و پس از توصیف جمال رسول‌الله و بیان ناچیز بودن همه مخلوقات در برابر عظمت مقام آن حضرت این حقیقت را به زیباترین وجه بیان می‌کند که:
    «و ما ارسلناک الا رحمة للعالمین»
    محمد که بی‌دعوی تخت و تاج
    غلط گفتم آن شاه سدره سریر
    تنش محرم تخت افلاک بود
    فرشته نمودار ایزد شناس
    رساننده ما را به خرم بهشت
    درستی ده هر دلی کوشکست
    سرآمدترین همه سروران
    گر آدم ز مینو درآمد به خاک
    گر آمد برون ماه یوسف ز چاه
    اگر خضر بر آب حیوان گذشت
    و گر کرد ماهی ز یونس شکار
    ز داود اگر دور درعی گذاشت
    سلیمان اگر تخت بر باد بست
    وگر طارم موسی از طور بود
    وگر مهد عیسی به گردون رسید
     ز شاهان به شمشیر بستد خراج
    که هم تاجور بود و هم تخت‌گیر
    سرش صاحب تاج لولاک بود
    که ما را بدو هست از ایزد سپاس
    رهاننده از دوزخ تنگ زشت
    شفاعت کن هر گناهی که هست
    گزیده‌تر جلمه پیغمبران
    شد آن گنج خاکی به مینوی پاک
    شد آن چشمه از چاه بر اوج ماه
    محمد ز سرچشمه‌ی جان گذشت
    زمین بوس او کرد ماهی و مار
    محمد ز دراعه صد درع داشت
    محمد ز بازیچه باد رست
    سراپرده‌ی احمد از نور بود
    محمد خود از مهد بیرون پرید
    
    و در مخزن‌الاسرار، نهایت ارادت خود به پیامبر(ص) را چنین بیان می‌کند:
    تخته اول که الف نقش بست
     بر در محجوبه احمد نشست
    
    وقتی که الف در لوح محفوظ نقش یافت، در اول (احمد) که نام پیامبر(ص) است قرار گرفت.
    بود درین گنبد فیروزه خشت
    رسم ترنجست که در روزگار
    کنت نبیا چو علم پیش برد
     تازه ترنجی ز سرای بهشت
    پیش دهد میوه پس آرد بهار
    ختم نبوت به محمد سپرد
    
    نظامی در این بیت به این حدیث اشاره دارد که: «کنت نبیا و آدم بین الروح و الجسد»
    مه که نگین دان زبرجد شدست
    گوش جهان حلقه‌کش میم اوست
     خاتم او مهر محمد شدست
    خود دو جهان حلقه تسلیم اوست
    
    نگین ماه که انگشتری زبرجد گون آسمان است، نشان دهنده مهر نبوت پیغمبر اکرم(ص) است و مردم جهان حلقه به‌گوش و مطیع فرمان حضرت محمد(ص) هستند.
    امی گویا به زبان فصیح
     از الف آدم و میم مسیح
    
    درس نخوانده‌ای که از آدم تا حضرت عیسی، یعنی از همه پیغمبران روشن‌تر و فصیح‌تر سخن می‌گفت.
    همچو الف راست به عهد و وفا
     اول و آخر شده بر انبیا
    
    وجود مبارک رسول اکرم(ص) قبل ازهمه پیغمبران آفریده شده و چون خاتم النبیین است لذا بعد از همه پیامبران مبعوث گردیده است: کنت اول النبیین فی‌الخلق و آخر هم فی البعث
    بر همه سر خیل و سر خیر بود
    شمع الهی ز دل افروخته
     قطب گرانسنگ سبک سیر بود
    درس ازل تا ابد آموخته
    
    سبک سیر، کنایه از کمی مدت زندگانی حضرت رسول اکرم(ص) است و منظور از شمع الهی، نور معرفت خداست و ظاهراً اشاره است به «افمن شرح الله صدره للاسلام فهو علی ندر من ربه»
    در بخشی از شرف‌نامه می‌بینیم که حکیم نظامی، معراج پیامبر(ص) را نیز به زیبایی هر چه تمام‌تر به تصویر می‌کشد.
    شبی کاسمان مجلس افروز کرد
    محمد که سلطان این مهد بود
    سر نافه در بیت اقصی گشاد
    ز بند جهان داد خود را خلاص
    براقی شتابنده زیرش چو برق
     شب از روشنی دعوی روز کرد
    ز چندین خلیفه ولیعهد بود
    ز ناف زمین سر به اقصی نهاد
    به معشوقی عرشیان گشت خاص
    ستامش چو خورشید در نور غرق
    
    حکیم نظامی در بیان معراج پیامبر(ص) علت را این می‌داند که چون زمین برای عظمت مقام ایشان تنگ بود، پایه تخت را بر عرش زد و معراج فرمود و برای تعظیم و بالا بردن او از این زمین خاکی، جبرئیل براق به دست آمده بود:‌
    چون نگنجید در جهان تاجش
    سربلندیش را ز پایه پست
    مهد بر چرخ ران که ماه توئی
    نازنینان مصر این پر کار
    خیز تا در تو یک نظاره کنند
    آسمان را به زیر پایه خویش
    بگذران مرکب از سپهر بلند
    شب‌شب تست و وقت‌وقت دعاست
     تخت بر عرش بست معراجش
    جبرئیل آمده براق به دست
    بر کواکب دوان که شاه توئی
    بر تو عاشق شدند یوسف‌وار
    هم کف و هم ترنج پاره کنند
    طره نوکن ز جعد سایه خویش
    درکش ایوان قدس را به کمند
    یافت‌خواهی‌هرآنچه‌خواهی‌خواست
    
    نظامی حضرت رسول اکرم(ص) را در زیبایی، یوسف خوانده و باید گفت که پیغمبر اکرم خیلی زیبا بود و نظامی در جای دیگر او را چنین تعریف کرده:
    طبیب بهی روی با آب و رنگ
     ز حکم خدا نوشدارو به چنگ
    
    و در انتها می‌گوید آسمان را به زیر پایه‌ی خود درآور و با گیسوی بلندت طره آسمان را تازه کن و به آ‌سمان زیبایی ببخش.
    پیامبر(ص) در اشعار خاقانی
    خاقانی یکی از بزرگ‌ترین شاعران ایران است که رقیب انوری در قصیده‌سرایی می‌باشد. چون خاقانی در اواخر عمر خود، بعد از سفر آخر حج تصمیم می‌گیرد که از دنیا و مادیات آن کناره‌گیری کند و به زهد و تقوا بپردازد بنابراین گاهی می‌توانیم در سروده‌هایش اصطلاحات و تعبیرات عرفانی را مشاهده کنیم. در قصیده (کنزالرکاز) که در ستایش کعبه و نعت حضرت رسول اکرم(ص) سروده شده، به راحتی می‌توان این‌گونه اصطلاحات را یافت:
    کعبه را نام به میدانگه عام عرفات
    عابدان نعره‌ برآرند به میدانگه از آنک
    عارفان‌ خامش‌ و سر بر سر زانو چو ملخ
     حجره خاص جهان داور دارا شنوند
    نعره شیر دلان در صف هیجا شنوند
    نه چو زنبورکز او شورش ‌و غوغا شنوند
    
    او دارای دیوان اشعار و یک مثنوی نامه به نام تحفة‌العراقین است که در آن شرح نخستین مسافرت خود به مکه و عراقین را سروده و در ذکر هر شهر از رجال و معاریف آن یاد کرده.
    او در ستایش رسول اکرم چنین می‌گوید:
    از گلستان وصل نسیمی شنیده‌ام
    بی‌بدرقه به کوی وصالش گذشته‌ام
    اینجا گذاشته پر و بالی که داشته
    این مرغ آشیان ازل را به تیغ عشق
    وین مرکب‌سرای بقا را به‌رغم خصم
    گاهی لبش گزیده و گاهی به یاد او
    خود نام من زخاطر من رفته‌بود پاک
    درجمله دیدم آنچه زعشاق کس‌ندید
    گوئی که بر جنیبت وهم از ره خیال
    والا جمال دین محمد، محمد آنک
    جبرئیل‌وار باد معانی به فر او
    شک نیست‌کز سلاله‌ی نثربلنداوست
    ای آنکه تا عنان به هوای تو داده‌ام
    هودهدی‌توئی‌و‌ من‌از توچوصرصری
    آزرده‌ام ز زخم سگ غرچه لاجرم
    لیکن بدان دیار نیابم ز ترس آنک
     دامن گرفته بر اثر آن دویده‌ام
    بی‌واسطه به‌حضرت خاصش‌رسیده‌ام
    آنجا که اوست هم به پر او پریده‌ام
    پیش سرای پرده‌ی او سر بریده‌ام
    جل درکشیده پیش در او کشیده‌ام
    آن می‌که وعده‌کرد ز دستش مزیده‌ام
    خاقانی آن زمان ز زبانش شنیده‌ام
    اما دریغ چیست‌که در خواب دیده‌ام
    در باغ فضل صدر افاضل چریده‌ام
    از کل کون خدمت او برگزیده‌ام
    در آستین مریم خاطر دمیده‌ام
    این روی تازگان که به نظم آفریده‌ام
    از ناوک‌سخن صف خصمان دریده‌ام
    بر عادیان جهل به عادت بزیده‌ام
    خط فراق بر خط شروان کشیده‌ام
    پرآبهاست در ره و من سگ‌گزیده‌ام
    
    پیامبر(ص) در اشعار عطار
    عطار نیشابوری یکی از شعرا و عارفان نام‌آور ایران در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم هجری قمری است. او به شغل عطاری و طبابت مشغول بود تا زمانی که در اثر یک حادثه، انقلاب روحی در وی به‌وجود آمد و راه زندگی وی را برای همیشه تغییر داد. او به رسم سالکان، قسمتی از عمر خود را در سفر گذراند و از مکه تا ماوراءالنهر به مسافرت پرداخت و در این سفرها بسیاری از مشایخ و بزرگان زمان خود را زیارت کرد و در تمام این مدت به سرودن و نوشتن آثار منظوم و منثور خود مشغول بوده است.
    صد هزاران سبزپوش از غم بسوخت
    صد هزاران جسم خالی شد ز روح
    صد هزاران پشه در لشگر فتاد
    صد هزاران طفل سر ببریده گشت
    صد هزاران خلق در زنار شد
    صد هزاران جان و دل تاراج یافت
     تا که آدم را چراغی برفروخت
    تا درین حضرت دروگر گشت نوح
    تا براهیم از میان با سرفتاد
    تا کلیم‌الله صاحب دیده گشت
    تا که عیسی محرم اسرار شد
    تا محمد یک شبی معراج یافت
    
    شیخ نیشابور، در منطق‌الطیر خود این‌گونه عظمت پیامبر(ص) را وصف می‌کند:‌
    خواجه دنیا و دین گنج وفا
    آفتاب شرع و دریای یقین
    صاحب معراج و صدر کائنات
    پیشوای این جهان و آن جهان
    حق چو دید آن نور مطلق در حضور
    بهر خویش آن پاک جان را آفرید
    آفرینش را جز او مقصود نیست
    ختم کرده حق نبوت را بر او
    حق تعالاش از کمال و احترام
    خواجگی هر دو عالم تا ابد
     صدر و بدر هر دو عالم مصطفی
    نور عالم رحمة للعالمین
    سایه حق خواجه‌ی خورشید ذات
    مقتدای آشکارا و نهان
    آفرید از نور او صد بحر نور
    بهر او خلقی جهان را آفرید
    پاک دامن‌‌تر از او موجود نیست
    معجز و خلق و فتوت را بر او
    برده در تورات و در انجیل نام
    کرد وقف احمد مرسل احد
    
    شیطان به دین محمد(ص)
    رسول خدا(ص) فرمود: هیچ کس از شما نیست که یکی از شیاطین به‌صورت همنشین بر وی گماشته نشده باشد.
    پرسیدند: ای رسول خدا، شامل شما هم می‌شود؟‌
    فرمود: آری، اما خداوند مرا بر او مسلط کرد و او اسلام آورد.
    چون به دعوت کرد شیطان را طلب
    کرد دعوت هم به اذن کردگار
     گشت شیطان مسلمان زین سبب
    جنیان را لیلة الجن آشکار
    
    رسول خدا(ص) در غزوه حنین، علی(ع) را برای مأموریتی به جایی فرستاد به همین جهت ایشان موفق نشده بودند مانند پیامبر نماز عصر را به‌جا آورد. وقتی از انجام مأموریت بازگشت رسول خدا سر بر دامنش گذاشت و در آن حالت آیاتی بر وی نازل شد. علی(ع) مدتی صبر کرد و همین سبب شد که خورشید غروب کند و نمازش قضا شود وقتی پیامبر از نماز عصر وی پرسید و پاسخ منفی شنید دست به دعا برداشت و گفت: ‌خدایا خورشید را به‌سوی علی برگردان. طولی نکشید که خورشید برگشت و نورش به وسط مجلس رسید.
    ماه از انگشت او بشکافته
     مهر در فرمانش از پس تافته
    
    در انتهای این قصیده عطار به دامان پیامبر(ص) پناه می‌برد و از آن حضرت می‌خواهد که در نزد خدا شفی او گردد.
    یا رسول‌الله بس درمانده‌ام
    بی‌کسان را کس تویی در هر نفس
    یک نظر سوی من غمخواره کن
    گرچه ضایع کرده‌ام عمر از گناه
    ای شفاعت خواه مشتی تیره روز
     باد در کف، خاک بر سر مانده‌ام
    من ندارم در دو عالم جز تو کس
    چاره کار من بیچاره کن
    توبه کردم عذر من از حق بخواه
    لطف کن شمع شفاعت برفروز
    
    پیامبر اعظم(ص) در مثنوی
    عشق جوشد بحر را مانند دیگ
    با محمد بود عشق پاک جفت
    منتهی در عشق چون او بود فرد
    گر نبودی بهر عشق پاک را
    من بدان افراشتم چرخ سنی
     عشق ساید کوه را مانند ریگ
    بحر عشق او را خدا لولاک گفت
    پس مر او را ز انبیا تخصیص کرد
    کی وجودی دادمی افلاک را
    تاعلو عشق را فهمی کنی
    
    عشق دریا را مانند دیگ می‌جوشاند و کوه را مانند ریگ می‌ساید. عشق خدا با محمد(ص) قرین و همراه بود و به‌خاطر این عشق بود که خدا فرمود: اگر تو نبودی جهان را خلق نمی‌کردم و چون پیامبر تنها کسی بود که به نهایت مرتبه عشق الهی رسیده بود، پس خداوند او را میان پیامبران به این خطاب مخصوص کرد.
    و در جای دیگر می‌فرماید: ای محمد این جهان به خاطر وجود تو که مظهر عشق الهی هستی، خلق شده است.
    نام احمد نام جمله انبیاست
     چون‌که صد آمد نود هم پیش‌ماست
    
    ***
    زان سبب فرمود یزان والضحی
    قول‌دیگرکین ضحی‌راخواست‌دوست
    ورنه برفانی قسم گفتن خطاست
     والضحی نور ضمیر مصطفی
    هم برای آنکه این هم عکس اوست
    خود فنا چه لایق گفت خداست
    
    خداوند به نور محمد(ص) سوگند خورد، که در همه انوار، در ماه و خورشید و ستارگان و غیر آن مشهود است، چون همه این‌ها مظاهر نور او هستند. دیگران بر این عقیده‌اند که حق تعالی به روشنی صبح که آن را انعکاس نور محمد(ص) می‌دانند سوگند خورد، زیرا غیرممکن است که حق تعالی به حادثه‌ای فناپذیر سوگند خورد.
    اشاره به معجزات پیامبر(ص)
    روزی ابوجهل چند سنگ در دست داشت و به پیامبر(ص) گفت که اگر تو پیامبر و رسولی و فرستاده‌ی خدا، بگو که در مشت من چیست؟ پیامبر(ص) فرمودند که من بگویم یا اینکه آنچه که در دستان توست بر رسالت ما گواهی و شهادت دهند؟‌ ابوجهل گفت که این دومی بهتر است، و به اذن خدا سنگ‌ها در دست ابوجهل بر رسالت پیامبر شهادت دادند؛ ابوجهل وقتی چنین وضعی را دید سنگ‌ها را بر زمین کوبید و فرار کرد.
    سنگ‌ها اندر کف بوجهل بود
    گر رسولی چیست در مشتم نهان
    گفت چون‌خواهی بگویم‌کان‌چهاست
    گفت بوجهل آن دوم نادرتر است
    از میان مشت او هر پاره سنگ
    لا اله گفت و الا الله گفت
    چون شنید از سنگ‌ها بوجهل این
     گفت ای احمد بگو این چیست زود
    چون خبر داری ز راز آسمان
    یا بگویند آن که ما حقیم و راست
    گفت آری حق از آن قادرتر است
    در شهادت گفتن آمد بیدرنگ
    گوهر احمد رسول‌الله سفت
    زد ز خشم آن سنگ‌ها را بر زمین
    
    ***
    همچنان که لشکر انبوه بود
    تا بریشان زد پیمبر بی‌خطر
    آن عنایت بود و اهل آن بدی
    کم نمود او را و اصحاب ورا
    تا میسر کرد یسری را برو
    کم نمودن مر ورا پیروز بود
     مر پیمبر را به چشم اندک نمود
    ور فزون دیدی از آن کردی حذر
    احمدا ورنه تو بد دل می‌شدی
    آن جهاد ظاهر و باطن خدا
    تا ز عسری او نگردانید رو
    که حقش یار و طریق آموز بود
    
    این ابیات اشارت است به پیروزی پیامبر(ص) در بدر که به روایت سوره‌ی انفال، حق تعالی چنان کرد تا کافران را (که در واقع بسیار افزون‌تر از مسلمانان بودند) در خواب اندک ببیند و از سوی دیگر در همان حال سپاه اسلام را در چشم قریش بی‌شمار نمودار ساخت. «اندک دیدن» در مورد اول کنایت است از وسایلی که حق‌تعالی به منظور قوی دل ساختن مؤمن در جهاد او با هواجس نفسانی به خدمت می‌گیرد و در اصل به هیچ روی خبط بصر نیست بلکه تجسم یابی حقیقت غایی است. اشتباه دید در مورد دوم تمثیل غرور ابلهی است که بیهوده می‌پندارد که بدون لطف الهی غلبه بر نفس حاصل تواند شد.
    چون محمد یافت آن ملک و نعیم
     قرص مه را کرد دردم اودو نیم
    
    این بیت اشاره به معجزه شق القمر دارد.
    احادیث نبوی در مثنوی
    گر به صورت من زآدم زاده‌ام
     من به معنی جد جد افتاده‌ام
    
    مردی نقل کرده است که از رسول خدا پرسیدم چه موقع به پیامبری رسیدی؟ فرمود: وقتی که آدم در مرحله دمیده شدن روح به جسمش بود.
    بهر این بو گفت احمد در عظات
     دایما قره عینی فی‌الصلاه
    
    و رسول(ص) گفت: «جعلت قره عینی فی الصلاه، روشنایی چشم من اندر نماز نهاده‌اند» یعنی همه‌ی راحت من در نماز است.
    چون رسول را به معراج بردند و به محل قرب رسانیدند، بی‌اختیار گفت: بار خدایا مرا بدان سرای بلا باز مبر و اندر بند طبع و هوی مفکن. فرمان آمد، که حکم ما چنین است که بازگردی تا تو را اینجا آنچه بداده‌ایم آنجا هم بدهیم.
    چون به دنیا باز آمد هرگاه که دلش مشتاق آن مقام معلا گشتی گفتی «ارحنا یا بلال بالصلوه» پس هر نمازی وی را معراجی بودی و قربتی.
    گفت پیغمبر شما را ای مهان
     چون پدر هستم شفیق و مهربان
    
    این روایت مراد است از: انما انا لکم مثل الوالد. بی شک من برای شما همچون پدر هستم.
    این چنین فرمود آن شاه رسل
    یا کسی کاو در بصیرت‌های من
     که منم کشتی در این دریای کل
    شد خلیفه راستین بر جای من
    
    مقصود این حدیث:
    پیامبر فرمود: مثل اهل بیت من، مثل کشتی نوح است. هرکس بر آن سوار شد نجات یافت و هر کس به آن پشت کرد غرق شد.
    پیامبر در دیوان شمس
    جهان وکار جهان سربه‌سر اگر بادست
    به باد و بود محمد نگر که چون باقیست
     چرا ز باد مکافات داد و بیدادست
    ز بعد ششصد و پنجاه سخت بنیادست
    
    ***
    بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا
    به هر شبی چو محمد به جانب معراج
    رسید وحی خدایی که گوش تیز کنید
    دهان ببند و امین باش در سخن‌داری
     فرشته را ز فلک جانب زمین کشدا
    براق عشق ابد را به زیر زین کشدا
    که گوش تیز به چشم خدای بین کشدا
    که شه کلید خزینه بر امین کشدا
    
    پیامبر(ص) در اشعار سعدی
    ماه فروماند از جمال محمد
    قدر فلک را کمال و منزلتی نیست
    وعده‌ی دیدار هر کسی به قیامت
    آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی
    عرصه‌ی گیتی مجال همت او نیست
    وآنهمه پیرایه بسته جنت فردوس
    همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد
    شمس و قمر در زمین حشر نتابد
    شاید اگر آفتاب و ماه نتابند
    چشم مرا تا به خواب دید جمالش
    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی
     سرو نباشد به اعتدال محمد
    در نظر قدر با کمال محمد
    لیلة اسری شب وصال محمد
    آمده مجموع در ظلال محمد
    روز قیامت نگر مجال محمد
    بو که قبولش کند بلال محمد
    تا بدهد بوسه بر نعال محمد
    نور نتابد مگر جمال محمد
    پیش دو ابروی چون هلال محمد
    خواب نمی‌گیرد از خیال محمد
    عشق محمد بس است و آل‌محمد
    
    سخن شیخ شیراز، سعدی نیاز به مقدمه ندارد. خود آغاز و پایان است. این تنها خصوصیت سعدی است که سخنش به سخن همه شبیه باشد و به هیچ کس شبیه نباشد. چنان با شیوایی و رسایی قدر و منزلت پیامبر اعظم را به تصویر می‌کشد که دیگر مجالی برای شرح و توضیح باقی نمی‌گذارد.
    کریم السجایا جمیل الشیم
    امام رسل پیشوای سبیل
    کلیمی‌که چرخ فلک طور اوست
    شفیع مطاع نبی کریم
    یتیمی که ناکرده قرآن درست
     نبی البرایا شفیع الامم
    امین خدا محبط جبرئیل
    همه نورها پرتو نور اوست
    قسیم جسیم بسیم وسیم
    کتبخانه چند ملت بشست...
    
    کسی که در دلش عشق به رسول‌الله را می‌پروراند، امید به بخشایش خداوند را هیچ‌گاه از دست نمی‌دهد. پس تا جان در بدن دارم، حمد و ثنای محمد(ص) را می‌گویم تا روزی فرا رسد که عظمت مقام او بر همه کس آشکار گردد:
    امید رحمتست آری خصوص آن را که در خاطر
    محمد کز ثنای فضل او بر خاک هر خاطر
    چو دولت بایدم تحمید ذات مصطفی گویم
    زبان را درکش ای سعدی ز شرح علم او گفتن
     ثنای سید مرسل نبی محترم گردد
    که بارد قطره‌ای در حال دریای نعم گردد
    که در دریوزه صوفی کرد اصحاب کرم گردد
    تو در علمش چه دانی باش تا فردا علم گردد
    
    پیامبر(ص) در اشعار خواجوی کرمانی
    در توانایی او همین بس که حافظ می‌فرماید «دارد سخن حافظ طرز سخن خواجو» او که بدایت تا نهایت زندگیش را در تحقیق و تتبع و سفر و کسب معرفت و تلمذ در محضر بزرگان گذراند و بیش از چهل هزار بیت شعر از خود به جا گذاشت. در وصف خاتم رسل چنین می‌گوید:
    صل علی محمد دره تاج الاصطفا
    بلبل بوستان شرع اختر آسمان دین
    تاج ده پیمبران باج ستان قیصران
    سید اولین رسل مرسل آخرین زمان
    شاه‌نشان‌قدسیان‌تخت‌نشین‌شهرقدس
    آینه‌ی سپهر را مهر رخ تو صیقلی
    شاه‌فلک چون‌بنگرد‌طلعت‌ماه پیکرت
    ای‌شده آب‌زمزم از خاک درسرای‌تو
    خواجو اگر‌نداشتی برگ بهارعشق‌تو
     صاحب جیش‌الاهتدا ناظم‌عقد الاتقا
    کوکب دری زمین دری کوکب سما
    کارگشای مرسلین راهنمای انبیا
    صاحب هفتمین قرآن خواجه هشتمین سرا
    ای شه ملک اصطفا وی لقب تو مصطفی
    دیده آفتاب را خاک در تو توتیا
    ذره صفت در اوفتد بر سربامت از هوا
    کعبه ز تست با شرف مروه زتست با صفا
    بلبل باغ طبع او هیچ نداشتی نوا
    
    پیامبر(ص) در اشعار حافظ
    کسانی که با احادیث ائمه(ع) و نصایح مردان خدا آشنا باشند، می‌دانند که حافظ مضامین گفتار نبی‌اکرم(ص) و ائمه طاهرین(ع) را در قالب لغات فارسی و نظم بدیع و شیرین درآورده. اصولاً بزرگان سخن ما در زبان فارسی در نظم و نشر، نصیحت و پند و اندرز را اول از قرآن کریم و سپس از احادیث نبوی و ائمه اطهار الهام گرفته‌اند و به اندازه قدرت بیان خود و حال مخاطب، کتب ادبی و اخلاقی و اجتماعی و عرفانی را به یادگار نهاده‌اند.
    حافظ اگر قدم‌زنی در ره خاندان به صدق
    
    حافظ ازدست مده صحبت این کشتی‌نوح
     بدرقه رهت شود، همت شهنه النجف
    
    ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت
    
    در سراسر دیوان حافظ از غزل و قطعه و قصیده و رباعی، آثار روشن و انکارناپذیری در اظهار مودت به رسول‌الله و عترت پاکش وجود دارد.
    شمع بزم آفرینش شاه مردان است و بس
    ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی پرکند
     گر تویی از جان غلام شاه مردان غم‌مخور
    چون تو را نوح‌است‌کشتی‌بان ز طوفان‌غم‌مخور
    
    در بسیاری از دیوان‌های خطی و چاپی موجود، اشعاری هست که می‌تواند دلیل شیعه بودن این شاعر پرآوازه باشد. از جمله:
    ای‌دل غلام‌‌شاه‌جهان‌باش و شاه باش
    از خارجی هزار به‌یک جو نمی‌خرند
    چون احمدم شفیع بود روز رستاخیز
    آن‌را که‌دوستی علی نیست کافراست
     پیوسته در حمایت لطف‌الله باش
    گو کوه تا بکوه خلایق سپاه باش
    گو این تن بلاکش من پر گناه باش
    گو زاهد زمانه گو شیخ راه باش
    
    ***
    حافظ محب رسول است و آل او
     حقا بدین گواست خداوند داورم
    
    رسول اکرم ستاره‌ای درخشان
    ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
    نگار من‌که به‌مکتب نرفت و خط ننوشت
     دل رمیده ما را انیس و مونس شد
    به‌غمزه مسأله آموز صد مدرس شد
    
    ماه؛ انیس جان بسیاری از صاحب‌دلان شب زنده‌دار و همراه راهیان سفر در صحرا و دریاست. ماه؛ رفیق شاعران صاحب ذوق در شب‌ها و همدم عابدان راه خدا و چراغ دل‌افروز فقرا و سالکان و ندیم عاشقان کوی بلاست. آری ماه با همه است در عین اینکه برتر و جدا از همه و منزه‌تر و بزرگ‌تر از همه است. خواجه؛‌ وجود نورانی (رحمة‌للعالمین) حضرت ختمی مرتبت(ص) را به ستاره درخشان و ماه تابان تشبیه کرده است.
    آری حافظ با توجه به این واقعیت عظیم یک مضمون بدیع و لطیف آفریده است:
    آنها که خود عالم و فرزانه و مدرس‌اند در برابر زیبایی نگار من چنان دست و پای خود را گم می‌کنند که گویی سخنی برای گفتن ندارند.
    پیامبر(ص) در اشعار وحشی بافقی
    کسانی که با شعر وحشی بافقی آشنا هستند، می‌دانند که در اشعار او از کاربرد اصطلاحات علمی و آموزش گفتارها و همچنین سخنان دینی خودداری گردیده است و تنها در برخی مثنوی‌ها به بیان و ذکر حدیث‌هایی آن هم با برگردان فارسی همت شده است.
    برای مثال حدیث نبوی «انا مدینه العلم و علی بابها» چنین آمد:
    در علم نبی غیر از علی کیست؟
     ز هستی مدعا غیر از علی چیست؟
    
    با این اوصاف می‌بینیم که این استاد سخن نیز نتوانسته کلام خود را به نام پیامبر(ص) و حضرت علی(ع) مزیّن نسازد.
    کسی مسیح شود در سراچه افلاک
    به سیل‌خیز حوادث اسیر کلبه گل
    مقیم کشتی نوح است دردم توفان
    محمد عربی منشاء حکایت کن
    قمربه‌حجله‌چرخ ازعروس‌معجزه‌اش
    تو آن براق سواری که در شب اسرا
    کجابه ملک کمال تو پای عقل رسد
    به سوی من نگر از لطف یا رسول‌الله
     که پا چو مهر مجرد کشد زعالم‌خاک
    زطاق خانه نشیند به زیر موج هلاک
    کسی که‌ساخته چون مرغ خانه درخاشاک
    که کرده زیب قدش را به جامه‌ی لولاک
    نمود گرد گریبان به یک مشاهد چاک
    گذشته‌ای ز بیابان لامکان چالاک
    که عالمیست از آن‌سوی کشور ادراک
    ببین به این دل پرخون و دیده نمناک
    
    تک سوار آسمان‌ها
    
    شبی روشن‌تر از سرچشمه‌ی نور
    دمیده صبح دولت آسمان را
    میان روز و شب فرق آنقدر بود
    شد از تحت‌الثرا تا اوج افلاک
    از آن دولت‌سرا تا عرش اعظم
    ز گوهرها که بوده آسمان را
    رهی آراسته از عرش تا فرش
    نبودی چون دل عاشق قرارش
    خدیو عالم جان شاه «لولاک»
    بساط آرای خلوتگاه «لاریب»
     رخ شب در نقاب روز مستور
    ز خواب انگیخته بخت جوان را
    که هر سیاره خورشید دگر بود
    همه ره چون دلی از تیرگی پاک
    ملایک بافته پر در پر هم
    پر از در کرده راه کهکشان را
    براقی جسته بر فرش از در عرش
    که خواهد جان عالم شد سوارش
    مقیمان درش سکان افلاک
    سواره ره‌شناس عرصه‌ی غیب
    
    شعر معاصر
    بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های پرارزش و جاودانی ما ایرانیان، ادبیات سرشار و پرباری است که از دیرباز در کنار زیبایی و لطافت ظاهری، عمق و اصالت معنی را نیز به همراه داشته و اندیشه‌های حکیمانه و تأملات عارفانه در جای جای آن موج می‌زند.
    شاعران معاصر نیز در پیروی از اسلاف خویش، حب و دوستی رسول اکرم(ص) را در اشعار خود به نظم کشیده‌اند.
    پیامبر(ص) در شعر ملک‌الشعرای بهار
    ای آفتاب گردون! تاری شو و متاب
    بنمود جلوه‌ای و ز دانش فروخت نور
    شمس رسل محمد مرسل که در ازل
    شاهی که چون فراشت لوای پیمبری
    با مهر اوست جنت و با حب او نعیم
    شیطان به صلب آدم گر نور او بدید
    پس برد مرکبیش خرامان‌تر از تذرو
    چندان برفت کش رهیان و ملازمان
    چون یافت قرب وصل، دگرباره بازگشت
    اندر ذهاب، خوابگه خود نهاد گرم
     کز برج دین بتافت یکی روشن آفتاب
    بگشود چهره‌ای و ز بینش گشود باب
    از ما سوی الله آمده ذات وی انتخاب
    بگسسته شد ز خیمه‌ی پیغمبران، طناب
    با قهر اوست دوزخ و با بغض او عذاب
    چندین چرا نمود ز یک سجده اجتناب؟
    جبریل، در شبیش سیه‌گون‌تر از غراب
    گشتند بی‌توان و بماندند بی‌شتاب
    سوی زمین ز نه فلک سیمگون قباب
    هم خوابگاه خویش چنان یافت در ایاب
    
    پیامبر(ص) در شعر شهریار
    ستون عرش خدا قائم از قیام محمد
    بجز فرشته عرش آشیان وحی الهی
    به کارنامه منشور آسمانی قرآن
    سوار رفرف معراج در نوشت سماوات
    گسیخت‌هرچه‌زمان‌وگریخت هرچه مکان‌بود
    اذان مسجد او زنگ کاروان قرون بین
    خمار صبح قیامت ندارد این می‌ نوشین
    به شاهراه هدایت گشوده باب شفاعت
    علی که کون و مکانش غلام حلقه بگوشند
    حریم‌حرمتش این بس که در شفاعت محشر
    گرت‌هوای بهشت‌است‌وحوض‌کوثر و طوبی
    سریر عزت عقبی حلال امت او باد
    پیام پیک الهی چگونه بشنود آن‌قوم
    قیام قائم آل‌محمد است و کشیده
    به ذوالفقار علی دیدی استقامت اسلام
    به‌کام دل نرسد شهریار در دو جهان کس
     ببین که سر به کجا می‌کشد مقام محمد
    پرنده پر نتواند زدن به‌بام محمد
    که نقش مهر نبوت بود به نام محمد
    سرود صف به صف قدسیان سلام محمد
    که عرش‌و‌فرش به هم دوخت زیرگام محمد
    خدای را چه نفوذیست در کلام محمد
    که جلوه ابدیت بود به‌جام محمد
    صلای خوان کرم بین و بار عام محمد
    مگر نه فخر کنان گفت منم غلام محمد
    بمیرد آتش دوزخ به احترام محمد
    بیا به سایه‌ی ممدود مستدام محمد
    که بود راحت دنیای دون حرام محمد
    که پنبه کرده بگوش دل از پیام محمد
    به‌قهر صاعقه شمشیر انتقام محمد
    کنون به قامت قائم ببین قوام محمد
    مگر خدا دو جهان را کند به کام محمد
    
     - شاهنامه، انتشارات امیر کبیر، ص 541.
     - شاهنامه، ص 23.
     - شرح سی‌قصیده از حکیم ناصرخسرو قبادیانی، دکتر مهدی محقق، قصیده چهارم، ب 21 و 22.
     - همان، شرح قصیده چهارم، ص 131.
     - دیوان ناصرخسرو، قصاید.
     - همان منبع.
     - آب آتش فروز، گزیده حدیقه الحقیقه سنایی، دکتر رضا اشرف‌زاده، ص 41.
     - سوره احزاب، آیه 46.
     - سوره انبیا، آیه 107.
     - آب آتش فروز، پیشین، ص 111.
     - خسرو و شیرین حکیم نظامی، حسن وحید دستگردی، ص 10.
     - همان.
     - سوره انبیا، آیه 107.
     - اقبال‌نامه نظامی گنجه‌ای، دکتر برات زنجانی، ص 11.
     - احوال و آثار و شرح مخزن الاسرار حکیم نظامی، دکتر برات زنجانی، ص 171.
     - احادیث مثنوی، ص 102.
     - همان، ص 111.
     - احوال و آثار و شرح مخزن‌الاسرار حکیم نظامی، دکتر برات زنجانی، ص 171.
     - سوره زمر، آیه 22.
     - شرف‌نامه حکیم نظامی، دکتر برات زنجانی، ص 28.
     - هفت پیکر نظامی، دکتر برات زنجانی، ص 28.
     - اقبال‌نامه، ص 9.
     - مشاهیر ایرانی 7، زینب یزدانی، ص 84.
     - دیوان اشعار خاقانی، غزلیات
     - منطق‌الطیر عطار، دکتر احمد حاتمی، بیان وادای استغنا، ص 345.
     - منطق‌الطیر عطار، سید صادق گوهرین، ص 15.
     - احادیث و قصص مثنوی، بدیع‌الزمان فروزانفر، ص 432، برگرفته از مسلم، ج 8، ص 139.
     - منطق‌الطیر عطار، سید صادق گوهرین، ص 15.
     - احادیث و قصص مثنوی، بدیع‌الزمان فروزانفر، ص 485.
     - منطق‌الطیر عطار، سید صادق گوهرین، ص 15.
     - همان.
     - شرح جامع مثنوی، کریم زمانی، دفتر پنجم.
     - همان.
     - همان.
     - همان.
     - شرح مثنوی معنوی، رینولد الین نیکلسون، دفتر دوم، ص 629، ب 295 - 297.
     - همان.
     - مثنوی معنوی، دفتر اول، ص 97.
     - شرح مثنوی معنوی، رینولد الین نیکلسون، دفتر دوم، ب 2292.
     - همان، ص 691، ب 921.
     - همان.
     - شرح مثنوی معنوی، رینولد الین نیکلسون، دفتر دوم، ص 901، ب 3235.
     - احادیث و قصص مثنوی، بدیع‌الزمان فروزانفر، دفتر سوم، ص 291.
     - همان، ص 413، ب 698.
     - دیوان شمس تبریزی، عزیزالله کاسب، ص 198.
     - همان، ص 98.
     - کلیات سعدی، عباس اقبال آشتیانی، ص 614.
     - همان.
     - همان، ص 531.
     - دیوان خواجوی کرمانی، غزلیات.
     - نصایح حافظ، محب‌الاسلام موسوی، ص 23.
     - همان، ص 31.
     - همان، ص 25.
     - همان، ص 31.
     - دیوان حافظ، دکتر غنی و قزوینی، ص 110.
     - درس حافظ، دکتر محمد استعلامی، ص 470.
     - گزیده اشعار وحشی بافقی، بابک نیک طلب، ص 13.
     - دیوان وحشی بافقی.
     - فرهاد و شیرین وحشی بافقی.
     - دیوان شهریار، ج 1، ص 15.

نقل به مضمون:

می نوش که عمر جاودانی این است
خود حاصل ات از دور جوانی این است
...

اگر مست شدی تا آخر عمر جوان میمانید. خیامی که بعضی تعریف میکنند که به عمر جاودانی اعتقاد ندارد. در مرحوم پدرم میدیدم این جوانی و شادابی را.

جهان که از عدم خلق نشده است. ما را از جیب بغلش درآورده . از جود خودش این عالم و ما را خلق کرد. او ما را به این عالم فرستاده است.

اولین درس عشق به زیبایی و خوبی است. ما با عشق به زیبایی و خوبی و دانایی به دنیا می آییم. نوزاد نیز زیبایی و زشتی را درک میکند.

مستی عشق است که تمام عالم را به تلاطم می آورد. آن مستی این مستی بعضی ها نیست. آن مستی است که دوستی و فداکاری و ایثار و عشق ایجاد میکند.

لینک مطلب:

از شاگردان ممتاز و مشهور شیخ ابوالحسن خرقانی، خواجه عبدالله انصاری عارف قرن پنجم هجری است که سالها در خرقان زیسته و از انفاس پر برکت شیخ ابوالحسن خرقانی کسب فیض و معلومات کرده است

شیخ ابوالحسن علی بن جعفر بن سلمان خرقانی « یا علی بن احمد » عارف بزرگ قرن چهارم و پنجم هجری از چهره های بسیار درخشان عرفان ایرانی است که در آزاد اندیشی و مردم گرائی جهانی و وسعت نظر انسانی و تفکر والای عرفانی ممتاز و کم نظیر است. گفتار و کردار این عارف کیهان گرای ایرانی که در نیمه دوم قرن چهارم و اوایل قرن پنجم هجری در خرقان قومس « کومش » استان کنونی سمنان میزیسته است. در طی گذشت نزدیک به یکهزار سال همواره مورد توجه و دقت و مطالعه و سرمشق عارفان و شاعران و متفکران و محققان بوده است


بقیه مطلب را در ادامه بخوانید

وی در سال 351 یا 352 هجری در قصبه خرقان قومس از توابع بسطام متولد شده و در روز سه شنبه دهم محرم (عاشورا) سال 425 هجری در هفاد و سه سالگی در همان قصبه خرقان جهان را بدرود گفته است. مشهور است که علاوه بر هم شهری وی یعنی بایزید بسطامی عارف بزرگوار و عالی مرتبه قرن دوم و سوم هجری که شیخ و مقتدای حال جذبه و تفکر او بوده است، مانند عارف معروف معاصر خود شیخ ابوسعید ابوالخیر خرقه ارشاد و طریقت از شیخ ابوالعباس احمد بن محمد عبدالکریم قصاب آملی داشته است.

در منقولات و حکایات باقی مانده، آمده است که شیخ ابوسعید ابوالخیر عارف مشهور و ابوعلی سینا فیلسوف نامی و ناصر خسرو قبادیانی علوی، شاعر و متفکر ایرانی که معاصر شیخ ابوالحسن خرقانی بوده اند به خرقان رفته و با وی صحبت داشته و مقام معنوی او را ستوده اند. و نیز گفته اند که سلطان محمود غزنوی پادشاه مقتدر بدیدار شیخ ابوالحسن خرقانی رفته و از وی کسب فیض کرده و نصیحت خواسته است.

از شاگردان ممتاز و مشهور شیخ ابوالحسن خرقانی، خواجه عبدالله انصاری عارف قرن پنجم هجری است که سالها در خرقان زیسته و از انفاس پر برکت شیخ ابوالحسن خرقانی کسب فیض و معلومات کرده است. در مورد ارتباط معنوی بایزید بسطامی عارف قرن دوم و سوم هجری با شیخ ابوالحسن خرقانی که از وفات بایزید 234 هجری تا تولد شیخ ابوالحسن 351 یا 352 هجری، یکصد و هفده یا هیجده سال فاصله است مطالب زیادی در آثار نویسندگان و محققان به ویژه عارفان قرنهای بعد آمده است، که قابل توجه و تأمل میباشد.  بدیهی است اینگونه ارتباطات آشکار مؤید بقای روح و استمرار و انتقال هویت و معنویت پنهان از چشم ظاهر بین بشری است؛ که فهم ضعیف و محدود ما به ندرت قادر به درک جلوه هایی از آن می باشد.  شیخ فرید الدین عطار نیشابوری عارف بزرگ قرن ششم و هفتم هجری در این باره مینویسد:

نقل است که شیخ بایزید هر سال یک نوبت بزیارت دهستان شدی بسر ریگ که آنجا قبور شهد است، چون بر خرقان گذر کردی باستادی و نفس برکشیدی، مریدان از وی سئوال کردند که شیخا ما هیچ نمی شنویم؛ گفت: آری که از این دیه دزدان بوی مردی می شنوم، مردی بود نام او علی و کنیت او ابوالحسن؛ به درجه از من پیش بود، بار عیال کشد و کشت کند و درخت نشاند. 

هم چنین در مورد توجه و ارتباط متقابل شیخ ابوالحسن خرقانی به بایزید بسطامی و مدد جستن از تربت او شیخ فرید الدین عطار نیشابوری مینویسد:

نقل است که شیخ ابوالحسن در ابتدا دوازده سال در خرقان نماز خفتن بجماعت کردی و روی بخاک بایزید نهادی و بسطام آمدی، 3 فرسنگ و باستادی و گفتی بار خدایا از آن خلعت که بایزید را داده ای ابوالحسن را بویی ده و آنگاه باز گشتی، وقت صبح را بخرقان باز آمدی و نماز بامداد بجماعت به خرقان دریافتی بر طهارت وضوی نماز خفتن.

گویند شیخ ابوالحسن خرقانی بر سر در خانقاه خود نوشته بود: « هر کس که در این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش مپرسید.  چه آنکس که بدرگاه باری تعالی به جان ارزد، البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد.»

نگارنده (رفیع) این مضمون والای انسانی را چنین به نظم درآورده است:

بـر سـر در خـانـقـاه خـرقـان                              شیخ خرقان به لطـف عـرفان

این نکته نوشته بود از مـهــر                              مـهـر فـلـک اسـت تـالـی آن

هر کس که در این سرا درآید                            گـر گرسنه بود یا که عطشان

مـهمان بـخوان عارفان است                            گـر گـبـر بـود و یـا مـسـلـمـان

از مـهـر بـخـدمـتش بکوشید                             زیرا که هم اوست پیک جانان

شایسته نان ابوالحسن هست                        آنکس که خدای داده اش جان

راستی با همه تلاش ها و کوشش های خیره کننده ای که بشر در راه کسب علوم و فنون کرده و پیشرفتهایی نیز بدست آورده است؛ متأسفانه در راه معنویت و انسانیت واقعی با تأسیس و تشکیل سازمانهای مختلف خیریه جهانی بعد از گذشت یکهزار سال حتی توفیق روش عالی انسانی خانقاه این عارف بزرگوار و کیهان گرای ایرانی را نداشته است و جلوه و جلال این خانقاه حاشیه کویر مرکزی ایران به شهرت و شعار همه آن مؤسسات پر زرق و برق و پر آوازه جهانی پهلو میزند.

از دیگر سخنان والای شیخ ابوالحسن خرقانی که برگزیده ایم اینهاست:

عالم بامداد برخیز طلب زیادتی علم کند، و زاهد طلب زیادتی زهد کند و ابوالحسن در بند آن بود که سروری بدل برادری رساند.

اگر به ترکستان تا به در شام کسی را خاری در انگشت شود آن از آن من است. همچنین از ترک تا شام کسی را قدم در سنگ آید زیان آن مراست و اگر اندوهی در دلی است آن دل از آن من است.

کاشکی بدل همه خلق، من بمردمی تا خلق را مرگ نبایستی دید... کاشکی حساب همه خلق با من بکردی تا خلق را به قیامت حساب نبایستی دید.

کاشکی عقوبت همه خلق، مرا کردی تا ایشان را دوزخ نبایستی دید. بهترین چیزها دلیست که در وی هیچ بدی نباشد.

اگر سرودی بگوید و به آن حق را خواهد، بهتر از آن بود که قرآن خواند و بدان حق را نخواهد.  هر چه برای خدا کنی اخلاص است و هرچه برای خلق کنی ریا. هر که عاشق شد خدای را یافت و هر که خدای را یافت خود را فراموش کرد.

او براستی مرید و شاگرد روحانی سلطان العارفین بایزید بسطامی است که گفته است:

مرید من آنست که بر کنار دوزخ بایستد و هر که را خواهند بدوزخ برند دستش گیرد و به بهشت فرستد و خود بجای او بدوزخ رود.

جلال الدین محمد بلخی مولوی عارف بزرگ قرن هفتم هجری، در دفتر چهارم مثنوی، نظریه و گفتار شیخ ابوالحسن خرقانی را درباره پیش بینی جزئیات وجود و ظهور خود توسط بایزید بسطامی در یکصد و تقریبا بیست سال چنین سروده است:

هـچـنـان آمـد کـه او فـرمـوده بـود                                       بـوالـحـسـن از مـردمـان آن را شـنـود

که: حـسـن بـاشـد مـریـد و امتم                                       درس گـیـرد هـر صـبـاح از تـربــتــــم

گفت: من هم نیز خوابش دیده ام                                      وز روان شـیـخ ایـــــن بـشـنـیـده ام

هر صباحی رو نـهـادی سوی گور                                      ایـسـتـادی تـا ضـحـی انـدر حـضـــور

یـا مـثـال شـیـخ پـیـشش آمـدی                                       یا که بی گفتی شکالش حل شدی 

تـا یـکـی روزی بـیامـد بـا سـعـود                                       گـورهـا را بـرف نـو پـوشـیـده بـــــود

تـوی بـر تـو بـرفـهـا همچون علم                                       قـبه قـبه دید و شـد جـانـش بـغـــم

بـانگش آمد از حظیره شیخ حی                                       هـا انـا ادعـوک کـی تـسـعی الــــی

هین بیا این سو، بر آوازم شتاب                                       عـالم از برف است روی از من متاب

حال او زآن روز شد خوب و بدید                                        آن عجایـب را کـه اول مــــی شـنید

دیدار شیخ ابوالحسن خرقانی با ابو علی سینا

درباره ملاقات شیخ ابوالحسن خرقانی عارف و ابو علی سینا فیلسوف و طبیب مشهور داستانها در کتابها آورده اند؛ اگر جزئیات این دیدار درست نباشد؛ با در نظر گرفتن وقایع تاریخی و خط سیر حرکت ابوعلی سینا از گرگانج به جرجان (گرگان) که از طریق طوس و نیشابور و جاجرم و سرحد کومش انجام گرفته، وقوع این ملاقات مهم تاریخی قطعی است. شیخ فرید الدین عطار نیشابوری درباره ملاقات شیخ ابوالحسن خرقانی و شیخ الرئیس ابوعلی سینا چنین نوشته است:

« نقلست که بوعلی سینا به آوازهً شیخ عزم خرقان کرد، چون به وثاق شیخ آمد، شیخ به هیزم رفته بود. پرسید که شیخ کجاست؟ زنش گفت: آن زندیق کذاب را چه کنی؟ همچنین بسیار جفا گفت شیخ را، که زنش منکر او بودی، حالش چه بودی! بوعلی عزم صحرا کرد تا شیخ را بیند، شیخ را دید که همی آمد و خرواری درمنه بر شیری نهاده، بوعلی از دست برفت، گفت: شیخا این چه حالتست؟ گفت: آری تا ما بار چنان "ماده" گرگی نکشیم "یعنی زن" شیری بار ما نکشد. پس بوثاق باز آمد، بوعلی بنشست و سخن آغاز کرد و بسی گفت، شیخ پاره ای گل در آب کرده بود تا دیواری عمارت کند، دلش بگرفت، برخاست و گفت مرا معذور دار که این دیوار را عمارت می باید کرد، و بر سر دیوار شد، ناگاه تبر از دستش بیفتاد، بوعلی برخاست تا آن تبر بدستش باز دهد، پیش از آنکه بوعلی آنجا رسید آن تبر برخاست و بدست شیخ باز شد. بوعلی یکبارگی اینجا از دست برفت و تصدیقی عظیم بدین حدیثش پدید آمد تا بعد از آن طریقت به فلسفه کشید، چنانکه معلوم هست» « دانش، علم. و بینش، عرفان.»

ناصر خسرو قبادیانی در مکتب خرقان

در بین ملاقات کنندگان نامی با شیخ ابوالحسن خرقانی عارف آزاد اندیش قرن چهارم و پنجم هجری، ناصر خسرو قبادیانی شاعر و نویسنده و متفکر، محقق معاصر او است که به خرقان سفر کرده و به محضر شیخ بزرگ خرقان راه یافته و از خانقاه معروف او به رموز اسرار عرفان پی برده است. امیر دولتشاه بن علاءالدوله سمرقندی در کتاب تذکرةالشعرا در ضمن بیان شرح احوال ناصر خسرو قبادیانی مینویسد: « در اثنای عزیمت از مازندران بجانب خراسان به صحبت شیخ المشایخ ابوالحسن خرقانی قدس الله روحه العزیز رسید، و شیخ را از روی کرامت، احوال او معلوم معلوم شده بود. به اصحاب گفت که فردا مردی حجتی بدین شکل و صفت بدر خانقاه خواهد رسید، او را اعزاز و اکرام نمائید و اگر امتحانی از علوم ظاهر در میان آورد بگوئید شیخ ما مردی دهقان و امی است و آن شخص را پیش من آرید. چون حکیم ناصر خسرو بدر خانقاه رسید، مریدان بفرمودهً شیخ عمل کرده، او را بخدمت شیخ بردند. شیخ او را اعزاز و اکرام فرمود و حکیم ناصر خسرو گفت: ای شیخ بزرگوار میخواهم که از این قیل و قال درگذرم و پناه به اهل حال آورم. شیخ تبسمی کرد و گفت که ای ساده دل بیچاره تو چگونه با من هم صحبتی توانی کرد که سالها است اسیر عقل ناقص مانده ای؟ و من اول روز که قدم بدرجه مردان نهاده ام سه طلاق به این بر گوشهً چادر این مکاره بسته ام. حکیم گفت که چگونه شیخ را معلوم شد که عقل ناقص است؟ بلکه اول من خلق الله العقل، گفته اند. شیخ فرمود ای حکیم آن عقل انبیاست، دلیری در آن میدان مکن. اما عقل ناقص، عقل تو و پورسینا است.  که هر دو بدان مغرور شده اید و دلیل بر آن قصیده است که دوش گفته و پنداشته ای که گوهر کان کن فکان عقل است، غلط کرده ای آن که گوهر عشق است و فی الحال مطلع آن قصیده را شیخ به زبان مبارک گذرانید برین منوال که:

بالای هفت طاق مقرنس دو گوهرند                      کز کاینات و هر چه در او هست برترند

حکیم ناصر خسرو چون آن کرامت از شیخ بدید مبهوت شد، چه این قصیده را هم در آن شب نظم کرده بود و هیچ آفریده را بر آن اطلاعی نبود و اعتقاد و اخلاص او به آستانهً شیخ درجه عالی یافت؛ و چند وقت در خدمت شیخ روزگار گذرانید و به ریاضت و تصفیه باطن مشغول شد. اما شیخ او را اجازت به سفر داد و او به جانب خراسان آمد و از علوم غریبه و تسخیر سخن گفت، علمای خراسان بقصد او برخاستند و در آن حین اقضی القضاة ابوسهیل صعلوکی که امام و بزرگ خراسان بود و در نیشابور بودی حکیم را گفت تو مردی فاضل و بزرگی، چون امتحانات بسیار میکنی و سخن تو بلندتر واقع شده؛ چنین مشاهده میکنم که علمای ظاهری خراسان قصد تو دارند. صلاح در آنست که ازین دیار سفر اختیار کنی.  حکیم از نیشابور فرار نموده، بجانب بلخ افتاد و آنجا نیز متواری بود تا در آخر حال به کوهستان بدخشان افتاد.

با در نظر گرفتن تطابیق تاریخی و اینکه وفات شیخ ابوالحسن خرقانی در سال 425 هجری اتفاق افتاده؛ باید این ملاقات معنوی در دوران جوانی ناصر خسرو به وقوع پیوسته باشد.

سلطان محمود غزنوی در خانقاه شیخ ابوالحسن خرقانی

بطوریکه نوشته اند سلطان محمود غزنوی در سفری که به تسخیر شهرهای مرکزی ایران « ری و اصفهان » و انقراض سلسله آل بویه "دیلمیان" منجر گردید(420 هجری) چند روزی در ولایت قومس "کومش" توقف کرده و با شیخ ابوالحسن خرقانی در قصبه خرقان بسطام ملاقات نموده است.  بررسی جوانب مختلف این دیدار تاریخی و معنوی و طرز برخورد و سئوال و جواب دلنشین این عارف جلیل القدر ایرانی با سلطان محمود مقتدر و جبار، و همچنین تأثیر عمیق و شگرف افکار بلند و وسعت نظر بی انتها و وارستگی و بی نیازی و بی هراسی حیرت انگیز شیخ در سلطان وقت و فرد شاخص عرصه سیاست مشرق ایران که بی ارزشی جلال و جبروت و قدرت و مال و مقام دنیائی را در مقابل حقیقت عرفان و معنویت مجسم می کند، از نظر اخلاقی و اجتماعی و عقیدتی بسیار جالب توجه و از لحاظ تاریخی ارزنده و آموزنده است.

شیخ فریدالدین عطار نیشابوری عارف محقق قرن ششم و هفتم هجری جزئیات این دیدار تاریخی را چنین بیان داشته است:

« نقل است که وقتی سلطان محمود وعده داده بود، ایاز را.  خلعت خویش را در تو خواهیم پوشیدن و تیغ برهنه بالای سر تو برسم غلامان من خواهم داشت.  چون محمود به زیارت شیخ "ابوالحسن خرقانی" رسول فرستاد که شیخ را بگوئید که سلطان برای تو از غزنین بدینجا آمد، تو نیز برای او از خانقاه به خیمهً او درآی؛ و رسول را گفت اگر نیاید این آیت برخوانید، قوله تعالی: "واطیعو الله و اطیعو الرسول و اولی الامرمنکم."

رسول پیغام بگزارد.  شیخ گفت: مرا معذور دارید. این آیت برو خواندند، شیخ گفت: محمود را بگوئید که: چنان در اطیعو الله مستغرقم که در اطیعو الرسول خجالتها دارم تا به اولی الامر چه رسد؟! رسول بیامد و به محمود باز گفت. محمود را رقت آمده و گفت: برخیزید، که او نه از آن مرد است که ما گمان برده بودیم.  پس جامهً خویش را به ایاز داد و در پوشید، و ده کنیزک را جامهً غلامان در بر کرده، و خود به سلاح داری ایاز پیش و پس می آمد، امتحان را رو به صومعهً شیخ نهاد. چون از در صومعه درآمد و سلام کرد، شیخ جواب داد، اما برپا نخاست. پس روی به محمود کرد و در ایاز ننگرید، محمود گفت: برپا نخاستی سلطان را و این همه دام بود، شیخ گفت: دام است اما مرغش تو نه ای؛ پس دست محمود بگرفت و گفت: فرا پیش آی، چون ترا فرا پیش داشته اند.  محمود گفت: سخنی بگو. گفت: این نامحرمان را بیرون فرست، محمود اشارت کرد، تا نامحرمان همه بیرون رفتند؛ محمود گفت: مرا از بایزید حکایتی برگو. شیخ گفت: بایزید چنین گفته است: که هر که مرا دید از رقم شقاوت، ایمن شد؛ محمود گفت: از قدم پیغامبر زیادتست؟ و بوجهل و بولهب و چندان منکران او را همی دیدند و از اهل شقاوت، شیخ گفت محمود را که ادب نگه دار و تصرف در ولایت خویش کن، که مصطفی را علیه السلام ندید جز چهار یار او و صحابه او و دلیل بر این چیست؟  قوله تعالی "و تراهم ینظرون الیک و هم لایبصرون"، محمود را از این سخن خوش آمد؛ گفت مرا پندی ده.  گفت: چهار چیز نگه دار.  اول پرهیز از مناهی و نماز بجماعت، سخاوت و شفقت بر خلق خدا. محمود گفت: مرا دعا کن؛ گفت: خود در این گه دعا می کنم "اللهم اغفر للمؤمنین و المؤمنات" گفت: دعاء خاص بگو. گفت: ای محمود عاقبتت محمود باد. پس محمود بدره ای زر پیش شیخ نهاد. شیخ قرص جوین پیش نهاد و گفت: بخور! محمود همی خاوید و در گلویش می گرفت. شیخ گفت: مگر حلقت می گیرد؟ گفت: آری.  گفت: میخواهی که ما را این بدره زر تو گلوی بگیرد؟ برگیر که این را " اشاره به زر " سه طلاق داده ایم.  محمود گفت: در چیزی کن، البته.  گفت: نکنم.  گفت: پس مرا از آن خود یادگاری بده، شیخ پیراهن عودی از آن خود بدو داد. محمود چون بازهمی گشت گفت: شیخا خوش صومعه ای داری، گفت: آنهمه داری، این نیز همی بایدت؟ پس در وقت رفتن شیخ او را بر پا خواست. محمود گفت: اول که آمدم التفات نکردی، اکنون بر پای می خیزی. این همه کرامت از چیست آن چه بود؟  شیخ گفت: اول در رعونت پادشاهی و امتحان درآمدی، و به آخر در انکسار و درویشی میروی که آفتاب دولت درویشی بر تو تافته است. اول برای پادشاهی تو برنخاستم، اکنون برای درویشی تو برمی خیزم.»

دیدار شیخ ابوالحسن خرقانی و شیخ ابوسعید ابوالخیر

از معاصران نامی شیخ ابوالحسن خرقانی، شیخ ابوسعید ابوالخیر عارف و شاعر مبتکر رباعیات عرفانی است.  بطوریکه نوشته اند شیخ ابوسعید بارها به خرقان سفر کرده و با شیخ ابوالحسن صحبت داشته است که ماجرای آنها در کتاب نورالعلوم و اسرار التوحید و تذکرةالاولیاء و دیگر کتابهای مربوط به شرح احوال عارفان به تفضیل آمده است. عطار مینویسد که: شیخ ابوسعید ابوالخیر گفته است: من خشت بودم چون به خرقان رسیدم، گوهر بازگشتم.

محمد منور در کتاب اسرارالتوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید درباره ملاقات شیخ ابوالحسن خرقانی و ابوسعید ابواخیر نوشته است:

« چون شیخ ما ابوسعید به خرقان رسید و در خانقاه شد، در خانقاه شیخ بوالحسن مسجد خانه ای است.  شیخ بوالحسن در آنجا بود، بر پای خواست؛ و تا میان مسجد خانه پیش شیخ باز آمد و آنجا دست به گردن یکدیگر فرا کردند. شیخ ابوالحسن می گفت: چنان داغ را، مرهم چنین نهند و چنین قدم را، قربان، جان بوالقاسم سازند. پس شیخ بوالحسن، شیخ بوسعید را دست گرفت که بر جای من بنشین. شیخ ما ننشست.   شیخ بوالحسن را گفت: تو بر جای خویش بنشین.  او ننشست. هر دو در میانه خانه بنشستند و هر دو می گریستند. شیخ بوالحسن، شیخ بوسعید را گفت: سخن بواژ، مرا نصیحتی کن؛ شیخ بوسعید گفت: او را باید گفت.  پس مقریان با شیخ بوسعید بودند، اشارت کرد که قرآن برخوانید. قرآن برخواندند و صوفیان بسیار بگریستند و نعره ها زدند و هر دو شیخ بسیار بگریستند. شیخ بوالحسن، خرقه از سر زاویه خود به مقریان انداخت. شیخ بوسعید سه شبانروز پیش شیخ بوالحسن بود.  و درین سه شبانروز، هیچ سخن نگفت. شیخ بوالحسن  وی را معارضه سخن می کرد. شیخ بوسعید گفت: ما را بدان آورده اند تا سخن شنویم. او را باید گفت. پس شیخ بوالحسن گفت: تو حاجت مایی از خدای تعالی. ما از خدای تعالی به حاجت خواسته ایم که دوستی از دوستان خویش بفرست، تا ما این سرهای تو بدو هوژ گوئیم(بدو هویدا گوئیم).  تو آن حاجت مایی.  من پیر بودم و ضعیف به تو نتوانستم آمدن، ترا قوت بود و عدت، ترا به ما آوردند. ترا به مکه نگذارند. تو عزیز تر از آنی که ترا به مکه برند.  کعبه را به تو آرند تا ترا طواف کند. »

خواجه عبدالله انصاری شاگرد و مرید ممتاز شیخ ابوالحسن خرقانی

خواجه عبدالله انصاری "پیر هرات" عارف بزرگ قرن پنجم هجری و گوینده رسائل مقالات و مناجات های خوش آهنگ و دلنشین و سوزناک و سراپا هنر عرفانی از شاگردان و مریدان خاص شیخ ابوالحسن خرقانی بوده است. وی سالها در خرقان بسر برده و در خانقاه خرقان از محضر پر برکت شیخ ابوالحسن خرقانی کسب فیض کرده تا بسر حد کمالات معنوی نائل شده است.

چنانکه خود گفته است:

« مشایخ من در حدیث و علم و شریعت بسیارند. اما پیر من در تصوف و حقیقت شیخ ابوالحسن خرقانی است و اگر او را ندیدمی کجا حقیقت دانستمی.»

خواجه عبدالله انصاری در مناجات و مقالات خود درباره درک فیض از مکتب شیخ بزرگ خرقان چنین آورده است:

عبدالله مردی بود بیابانی، میرفت بطلب آب زندگانی، ناگاه رسید به شیخ ابوالحسن خرقانی، دید چشمهً آب زندگانی، چندان خورد که از خود گشت فانی، که نه عبدالله ماند و نه شیخ ابوالحسن خرقانی، اگر چیزی میدانی من گنجی بودم نهانی، کلید او شیخ ابوالحسن خرقانی.

آثار شیخ ابوالحسن خرقانی

1- رسالةالخائف الهائم من لومة اللائم.  که نظیر آن در اصول طریقت تألیف نشده است.

2- فواتح الجمال و غیر اینها.

3- نورالعلوم که شامل ذکر مبانی عرفانی و روایاتی است که با نام شیخ ابوالحسن خرقانی بستگی دارد و نمونه هایی از سخنان اوست که بوسیله یکی از شاگردان و پیروان شیخ در ده باب تدوین شده است.  مجموعه کامل این کتاب توسط نگارنده "رفیع" در اسفند ماه سال 1359 خورشیدی چاپ و منتشر شده و تا کنون به سه چاپ رسیده است.

امسال نیز به رسم همه ساله مراسم شب یلدا توسط گروههای فعال اجتماعی مجازی و غیر مجازی مرتبط با جوانان برگزار میشود.
جای شکر دارد.

لینک مرجع:

برای تولد امام رضای خود خودمان

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند
موج‌های پریشان تو را می‌شناسند

پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی
ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند

نام تو رخصت رویش است و طراوت
زین سبب برگ و باران تو را می‌شناسند

هم تو گل‌های این باغ را می‌شناسی
هم تمام شهیدان تو را می‌شناسند

از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی
ای که امواج طوفان تو را می‌شناسند

بوی توحید مشروط بر بودن توست
ای که آیات قرآن تو را می‌شناسند

گرچه روی از همه خلق پوشیده داری
آی پیدای پنهان تو را می‌شناسند

اینک ای خوب، فصل غریبی سر آمد
چون تمام غریبان تو را می‌شناسند

کاش من هم عبور تو را دیده بودم
کوچه‌های خراسان تو را می‌شناسند

قیصر امین پور

لینک  یادداشت یکسال قبل اکرنه:

قیصر امین پور شاعر شهدا بود. شاعر انقلاب بود. شاعر عشق نیز بود.
به دلایل بالا:
شاعر قدرتمندان نبود.
شاعر ثروتمندان نبود.
....

یکی از دوستان نزدیکش نقل میکرد:
که در دوران تحصیل آثار احمد شاملو را میخواند.
برای امام در زمان حیات امام شعر میگفت و در برابر سوال اینکه چرا برای دیگران نمیگویید٬ اشاره میکردند که به خودسازی ویژه امام که شاعر را نگران نمیکرد از ....

===================

مدتی بود که با بیماری دست به گریبان بود و به این دلیل دعوت بزرگان را برای شرکت در جلسات سنواتی شعرخوانی رد میکرد.
با همه بیماری اش٬ فرصت دیدار علاقمندان و دوستانش چون آقای خاتمی را از دست نمیداد.
به اقای خاتمی علاقه ای ویژه داشت. علاقه ای متقابل. 

================

شاعری منتقد بود.
ساده شعر میگفت.
به سنت ادبی کهن ایران عشق می ورزید و آشکارا از آن در اشعارش سود می جست.

========================

یکشنبه قرار بود آقای قیصر امین پور را در بین تعدادی از اهل اندیشه و هنر در جلسه ای ببینم که اجل او به من مهلت نداد. چه زود دیر شد.

لینک مطلب:

  سال 1324 بود. از زندان متفقین آزاد شده بودم( شاملو دانش‌آموز مدرسه نظام بود که به ناسیونالیست‌های دوآتشه پیوست و در نتیجه بعد از اشغال ایران توسط متفقین به زندان آن‌ها در رشت، که تحت کنترل روس‌ها بود، افتاد.) و با خانواده به رضاییه می‌رفتم. پدرم افسری بود که به خاطر کله‌شقی‌هایش همیشه از این طرف ایران به آن طرف کشور تبعید می‌شد. خاش- چابهار- مشهد- یک ماه این‌جا، دو ماه جای دیگر. حالا نوبت رفتن به رضائیه بود. کلانتری مرزی بود. توی ساختمان دولتی نشسته بودیم که دموکرات‌ها به سراغمان آمدند. ما را، من و پدرم را گرفتند و بردند. مدتی ما را کت بسته در انتظاری کشنده توی پناهگاه نگه داشتند. شب که شد ما را بردند جلوی دیوار، روبه‌روی جوخه اعدام، چشممان را بستند، فدائیان مسلح به خط شدند و پدرم در این لحظه طوری ایستاد که سپربلای من باشد خودم را کنار کشیدم. تن به مردن داده بودم. ولی دل تو دلم نبود. مرگ را یقین داشتم، اما مرگ با شلیک‌های ناگهانی نمی‌آمد. انتظار کشنده و طولانی بود. هرلحظه شتابی حیرت‌انگیز داشت. هجوم هزاران خاطره در ذهنم مرا به سرحدِ انفجار کشانده بود، چرا معطل می‌کردند، چرا کار را تمام نمی‌کردند؟

   دو ساعت جلو جوخه اعدام ایستاده بودیم. علت تأخیر مرگ این بود که فرماندة پناهگاه یک آن در تصمیم خود تردید کرده بود و مصلحت دیده بود که با فرمانده‌اش مشورت کند. فرماندة او پدرم را خوب می‌شناخت و پادرمیانی‌اش باعث نجات ما از مرگ شد. پس از آن هیچ‌گاه از مرگ نهراسیدم. مرگِ تن برایم بی‌اعتبار شده بود، در این زندگی بازیافته چیزهای عظیم‌تر برایم مطرح بود که مرگ در برابر آن‌ها ارجی نمی‌داشت. من عشق را یافته بودم، زیبائی را، حماسه را. از آن شب به بعد هیچ چیز در زندگی مرا نترسانده است. بر مرگ پیروز شده بودم و بر تمامی ترس‌هایی که از جسم زاده می‌شود.

لینک مقاله:

مولوی پاسخ علی علیه السلام را به این صورت به نظم می‏کشد:

خنجر و شمشیر شد ریحان من

مرگ من شد بزم و نرگستان من

آن‏که او تن را بدین سان پی کند

حرص میری و خلافت کی کند

زان به ظاهر کوشد اندر جاه و حکم

تا امیران را نماید راه و حکم

تا امیری را دهد جانی دگر

تا دهد نخل خلافت را ثمر

مطلب کامل را در ادامه بخوانید

در کشوری که بدبینی و بی اعتمادی به وفور یافت میشود، اعتماد به کسانی که بی ادعا در خدمت مردم هستند، انعکاسی گسترده تر از حد معمول می یابد، چرا که پاسخ به نیازی سرکوب شده است. گرچه دیدن چهره ی شخصیتهای محبوب سیاسی چون سید محمد خاتمی در رسانه ملی مقدور نیست و بجای آن صدها چهره ی ریز و درشت معرفی میشوند ولی مردم در میان هنرمندان و ورزشکاران و شاید بعضی گروههای دیگر، شخصیتهای محبوب خود را می یابند.
  توجه ویژه مردم به هنرمندان و ورزشکاران و در این ایام به هنرمند فقید خسرو شکیبایی، از قوه ی تشخیص صحیح آنها و نیازشان به دوست داشتن محبوب ها حکایت میکند.  عشق و علاقه مردم به خاتمی نیز از همین جنس است.
خداحافظ قیصر امین پور ... خداحافظ ناصر عبداللهی ... خداحافظ خسرو شکیبایی

لینک طرح چهر خسرو شکیبایی به قلم بزرگمهر حسین پور:

لینک مطلب از وبلاگستان:


مقدمه
هنگامى که پل ترنر (Paul Turner) تهیه کننده معروف استرالیایى در طى برنامه‏اى ماهواره‏اى تحت عنوان: نوستر آداموس: مردى که فردا را پیش‏بینى مى‏کند. خطر روزافزون ایران وانقلاب اسلامى ایران براى غرب و تمدن غربى مطرح کرد و در طى این برنامه تمام آنچه را که نوسترآداموس در بیش از 390 سال پیش از آن تاریخ «آگوست 1989م» پیشگوئى کرده بود منتسب به ایران کرد؛ هیچ سیاستمدارى حرف وى را چندان جدى نگرفت؛ چرا که موقعیت ایران در سال 1989، نه تنها به هیچ وجه مناسب نبود؛ بلکه به واسطه جنگ تحمیلى و عواقب ناشى از آن و تحریمهاى شدید اقتصادى بسیار شکننده و حساس بود. لیکن پس از به واقعیت پیوستن واقعه یازدهم سپتامبر در آمریکا که اتفاقاً در فیلم به صراحت به آن اشاره مى‏شود (وقوع دو انفجار مهیب و عظیم در New City) همگان شگفت‏زده و نگران شدند؛ به نحوى که رئیس‏جمهور نه چندان باهوش آمریکا، پس از وقوع این حادثه به تبعیت از نوسترآداموس، ایران را هم یکى از «محورهاى شرارت» در جهان معرفى کرد و از این طریق بر وحشت و ترس عمیق هیأت حاکمه آمریکا از ایران (پرشیا) صحّه گذاشت.
در این مقاله سعى نگارنده بر آن نیست که

بر پیشگوئیهاى نوسترآداموس صحّه بگذارد یا از آن دفاع کند و یا به هر طریق ممکن آن را خزعبلاتى هذیان‏گونه جلوه دهد؛ بلکه حداکثر کوشش نگارنده بر آن است که دیدگاه غرب و تمدن غربى نسبت به پیشگوئیهاى شگفت‏آور نوسترآداموس را مورد بررسى و مداقه قرار داده و این پیشگوئیها را که اغلب درباره ایران یا کشورهاى اسلامى بوده؛ مورد بررسى قرار دهد. البته بایستى در نظر گرفت که بدون شناخت این پیشگوى کبیر نمى‏توان حساسیتهاى انسان غربى نسبت به انسان شرقى را شناخت؛ چرا که اغلب سیاستمداران و متفکران غربى عمیقاً به ستاره‏شناسى، طالع‏بینى و آینده‏نگرى همراه با ادبیات رمزى (Occult) معتقدند و حتى نظریه‏پرداز معروف هاروارد؛ یعنى ساموئل هانتینگتون نیز تئورى برخورد تمدنها (The clash of civilizations) را از نوسترآداموس به عاریت گرفته است. پیشگویى نوسترآداموس درباره واقعه یازدهم سپتامبر و تأثیر شگرفى که بر نگرش و فرهنگ آمریکایى گذاشت مى‏تواند منجر به تحولى اساسى نسبت به دیدگاه غرب درباره انقلاب اسلامى ایران شود، همانکه نباید به سادگى از کنار آن گذشت.
... آسمان، در چهل و پنج درجه (مختصات جغرافیایى نیویورک؟!) خواهد سوخت، آتش به شهر جدید (New City)، نزدیک مى‏شود.1
جالب‏ترین نکته در مورد پیشگوئیهاى نوسترآداموس آن است که وى به ندرت نام کشورى را به صراحت و آشکارا ذکر مى‏کند، حال آنکه در مورد ایران (Parsia) به صراحت عنوان مى‏کند که ایران، جهان را تسخیر خواهد کرد. ایران از طریق آناتولى، فرانسه و ایتالیا را فتح خواهد کرد و بالاخره ایران باعث وقوع جنگ جهانى سوم خواهد شد.2 بنابراین، در گام نخست بایستى نوسترآداموس را بیشتر و بهتر بشناسیم و راز و رمز تأثیرگذارى وى بر تمدن غربى را از این طریق دریابیم.
میشل دونوسترادام (Michel De Nostradame) که بیشتر با نام لاتین خود؛ یعنى نوسترآداموس (Nostr Adamus) شناخته شده است؛ در روز چهاردهم دسامبر سال 1503 م. در ناحیه سن رمى فرانسه متولد شد.
خانواده وى از شجره پزشکى یهودى و ایتالیایى الاصل بود. پدر بزرگ وى در شکل‏گیرى و تربیت نوسترآداموس نقش اساسى داشته و آموزه‏هاى اشراقى مکتب کابالیست‏ها را مستقیماً به وى تعلیم داده است. نوسترآداموس در سن 22 سالگى از دانشگاه بسیار معتبر آن روزگار فرانسه؛ یعنى مون‏پلیه در رشته پزشکى فارغ‏التحصیل شد و براى نجات بیماران از بیمارى مرگ سیاه یا طاعون، بلافاصله مشغول به کار شد. شاوینى، پیرو و مفسر معروف نوسترآداموس مى‏نویسد که وى سه سال تمام بر روى نخستین اشعار وحى‏آمیز خود که از آینده و رویدادهاى آن خبر مى‏آورد کارکرد و در سال 1555م. دفترى را - که در بر گیرنده بیش از سیصد پیشگویى شعرگونه بود - به پسرش سزار هدیه کرد. سپس در سالهاى بعد مجموعه کاملى از شعرواره‏هاى نوسترآداموس در 1000 قطعه؛ یعنى 10 سانتورى که هر سانتورى مشتمل بر 100 قطعه بود، را منتشر شد. نوسترآداموس بر خلاف شایعات واهى و عبثى که پیرامون شیطان‏پرستى و خداستیزى به وى نسبت داده‏اند، فردى عمیقاً مؤمن و پاى‏بند به مذهب کاتولیک به بود و در نامه‏اى به پسرش صریحاً متذکر مى‏شود که:
... و از زمانى که اراده ذات خداوند متعال بر این قرار گرفته که تو فقط در نور طبیعى و در این نقطه زمین به دنیا بیایى... از آنجایى که برایم ممکن نیست نوشته‏اى را به صورت رسمى و کامل برایت به ارث بگذارم؛ چون بر اثر بى‏عدالتى و گذشت زمان نابود خواهد شد...؛ چون که همه چیز تحت اختیار و سلطه قادر متعال و خداوند یکتا قرار دارد.
در واقع او با این عبارات، صریحاً اشاره به عدم اصالت ادبیات رمزى علم اخترشناسى و طالع‏بینى نموده است و همه اراده‏ها را موکول به خواست و اراده خداوند متعال مى‏نماید.

بررسى پیشگوئیهاى نوسترآداموس درباره جهانى شدن انقلاب اسلامى ایران
شاهزاده عرب، مریخ، خورشید، ناهید، شیر، حکومت کلیسا را از طریق دریا از پاى در خواهد آورد، از جانب ایران (پرشیا) بیش از یک میلیون پرهیزگار به بیزانس و مصر، به سوى شمال هجوم خواهند آورد.3
از کشور عربى خوشبخت (در منطقه غنى و ثروتمند اعراب) شخصى قدرتمند و مسلط بر شریعت [حضرت] محمد(ص) زاده خواهد شد، اسپانیا را به دردسر انداخته و بر گرانادا (غرناطه) مستولى مى‏شود. از طریق دریا بر مردم نیکوزیا ظفر خواهد یافت.4
مرد مشرقى از محل استقرار خویش خارج خواهد شد، براى دیدار فرانسه از کوه آپونین خواهد گذشت، از فراز آسمان، از برف‏ها، دریاها و کوهها گذر خواهد کرد و همگان را با عصایش مضروب خواهد کرد...5
ادبیات رمزآلود، واژه‏اى است که به بهترین نحو مى‏تواند عمق معانى شعرواره‏هاى نوسترآداموس را بیان کند؛ چرا که طبق نظر اغلب مفسران معروف نوسترآداموس؛ یعنى اریکاچیتهام، گى بوحک و ژان شارل دو فن برون، حداقل وقایع ذیل را مى‏توان بدون هیچ شک و تردیدى از میان شعرواره‏هاى رمز آلود نوسترآداموس بر شمرد:
آتش‏سوزى بزرگ لندن در سال 1666م. اعدام چارلز اول، روى کارآمدن حکومت مذهبى کرامول در انگلستان، وقوع انقلاب فرانسه، انقلاب روسیه، رویارویى استالین و تروتسکى پس از مرگ لنین، اضمحلال رژیم شوروى، اعدام لویى شانزدهم و مارى آنتوانت، به قدرت رسیدن ناپلئون و انتخاب لقب امپراتور توسط وى، به قدرت رسیدن هیتلر و رژیم نازى، به قدرت رسیدن موسولینى در ایتالیا و ژنرال فرانکو در اسپانیا، ترور کندى، سقوط شاه ایران و وقوع انقلاب اسلامى در ایران، رهبرى امام خمینى(ره) از فرانسه - او دقیقاً عنوان مى‏کند که رهبر ایران از فرانسه باعث سقوط شاه ایران مى‏شود - ، وقوع حادثه یازدهم سپتامبر و آتشى که در برجهاى دوقلوى شهر جدید (نیویورک) ایجاد مى‏شود و بسیارى از حوادث تاریخى دیگر از سالهاى 1555 میلادى به بعد که حدوداً 450 سال را دربر مى‏گیرد.
دو محاصره،
در گرمایى سوزان، انجام مى‏گیرد.
آن مرد،
از فشار تشنگى،
به خاطر دو فنجان مملو از آب،
کشته مى‏شود.
دژ نظامى، مملو مى‏شود،
و یک آرمانگراى کهنسال [امام خمینى (ره)]
نشانه‏هاى نیرا (سرزمین ایران) را
به اهالى ژنو [سازمان ملل متحد]
نشان خواهد داد.6
رهبر پاریس،
اسپانیاى بزرگ را اشغال مى‏کند،
کشتیهاى جنگى
در برابر مسلمانان [محمدى‏ها] که از پارتیا [ناحیه‏اى در ایران] و مدیا [ناحیه‏اى در ایران] برخاسته‏اند، مى‏ایستند. آن مرد، سیکلاد [اروپا] را تاراج مى‏کند، و آنگاه انتظارى بزرگ در بندر یونان حکمفرما مى‏شود.
در مجموع نوسترآداموس به این موضوع به صراحت اشاره مى‏کند که ایران (پارت، نیرا، پرشیا، مدیا) با کمک مسلمانان سراسر جهان، از جمله کشورهاى عربى و مخصوصاً سوریه، عربستان سعودى و لیبى حکومت مقتدرى را تشکیل مى‏دهند و پس از جنگى مذهبى که هسته آن از لبنان شروع مى‏شود و عمدتاً بر علیه اسرائیل است، جهان را به تسخیر خود درمى‏آورند و سپس جنگى جهانى و عظیم رخ خواهد داد و جهان نابود خواهد شد.7
در هنگامه دمیدن خورشید،
آتش بزرگ، دیده خواهد شد؛
صدا و روشنایى،
در امتداد شمال، ادامه خواهد یافت.
در میانه کره خاک،
مرگ و آواى مرگ، شنیده خواهد شد؛
مرگ از درون سلاحها،
آتش و خشکسالى
آنان را به انتظار خواهند نشاند.
در خاتمه، این سرزمین به واسطه جنگ جهانى سوم نابود و نامسکون خواهد شد.8
سرزمین مسکونى،
از سکنه خالى خواهد شد؛
براى به دست آوردن سرزمینها،
جدال و اختلاف شدیدى درمى‏گیرد؛
قلمروها به مردانى سپرده خواهد شد؛
که از غرور و سربلندى تهى خواهند بود.
سپس، براى برادران بزرگ،
نفاق و مرگ
پیش خواهد آمد.
و از چنین برمى‏آید که ایران، جهان را ابتدا از طریق حمله به ترکیه (و مقدونیه) به تصرف خود درخواهد آورد:
شب در آسمان، مشعلى رو به خاموشى، دیده خواهد شد. در مرکز رن، جنگ و خشکسالى به بار مى‏آید، کمک خیلى دیر مى‏رسد. پرشیا (ایران) حمله آورده و ماگدونیا و در جاى دیگر مى‏گوید: (مقدونیه) را به محاصره درمى‏آورد.9
تو اى فرانسه!
اگر،
از آبهاى لیگوریا گذر کنى؛
خود را،
در میانه دریا و جزایر،
در محاصره خواهى یافت؛
و پیروان محمد،
در برابر تو خواهند ایستاد.
و همچنین
تو، اى دریاى آدریاتیک!
استخوان خران و اسبان را
خواهى جوید.10
و باز مى‏گوید:
آن مرد،
با سلاحها و آتش درخشان،
در نزدیکى دریاى سیاه،
از پرشیا براى تسخیر ترابوزان
خواهد آمد.
فاروس و میتیلن به لرزه در خواهد آمد؛
خورشید،
دریاى آدریاتیک را که مملو از اجساد اعراب است؛
روشن خواهد کرد.11
و سپس نوسترآداموس، عواقب جنگ اتمى و نابودى تدریجى جهان به واسطه جنگ جهانى سوم را شرح مى‏دهد:
کسوفى در پیش خواهد بود که از زمان آفرینش گیتى تا زمان مرگ و مصائب حضرت مسیح و از آن زمان تا به امروز هرگز رخ نداده است و جهان چنین ظلمتى به خود ندیده است...12
که در این مورد آیات مربوط به قیامت در سوره قیامت به ذهن انسان تداعى مى‏شود:
فإذا برق البصر و خسف القمر و جمع الشمس و القمر یقول الإنسان یومئذ أین المفرّ.
هنگامى که بینایى خیره مى‏گردد، و ماه فرو مى‏رود، و خورشید و ماه گرد هم آیند، آن روز انسان مى‏گوید: به کجا فرار کنم؟
مرد والامقامى از تبار عرب به زودى پیش خواهد تاخت. از سوى اهالى بیزانس به او خیانت خواهد شد. از شهر قدیمى رودس به پیشواز او خواهند آمد، از جانب هانگرى [مجارستان] متحمل آزار بسیار خواهد شد.13
در حوالى دریاى آدریاتیک بر اثر توفانى عظیم، کشتى غرق مى‏شود و زمین به لرزه درآید و به سوى آسمان پرتاب مى‏شود و دوباره فرو مى‏افتد؛ در مصر جنبش پیروان محمد افزایش مى‏یابد و پیکى به (آن سوى مرزها) فرستاده مى‏شود تا خبر را اعلان کند.
... شهرها آلوده و کثیف گشته، باعث اعتراض و شرمسارى زیادى خواهد شد، و تاریکى و جهل فقط با درخشش نور از بین مى‏رود و با تغییراتى حکومت جهل و ظلمت پایان خواهد یافت...
رهبرى اصلى مشرق زمین با شورشهاى زیادى روبرو خواهد شد، که اکثراً از طرف شمالى‏ها و غربى‏هاى مغلوب شده است، که عده‏اى کشته و برخى مورد آزار قرار گرفته‏اند و بقیه در حال گریزند و فرزندانشان که از زنان متعددى هستند، زندانى شده‏اند.14
م.پ. ادوارد در کتاب خود در باب پیشگوئیهاى نوسترآداموس نقل مى‏کند که سانتورى هشتم، قطعه 6 مربوط به وقوع جنگ جهانى سوم است:
... جنگ و خونریزى براى مرتبه سوم حتمى است؛ آتش به حدى است که دریاها به جوش مى‏آید و از دولت‏ها فقط دو دولت و از جهان فقط نیمى باقى مى‏ماند...15
شاهزاده لیبیایى [که نماینده حکومت ایران است] در غرب به قدرت خواهد رسید، یک فرانسوى از اعراب به شدت مکدر خواهد شد، دانشمند ادیب [ادبا] خود را با اوضاع وفق خواهند داد، زبان عرب بر فرانسه پیشى مى‏گیرد...16
در نزدیکى سوربن جهت حمله به مجارستان
قهرمانى از اهالى برودها [سیاه‏پوستان] به آنان هشدار خواهد داد.
رهبر بیزانس، سالون از اسلاوینا،
آنان را به شریعت محمد[(ص)] در خواهد آورد.
همچنین نوسترآداموس در چنین مى‏سراید که:
امپراتورى مقدس به آلمان خواهد آمد؛
پیروان اسماعیل جایگاه بى‏مانع خواهند یافت.
آدمهاى نادان همچنان خواستار کارمانى [شریعت کهنه] هستند. تمامى حمایت کنندگان [محمدص] سراسر گیتى را خواهند پوشاند.17
بنابراین، نوسترآداموس در اغلب سانتورى‏ها از جمله سانتورى 5 نسبت به فتح جهان به وسیله شریعت حضرت محمد(ص) به غرب و تمدن غربى هشدار مى‏دهد و به جهانیان اعلام مى‏کند که روزى مسلمانان به رهبرى ایران و تمدن ایرانى بر جهان مسلط خواهند شد که این بى‏شک در پیوند با گسترش و جهانى شدن انقلاب اسلامى ایران است.
پى‏نوشتها:
1 . سانتورى‏هاى (5/25 ، 10/75 ، 2/29 و 10/31).
2 . (قطعه 5/25).
3 . (قطعه 5/55).
4 . (قطعه 2/29).
5 . (سانتورى 4 / قطعه 59).
6 . (3/63)
7 . (سانتورى 2 / قطعه 91)
8 . (سانتورى 2 / قطعه 95)
9 . سانتورى 2 / قطعه 96
10 . (سانتورى 3 / قطعه 23)
11 . (5/27)
12 . سانتورى 5 / قطعه 47
13 . سانتورى 2 / قطعه 86
14 . نوسترآداموس، نامه به فرزند، ص274
15 . سانتورى 3 / قطعه 27
16 . سانتورى 10 / قطعه 62
17 . سانتورى 10، قطعه 31
 رسول نیمروزى
ماهنامه موعود شماره 37

لینک مطلب از وبلاگ صوفیانه:

تاثیر شاهنامه صرفا در حوزه زبان و ادبیات فارسی مربوط نمیشود. بخشهای مختلفی از فرهنگ و هنر و جامعه از این شاهکار استثنایی حکیم فردوسی متاثر شده است. شاهنامه نگاری بخش مهمی از میراث تصویرگیری ایرانی را تشکیل میدهد. این هنر با حمایت سلاطین و شاهان ایرانی توسعه یافت.
در مقابل شاهنامه خوانی نیز با حمایت مردمی به هنری مقبول و متکی به فرهنگ شفاهی ایرانی رشد بسیاری کرد و بخشی از تاریخ هنر شاهنامه نگاری با حمایت شاهنامه خوانی و نقالی نیز بخش مردمی از هنرهای نمایشی ایران را تشکیل میدهد.

روز سعدی حق مسلم ماست.

لینک مطلب:

حضرت مولانا میفرمایند:

یک حکایت گویمت بشنو به هوش
تا بدانی که طمع شد بند گوش
هر که را باشد طمع الکن شود
با طمع کی چشم و دل روشن شود
پیش چشم او خیال جاه و زر
همچنان باشد که موی اندر بصر
جز مگر مستی که از حق پر بود
گر چه بدهی گنجها او حر بود
هر که از دیدار برخوردار شد
این جهان در چشم او مردار شد
لیک آن صوفی ز مستی دور بود
لاجرم در حرص او شب کور بود
صد حکایت بشنود مدهوش حرص
در نیاید نکته ای در گوش حرص

سال نو شروع نشده بازار نامگذاری داغ است. بعضی از دوستان پیشنهاد کرده اند که سال کوروش کبیر نامیده شود. بعضی ها ممکنه بگویند مثل یونسکو بگیم سال مولوی. خلاصه هر اسمی باشه بهانه ای است برای قدرشناسی از پیشینیان.

===========================

بعد از ماهها طوفان مشکلات و سختی ها و دشواریها٬ بنظر میرسه که ابرهای تیره کنار می روند. شکر خدا را که کشتی نوح را مامن قرار داد.

==========================

دوباره به رسم و سیاق ۱۲ سال پیش استارتی خواهیم زد. استارتی متکی به گردش کواکب و رمل و اسطرلابو البته مهمتر از همه عنایت حضرت دوست که هر چه هست از اوست.

======================

چند ماه اخیر سخت تر از همیشه گذشت و امروز امید به موفقیت چشمگیر لبخند میزند. امید به بازگشت دوست سفر کرده و خطر کرده و آفت زده موج میزند. باشد که لطف خدا اینگونه بروز کند.

=================

روش شدن تکلیف هویت دولت نه از دید افکار عمومی و متخصصان و دولتیان و مجلسیان و ملتیان از بزرگترین ثمرات سختی های سال ۱۳۸۵ بود.

==========================

فهمیدن مساله نصف جواب است. البته این موضوع فرق داره با اون داستان مشهور که:
۵۰ درصد قضیه حل است. من که میخوام تا او چه خواهد!

سه شنبه ۱۶ اسفند ۱۳۸۴
خوندن وبلاگ دیگران شده عادتم. عین یه گنجشک کوچولو از این شاخه به اون شاخه .... و در حین بازیگوشی که مقتضای سن ام حساب میشه! یهو می رسم به یه دره و بهت ام میزنه. پست آخرش رو بخونید ولی من یادداشت ماقبل آخرش رو اینجا میارم٬ آخه طاقت کپی پیست کردن مطلب آخریش رو نداشتم....

http://moalem5.persianblog.ir/

سخنانی از مشاهیر دنیا

  شیخ شیرازی سعدی می فر ماید:صاحبدلی به مدرسه آمدزخانقاه                                   بشکست عهد صحبت طریق راگفتم میان علم وعابد چه فرق بود                                     تا اختیار کردی از آنٍ ،این فریق راگفت: آن گلیم خویش می برد زموج                                    وین سعی می کند که بگیرد غریق را  ادموند بورک:راه درمان هرج ومرج ،آزادی است نه بردگی؛ همانطور که راه از بین بردن خرافات مذ هب است نه انکار خدا.  ویکتور هوگو:در مقابل یک ارتش می توان ایستاد؛ اما در مقابل یک عقیده نمی توان ایستادگی کرد.  امام رضا (ع) می فرماید:امین به تو خیانت نمی کند ؛تویی که به خائن امانت سپرده ای.  امام خمینی (ره):معلم امانت داری است که انسان امانت اوست.

یه وبلاگ میخوندم در باره مولوی و رومی و بلخی بودنش یا نبودنش و اینجور حرفا. البته با ظرافت و دقت. یهو یادم اومد که یه خاطره دارم. زود اومد که یادم نره.

دهه شصت بود. فکر کنم سال ۶۷ بود.  یا ۶۶ یا ۶۸ ... پیری و هزار درد و یکیش فراموشی ... رفته بودیم ترکیه سفر علمی ... آنکارا رو دیدیم. استانبول شهر افسانه ها و خلاصه قونیه مدفن حضرت مولانا. از یکی از ترکهای خادم اونجا پرسیدیم که دیوان مولانا به چه زبانی است؟ میخواستیم بشنویم بگه فارسی که یهو نه گذاشت و نه برداشت و گفت معلومه ترکی! اون هم ترکی استانبولی. حتی نگفت عربی.
ز احمد تا احد یک میم فرق است
جهانی اندر آن یک میم غرق است