گروههای افراطی که احساس کردند مردم را از دست داده اند
تلاش کردند در گروههای خاصی را از طریق ارتباطات و شبکه های خاص حفظ کنند
و بقیه را خارج از چارچوب تعریف ملت قرار دهند
و به تدریج دایره خودی هایشان اندک تر از قبل شد
... تا آنجا که اکثریت متحد مردم در بیرون از دایره قرار گرفتند
مراسم دعای کمیل به یاد زندانیان سیاسی به خصوص بازداشت شدگان اخیر و برای استخلاص این عزیزان امروز پنجشنبه 18 تیر برگزار میشود.
دوستان از من می پرسند که چرا خوش بینی. مبنای خوش بینی من مربوط به روحیه من است ولی دلایل روشنی هم دارم:
دو رویکرد سیاسی و حکومتی پیش روی کشور وجود دارد:
١. سیستم بسته انتخاباتی و سیاسی و تبدیل جمهوری اسلامی به عنوانی ظاهری.
در این صورت با احزاب قانونی کشور برخورد میشود، فیلترینگ و سانسور افزایش می یابد و نهادهای مدنی تضعیف میشوند. بر تعداد بازداشت ها افزوده میشود و یکجانبه گرایی کامل و مطلق میگردد.
لازمه این امر حذف امام خمینی و اندیشه ها و یاران وی از وضع حاضر و حتی تاریخ کشور و اذهان ملت است. تهی کردن هویت جمهوری اسلامی نهایت این مسیر است.
این رویکرد گرچه عملا پیشرفت داشته است، آینده دار نیست و قدم هایی که بعضی در این مسیر بر میدارند، فقط هزینه های همان افراد و گروهها را در مسیر بازگشت و توبه افزایش میدهد. اینکه میگویم جریان اصولگرایان افراطی از آینده سیاسی کشور حذف شده اند به دلیل همین موضوع است، چرا که مسئولیت این قدم ها را بر دوش دارد و هزینه سنگین آن را به تنهایی پرداخت میکند.
٢. سیستم باز انتخاباتی و سیاسی و بروز ظرفیت های مردم سالاری دینی در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران.
این رویکرد به منزله ی تطابق بیشتر و هماهنگی حکومت با جامعه امروز ایرانی و حذف یا کاهش شدید دروغ و فریب و فساد از ارکان جامعه و حکومت خواهد بود. سلامت جامعه و حکومت تقویت میشود و شرایط برای رشد کشور و تفوق منطقه ای ایران فراهم میشود. ارکان مردم سالاری کشور به وظایف خود عمل خواهند کرد و متعرضان به مردم و اساس جمهوریت مشمول قهر نظام و کشور میشوند.
این رویکرد، ادامه منطقی و طبیعی انقلاب اسلامی است و به دلیل شرایط کشور، محتمل ترین احتمال است.
رشد اقتصادی و فرهنگی و سیاسی جامعه ایرانی از درون و شرایط جهانی از بیرون با الگوی دوم تطابق دارد و کسانی که با آزادی های مدنی و اجتماعی از جمله اطلاع رسانی و دسترسی آزاد به اطلاعات مخالفت میکنند، پرونده ی عمل خویش را در این دنیا و آن دنیا سنگین تر میکنند و جز شکست و شرمندگی دنیا و آخرت بهره ی دیگری نخواهند داشت.
پیروزی مردم سالاری در ایران قطعی است، چرا که دین و اخلاق در جامعه ی ایرانی نیرومند است و گواه روشن آن نیز بیزاری ایران و ایرانی از دروغ و فریب است.
پارلماننیوز: طبق آخرین بررسىهاى صورت گرفته درباره اغتشاشات اخیر تهران، سازماندهى این آشوبها تایید و نقش افراد مختلف در این زمینه محرز شده است.
روزنامه جوان-نزدیک به سپاه پاسداران- نوشت؛ دراین بررسىها مشخص شده که یک هسته فکرى مستقر در "دارآباد " تهران، ضمن "حیثیتى " ساختن موضوع انتخابات براى میرحسین موسوى وى را در موضع لجاجت قفل کرده و از دیگر سو با رایزنىهاى مختلف ضمن طراحى آشوبهاى اخیر، سه کمیته براى عملیاتى ساختن تصمیمات اتخاذ شده تشکیل داده بودند.
این سه کمیته عبارت بودند از:
1- کمیته رسانهاى ـ تبلیغاتى:
ستاد اصلى این کمیته واقع در قیطریه بوده و فعالان اصلى آن شامل "ع. ر "، "م. ع "، "س. ش "، "م. ق " و... بودند. در این ستاد ضمن هماهنگى با فعالان رسانهاى، به خط کردن وبلاگها، روزنامههاى همسو و سایتها دنبال مىشده است.
همچنین در این کمیته مصوبههاى هسته مرکزى در قالب "شایعات "، "اخبار با منابع سیاه و خاکسترى " انتشار اطلاعیهها از طریق چاپ و پست الکترونیک، جهت پمپاژ عملیاتى مىگردیده است.
این کمیته ارتباط کاملاً "آنلاین " با شبکه خبرى بى.بى.سى داشته و عمده اطلاعات را براى پوشش خارجى و ایجاد هیجانات به این شبکه مخابره مىکرد.
نکته قابل توجه در این زمینه آن است که پس از شناسایى این کمیته و هنگام ضربه به آن توسط نیروهاى امنیتى، شبکه بى.بى.سى به طور مستقیم صحنه ورود ماموران به این مرکز را پوشش داده بود.
همچنین نحوه ارتباط شبکه سازماندهى شده به گونهاى بود که پس از وارد عمل شدن گروه ضربت در عرض سه دقیقه حدود 2000 تن از اراذل و اوباش در اطراف ساختمان مزبور گرد آمده بودند.
همچنین در این خانه تیمى، سیستمهاى شنود بىسیم و تلفن همراه، دوربینهاى فوق حرفهاى، سىدىهاى تبلیغاتى و تخریبى و نیز دستگاه ارسال کننده ماهوارهاى کشف و ضبط گردیده است.
گفتنى است براساس مشاهدات و اعتراف برخى از افراد حاضر در این خانه تیمى، برخى هنرمندان سینما همچون "ن. ک " نیز در این خانه رفت وآمد و همکارى داشتهاند.
2- کمیته سیاسى:
فعالان این کمیته شامل "م. ت "، "ع. س "، "ح. م "، "م. ا " و. . . به مدیریت "ب. ن " به فعالیت مشغول بودهاند. ساختمان اصلى این کمیته ساختمانى پنج طبقه واقع در میدان هفت تیر بوده است. گفته مىشود این ساختمان متعلق به یکى از اعضاى اصلى ستاد میرحسین موسوى مىباشد.
هدف این کمیته سازماندهى نیروهاى سیاسى جهت سخنرانى، تحریر مقالات، هیجان بخشى به تجمعات و... بوده است.
همچنین این کمیته ساختمان دیگرى نیز در حوالى خیابان انقلاب داشته است که نزدیک به تجمعات خیابانى این جریان بوده و نقش رصد و هدایت جریانى توسط لیدرها را دنبال مىکرده است.
3- کمیته تخریب:
این کمیته که شامل 15 الى 20 نفر از نیروهاى اخراجى و بازنشسته یک مجموعه بودهاند، سازماندهى اراذل و اوباش، محوربندى خیابانها، درگیرىها و تجهیز نیروها را برعهده داشته است.
مدیریت این کمیته با "م. ه " و با معاونت "ا. خ " بوده - که اخیراً نیز بازداشت شده- بوده است.
گفته مىشود کمیته مزبور سیستم پیشرفته مخابراتى را وارد کشور کرده بود که ارتباطات درون تشکیلاتى آنها از طریق همین سیستم انجام مىشده است.
در بررسىهاى صورت گرفته اعضاى این کمیته که داراى خط نفوذ در برخى از مراکز بوده و شناسایى نقاطى که باید مورد حمله قرار بگیرد را دنبال مىکردند.
شناسایى بانکها،مراکز نظامى،اماکن دولتى، خانههاى مسئولان و نقطههاى مناسب آشوب توسط این کمیته دنبال مىشده است.
اخبار به دست آمده حکایت از آن دارد که با شناسایى و دستگیرى سه کمیته ذکرشده، جریان مزبور به شدت آسیب دیده و شیرازه کار آنها به شدت از هم گسیخته شده است.
پراکندگى تجمعات، کم رنگ شدن شعارها و آسیبهاى وارده به اموال عمومى و امنیت مردم نشان دهنده نشانه رفتن گلوگاه جریان اغتشاش طلب توسط نیروهاى امنیتى ـ انتظامى بوده است.
4- اعترافات برخى دستگیرشدگان
اخبار به دست آمده از اعترافات جالب توجه برخى دستگیرشدگان مرتبط با آشوبهاى اخیر حکایت دارد.
بنا بر گزارشهاى دریافتى "م. ا " در اعترافات خود ضمن تاکید بر برنامهریزى چندین ماهه این جریان براى ایجاد آشوب پس از انتخابات گفته است "چرا من را گرفته اید، اصل ماجرا و تلاش ا توسط مثلث "ه. خ و خ " صورت گرفته. همه کاره آنها بودهاند. "
همچنین "ه. ا " از اعضاى شوراى مرکزى یکى از احزاب دوم خردادى نیز در اعترافات خود تاکید کرده است حتى اگر میرحسین هم پیروز مىشد رویه ما به این شکل برنامه ریزى شده بود.
"م. ق " نیز اطلاعات عمدهاى درباره جریان پشت پرده رسانهاى این آشوبها مطرح ساخته و از هماهنگىهاى صورت گرفته با برخى از شبکههاى خارجى براى پوشش اغتشاشات اخیر خبرداده است.
"م. ت " نیز با افشاى شبکه اصلى این جریان،اسامى تعداد زیادى از سرپلهاى تشکیلات خود را اعلام و تصریح کرده است هماهنگىها در این زمینه با چراغ سبز یکى از چهرههاى سیاسى کشور بوده است.
=============================
تکمله از خودم:
قدرت تخیلشان هم خوب نیست. حتی در حد فیلم های تخیلی دهه 80 میلادی
باید تلاش کنیم که استوار و مستمر در مسیر احقاق حقوق خویش و ملت خویش قدم بر داریم و پیش از آنکه از قانون شکنان افراطی تبری جوئیم از قانون شکنی تبری جوئیم.
در شرایط حضور و فعالیت افراطیون
قضاوت و عمل سخت تر از همیشه
اصولگرایان افراطی بی هدف نیستند. آنها عضویت ایران و ایرانیان در جامعه جهانی را هدف قرار داده اند و از تعامل با دیگران بیم دارند. حتی تعامل میان ایرانیان نیز برای آنان نگران کننده است.
ریشه ی این بیم مربوط به احساس ضعف عمیقی است که در مواجهه با دیگران اعم از اصولگرایان منتقد و اصلاح طلبان و غیر آنها دارند.
مسدود شدن سایت های تعاملی مانند فرندفید و فیس بوک بخشی از این تلاش اصولگرایان افراطی است. ظاهرا هر تعاملی به شکست اصولگرایان افراطی می انجامد.
لینک مطلب از وبلاگستان:
کاش محافظهکارها در این سالها کارهای جدیدی یاد گرفته بودند
من به خاطر خودشان میگویم، و الا ما که همیشه از رفتار محافظهکاران در آستانه انتخابات استفادهی کافی کردهایم. کاش بعد از ۱۰ ، ۱۵ سال راههای جدیدی یاد میگرفتند. مصاحبههای بامزهی آقای فرماندار شیراز را اگر نخواندهاید حتماً اینجا بخوانید. بامزه ترین قسمتش آنست که گفته در صورت حضور خاتمی در حرم شاهچراغ(ع)، چه برای زیارت، چه برای سخنرانی، شورای تأمین شهرستان پاسخگوی اتفاقات نخواهد بود.ر خاتمی در حرم شاهچراغ(ع)، چه برای زیارت، چه برای سخنرانی، شورای تأمین شهرستان پاسخگوی اتفاقات نخواهد بود .گرچه آقای خاتمی امروز به شیراز خواهد رفت ودر سالن شهید دستغیب سخنرانی خواهد کرد. دیشب در ستاد خبر میدادند که عدهای حتماً با پول شخصی!! کلیپهایی درست کردهاند و عدهای را باز لابد مجانی به ایستگاههای مترو فرستادهاند که مرتب SMS علیه آقای خاتمی بلوتوث میکنند. در بوشهر بنرر سخنرانی آقای خاتمی را در وسط میدان اصلی شهر پاره کردهاند. پیشبینی ترور و سخنرانیهای این سو و آن سو و بهکارگیری امکانات کشور برای تخریب آقای خاتمی هم که پروژهی قدیمی شده که قبلا گفته بودند.برای مجالس آقای کروبی هم در همدان مشکلات به وجود آورده اند. به دوستان ستاد آقای خاتمی میگفتم که در این دنیای بی رسانهای، چه امکانی بهتر از این کارهای محافظهکاران وجود دارد که بتوانیم به مردم اعلام کنیم که آقای خاتمی کاندیدا است و امروز مهمان شیرازیها و دو روز بعدش مهمان یاسوجیها و بوشهریها. در کنار اخبار عمومی انتخابات رئیسجمهوری به نظر میرسید که اینبار محافظهکاران روشهای جدیدتری یاد گرفته باشند. وقتی فرماندار شیراز گفته بود که زیارت شاهچراغ ترافیک درست میکند همین جوری یاد سفر های استانی و تبلیغاتی آقای احمدینژاد به یزد افتادم. ولی واقعیت این است که محافظه کاران راه دیگری جز این تخریب ها بلد نیستند.چاره ای هم جز این کارها ندارند. واقعا هم حضورآقای خاتمی معادلات را برهم زده است . باید درکشان کرد.
دفن پیکرهای پاک شهدا در دانشگاهها موضوع و پروژه ای جدید است که با حمایت بسیج و نهادهای ذی ربط اجرا میشود. دیروز بخش حساسی از این پروژه در دانشگاه پلی تکنیک که دانشجویان آن بیشترین حساسیت را در این زمینه نشان داده است، اجرا شد. تصاویر اجتماع موافقین و مخالفین این ماجرا، حکایت از اهمیت موضوع و احتمالا تداوم داستان دارد.
این طرح در گذشته و طول دفاع مقدس اجرا نمیشد و طرح آن در سالهای اخیر حتما بر اساس ملاحظاتی بوده است که انتشار دلایل چنین تصمیمی و تلاش برا اغنای افکار عمومی و از سوی دیگر عدم بزرگنمایی چنین موضوعی از سوی معترضین به آرامش جامعه دانشگاهی کمک خواهد کرد.
تا اینجا معلوم است که هر دو گروه از برخورد بر سر این موضوع به شدت استقبال میکنند. خدا بخیر کند
لینک مطلب:
اگر کیهان اصلاحطلب بود، سرمقاله نویس روز پنجشنبه 24 بهمن ماه روزنامه چه مینوشت؟ بهنظر من ابتدا اسنادی از نیمه پنهان اطرافیان رییس جمهور را در ارتباط با سازمانهای اطلاعاتی آمریکا و اسراییل افشا میکرد، سپس ضمن دفاع از شخص رییس جمهور دوره چهار ساله ریاست جمهوری نهم را مورد نقد قرار میداد. اینکه با تندرویهای این دولت و نحوه طرح موضوع هولوکاست اسراییل در موضع مظلومیت قرار گرفته و پشتیبانی بیشتر غرب را جلب کرده است، اینکه نحوه تعامل با دنیا و ادبیات ماجراجویانه دولت موجب بهخطر افتادن منافع ملی در حوزههای مختلف از جمله دریای خزر و خلیج فارس شده و به خروج نام منافقین از فهرست گروههای تروریستی منجر شده است، اینکه ایران ملعبه دست کشورهای دیگری مثل روسیه، چین، هند، و... برای معامله آنها با آمریکا قرار گرفته است، و مواردی از این قبیل میتوانست موضوع این نقد باشد. پس از نقد دولت بیاثر شدن عوامفریبیها با توجه به عملکرد چهارساله و بیاعتمادی مردم نسبت به رییس جمهور و وعدههای او بیان میشد. سپس ضمن بهرخ کشیدن و بزرگنمایی بیش از حد خاتمی و محبوبیت او، ورود او را برای طرفداران رییس جمهور نگرانکننده میخواند. در پایان نتیجه میگرفت که منافع اسراییل و منافقین، که با عملکرد چهار ساله این دولت از انزوا خارج شدهاند، اقتضا میکند که در انتخابات آینده تلاش کنند رییس جمهور فعلی مجدداً انتخاب گردد، و اکنون که از رأی آوردن او کاملاً مأیوس هستند، تمام امید خود را به تقلب گسترده و جابهجایی آرا بستهاند، و اگر احساس کنند که دولت از انجام آن عاجز است جهبسا برای بههم زدن صحنه و تغییر فضای موجود رییس جمهور را بهدست اطرافیان او که سابقه کارهای تروریستی نیز دارند، ترور کرده و گناه آن را بهگردن اصلاحطلبان بیندازند. احتمالاً در جملات پایانی یادداشت نیز به ترور اسحاق رابین بهعنوان حجت تحلیل اشاره میشد.
مطلب کامل را در ادامه بخوانید
به نام خدا
در میان مکتوباتی که لباس رسانه به تن کردهاند، کیهان پدیده کمنظیری است. اگرچه سالهاست بابت این مکتوب پولی پرداخت نکردهام، ولی سعی میکنم مطالب آن را حتیالامکان بهصورت مرتب پیگیری کنم. زمانی که در دستگاههای دولتی مسئولیت داشتم، از روزنامههای خریداری شده از محل بیتالمال استفاده میکردم، و از وقتی که در سمت معاونت اداری و مالی دانشگاه تهران دستور تحریم خرید این روزنامه را، به دلیل توهین به دو تن از اساتید دانشکده حقوق، صادر کردم، نسخههای الکترونیکی آن را میبینم.
وقتی روز پنجشنبه 24 بهمن ماه سرمقاله کیهان را، که در آن آقای خاتمی به ترور تهدید شده بود، دیدم، پیش خود اندیشیدم که اگر این روزنامه قرار بود مدافع اصلاحطلبان بوده، و مقالهای با همین سبک وسیاق در دفاع از ورود خاتمی به عرصه انتخابات بنویسد، چه مینوشت؟
آیا کیهان اساساً میتواند به اردوگاه اصلاحطلبان تعلق داشته باشد؟ بهنظر من روزنامه کیهان پیش و بیش از آنکه ارگان یک جریان فکری و سیاسی، یا رسانهای برای اطلاعرسانی و آگاهیبخشی باشد، یکی از ابزارهای عملیاتی و اجرایی یک مکتب و منش خصلتی و رفتاری است. در این مکتب مبتنی بر ثنویت ”من“ و ”دیگران“، ”من“ خیر مطلقی است که امکان اشتباه و خطا از طرف او قابل تصور نیست، او معیار طریقت و مدار شریعت است. انتظار مراعات اصول انسانی، اخلاقی و دینی از طرف کیهان انتظار نابهجایی است، چرا که اصول مستقلی خارج از اراده و تمایلات ”من“ وجود ندارد، و اساساً قابل تعریف نیست. ”دیگران“، اگرچه از رستگاری روز بازپسین بینصیبند، ولی به نسبت میزان سرسپردگی و کرنش در مقابل ”من“ و ذوبشدگی در او میتوانند حق حیات داشته باشند. ”دیگران“ نیمههای پنهان متنوعی دارند که ممکن است خود نیز از آن آگاهی نداشته باشند، ولی اسناد آن نزد کیهان موجود است. مأموریتی که به عهده کیهان گذارده شده است به تسلیم کشاندن یا نابودی ”دیگران“ به هر شکل و روش ممکن از شایعهپراکنی گرفته تا دروغبستن، از تعریف و تمجید گرفته تا اختلافافکنی، از تخریب گرفته تا تهدید، و حتی زمینهسازی برای ترور است.
کسانی که میخواهند در محیط سیاسی- اجتماعی ایران حضور فعال داشته باشند، خوب است مطالب این روزنامه، بهخصوص یادداشت روز، ستون گفتوشنود، و اخبار ویژه آن را پیگیری کنند. با اندازهگیری کمیت این مطالب و تحلیل ادبیات و محتوای آن بهراحتی میتوان شرایط جوی را در محیط اطراف ”من“ سنجید. بین حجم این مطالب و درجه بیادبانه و تخریبی بودن لحن و ادبیات آن از یک طرف، و پس بودن هوای زیستگاه کیهان از طرف دیگر همبستگی کاملاً معنیداری وجود دارد.
تلاش برای تعامل منطقی و مبتنی بر اصول رسانهای با کیهان اتلاف وقت و تلاشی بیهوده و عبث است. خاموشی بهترین جواب و واکنش به مطالب این روزنامه است. از این روزنامه نه انتظار دلسوزی و خیرخواهی باید داشت، و نه نگران اثربخشی محتوای مطالب آن باید بود. مهمترین کارکرد بیرونی این جریده روحیه دادن به اردوگاه ”من“ و ایجاد رعب و تردید در میان ”دیگران“ است. پیگیری مطالب روزنامه فقط بهلحاظ شناسایی فتنههایی که در پشت آن نهفته است، و پرهیز از افتادن در دامهای مکارانه آن اهمیت دارد.
روزنامه کیهان فاقد اصالت و هویت ذاتی است، و نباید آن را یک روزنامه ایدئولوژیک یا متعلق به یک تفکر خاص تصور نمود. میتوان کیهانی را با همین خصلتها تصور کرد که از اصلاحطلبان دفاع کند.
اگر کیهان اصلاحطلب بود، سرمقاله نویس روز پنجشنبه 24 بهمن ماه روزنامه چه مینوشت؟ بهنظر من ابتدا اسنادی از نیمه پنهان اطرافیان رییس جمهور را در ارتباط با سازمانهای اطلاعاتی آمریکا و اسراییل افشا میکرد، سپس ضمن دفاع از شخص رییس جمهور دوره چهار ساله ریاست جمهوری نهم را مورد نقد قرار میداد. اینکه با تندرویهای این دولت و نحوه طرح موضوع هولوکاست اسراییل در موضع مظلومیت قرار گرفته و پشتیبانی بیشتر غرب را جلب کرده است، اینکه نحوه تعامل با دنیا و ادبیات ماجراجویانه دولت موجب بهخطر افتادن منافع ملی در حوزههای مختلف از جمله دریای خزر و خلیج فارس شده و به خروج نام منافقین از فهرست گروههای تروریستی منجر شده است، اینکه ایران ملعبه دست کشورهای دیگری مثل روسیه، چین، هند، و... برای معامله آنها با آمریکا قرار گرفته است، و مواردی از این قبیل میتوانست موضوع این نقد باشد. پس از نقد دولت بیاثر شدن عوامفریبیها با توجه به عملکرد چهارساله و بیاعتمادی مردم نسبت به رییس جمهور و وعدههای او بیان میشد. سپس ضمن بهرخ کشیدن و بزرگنمایی بیش از حد خاتمی و محبوبیت او، ورود او را برای طرفداران رییس جمهور نگرانکننده میخواند. در پایان نتیجه میگرفت که منافع اسراییل و منافقین، که با عملکرد چهار ساله این دولت از انزوا خارج شدهاند، اقتضا میکند که در انتخابات آینده تلاش کنند رییس جمهور فعلی مجدداً انتخاب گردد، و اکنون که از رأی آوردن او کاملاً مأیوس هستند، تمام امید خود را به تقلب گسترده و جابهجایی آرا بستهاند، و اگر احساس کنند که دولت از انجام آن عاجز است جهبسا برای بههم زدن صحنه و تغییر فضای موجود رییس جمهور را بهدست اطرافیان او که سابقه کارهای تروریستی نیز دارند، ترور کرده و گناه آن را بهگردن اصلاحطلبان بیندازند. احتمالاً در جملات پایانی یادداشت نیز به ترور اسحاق رابین بهعنوان حجت تحلیل اشاره میشد.
اگر هم کسی به چاپ یادداشت فوق اعتراض میکرد، کیهان کاملاً طلبکارانه مدعی میشد که کاری کاملاً منطبق با منافع ملی انجام داده است و باید به دلیل افشای توطئه ترور رییس جمهور مورد تشویق قرار گرفته و نشان درجه 1 افشاگری به او داده شود.
کسانی که نگرانند کیهان در صورت چاپ چنین مطلبی به جرم تشویش اذهان یا توهین تعطیل شود، مطمئن باشند اگر روزی چنین مطلبی در این روزنامه چاپ شد، حتماً قبلاً همه مشکلات آن با مراجع ذیربط حل شده است. تعطیلی این روزنامه بهدلایل امنیتی، قضایی، یا بحران مالی امر محالی است. تعطیل ناپذیر بودن یکی از ویژگیهای ذاتی کیهان است.
افراط و تفریط یک مکانیزم طبیعی است. هر افراطی تفریطی دارد. چه در شخص چه در جامعه. شاید قدم نخست آن باشد که هر کس تلاش کند ابتدا بیاموزد و بعد بیاموزد و در انتها نیز بیاموزد تا ادعا کند و ادعا کند و ادعا کند. تفاوت زیادی از نظر روش میان گذشته و حال کسانی که دچار افراط و تفریط اند نیست. همان هستند که بودند. حتی دو جریان افراطی و تفریطی از نظر روش و مبانی تا حد زیای به یکدیگر شبیه اند. افراط و تفریط همزاد و همراه و از یک جنس اند.
ظاهرا اقدام افرادی در تعیین جایزه یک میلیون دلاری برای ترور حسنی مبارک رئیس جمهور مصر موجب سوء استفاده و تنش در روابط خارجی ایران شده است. وزارتخارجه رسما موضعگیری کرده و خواهان هوشیاری و اجتناب شده است.
لینک خبر:
ما توصیه میکنیم افراد در اظهارنظرات خویش از طرح مسائلی که به وحدت کشورهای اسلامی در مقابل رژیم صهیونیستی کمک نمیکند، اجتناب ورزند و هوشیار باشند تا اینگونه اظهارات مورد سوءاستفاده فرصتطلبان قرار نگیرد
لینک مطلب از وبلاگستان:
گرچه اعتدال امری نسبی است، اما در تعریف عملیاتی آن باید به عرف عقلای جامعه مراجعه کرد، هر کس نمیتواند خود را نقطه مرکزی رفتار معتدل معرفی کند و افراد دو سوی خود را افراطگرا بنامد چرا که در هر حال عدهای یافت میشوند که نسبت به او در دوسوی رفتارش قرار میگیرند
مطلب کامل را در ادامه بخوانید
وقتی که عرصه سیاست غیر شفاف باشد و در این زمینه نتوان صریح و بدون لکنت زبان سخن گفت، به ناچار برخی از افراد در سنگر کلمات غیر متعین و کلی پناه میگیرند تا نه تنها مورد پرسش قرار نگیرند، بلکه از آنجا دیگران را هدف آماج نصایح پدر بزرگانه خود کنند. اعتدال و افراط و تفریط از جمله این سنگرهاست، اعتدال به خودی خود نیز چندان معنای مشترک و بینالاذهانی ندارد، چه رسد به اینکه این کلمه و اصطلاح در فضای سیال و شناور مفاهیم سیاسی در ایران بکار برده شود، و به قول مولوی هر کسی از ظن خود یار این کلمه میشود.
کلمه اعتدال نه تنها اعتباری بلکه از مفاهیم نسبی هم هست. به عبارت دیگر نه تنها اعتدال را باید معنا و قرارداد کرد، بلکه برحسب زمان و مکان افراد مختلف هم مصداق آن تغییر میکند. از این حیث بکار بردن این واژه در بیان بسیاری از سیاستمداران بیش از آنکه رهنمودی قابل فهم را ارایه کند، به نوعی بیانی احتجاجی و تبلیغی علیه دیگران است. اعتدال را در بهترین حالت میتوان با کلمه خوب یا بد مقایسه کرد. وقتی که به دیگران میگوییم باید رفتار خوبی پیشه کنند، از یک سو هیچ نکته بدیعی یا نکتهای واجد رهنمود عملی ارایه نکردهایم، چرا که همه معتقدند باید رفتار خوب پیشه کرد، آنچه که مهم است، تعیین مصداق رفتار خوب و نیز ارایه معیار روشن و مورد اتفاق برای تمایز قایل شدن میان رفتار خوب و بد است.
اگر توصیه به دیگران برای پیشه کردن رفتار خوب، بدون توافق نسبت به مصداق و معیار شناسائی رفتار خوب، هیچ فایده عملی ندارد، پس چرا برخی افراد هیچگاه این نصیحت را فراموش نمیکنند و هرجا که فرصتی دست دهد این توصیه(اعتدال در رفتار) را بیان میکنند؟ چند پاسخ برای این پرسش وجود دارد. یکی اینکه خود را نسبت به جلوگیری از ارتکاب خطا از سوی دیگران متعهد و مسئول میدانند و با خوشنفسی میکوشند که مانع آنان از غلتیدن به افراط و تفریط شوند. دوم اینکه نصیحت کردن در بطن خودش واجد نوعی تفوق فکری و اخلاقی قایل شدن از سوی ناصح برای خود نسبت به دیگران نیز هست. بنابراین نصیحت مذکور به طور ضمنی تأیید این سلطه و جایگاه برتر نسبت به مخاطب نصیحت نیز هست. همچنان که معمولاً پدران، فرزندان خود را نصیحت میکنند و نه برعکس. و بالاخره کسی که دیگران را به اعتدال توصیه میکند، به طور غیر مستقیم میخواهد بگوید که من و رفتار من در نقطه اعتدال قرار دارد و از این طریق برای مخاطب خود تعیین مصداق هم میکند، اما چون به لحاظ اخلاقی بیان چین مسألهای پسندیده نیست یا به لحاظ منطقی امکان دفاع معقولانه از رفتار وی وجود ندارد میکوشد که در قالب توصیه و نصیحت به رعایت اعتدال آن را بیان کند و از همین دو پاسخ اخیر است که میتوان به ناخالصیهای موجود در این نصیحت پی برد. استفاده مکرر و افراطی! از این نصیحت در نهایت موجب میشود که نه تنها از برندگی و تأثیرگذاری حتی اندک آن کاسته شود، بلکه چه بسا نتیجه معکوس هم ببار بیاورد و مخاطب نصیحت، بلافاصله اعتدال را اسم مستعار توجیه رفتارهای غیر منطقی ناصح بداند و در برابر آن واکنش نشان دهد.
اما اگر اصل و اعتبار این گزاره را از نصیحتکنندگان آن منفک و ناخالصیهای ناصحین را در بیان این توصیه از اصل گزاره جدا کنیم، در این صورت ارزش آن را دارد که به عنوان یک گزاره درست و حتی راهنمای عمل آن را مورد توجه قرار دهیم. در این صورت چندین نکته را درباره آن باید لحاظ کرد. اولین نکته این است که افراطگرایی، گرچه خصلت و ویژگی فردی است، اما ریشه در واقعیت بیرونی و ساخت اجتماعی دارد. افراطگرایی وقتی رخ میدهد که یا هزینههای رفتار افراطی بسیار اندک باشد (به نسبت عامل رفتار) یا منافع آن بسیار زیاد باشد. جامعهای که دو قطبی میشود و یک طبقه و گروه فقیر و نادار و طبقه دیگر ثروتمند باشند، طبعا طبقه متوسط آن ضعیف و نحیف و در حاشیه قرار میگیرد، طبیعی است که زمینه رفتار افراطی فراهم میگردد. در جامعهای که فرآیندهای تشدیدکننده و نه تخفیفدهنده، نوع غالب فرآیندهای اجتماعی است، به طور طبیعی شاهد رفتارهای افراطی و تفریطی هم خواهیم بود. در ساختاری که نهادهای حلاختلاف منصف و بیطرف وجود نداشته باشد، گریزی از بروز رفتارهای افراطی نیست. بنابراین شرط صداقت این است که قبل از هر نصیحتی به دیگران برای خارج نشدن آنان از جاده اعتدال، لازم است که با ساختارهای اجتماعی که زمینهساز بروز افراطگرایی هستند، مبارزه کرد.
نکته دیگر اینکه تعریف از اعتدال نمیتواند مجوز انجام رفتار غیر مجاز باشد. به عبارت دیگر رفتار اعتدالی یا افراطی در ذیل رفتارهای مجاز (اعم از رفتارهای مجاز قانونی یا اخلاقی) قرار میگیرد، بنابراین کسی نمیتواند با تکیه بر اعتدال و نفی افراط، رفتارهای غیر مجاز خود را توجیه کند. عدم انجام وظیفه و مسئولیت، رفتاری مجاز و پذیرفتنی نیست، از این رو استنکاف از انجام وظیفه را نمیتوان با قاعده اعتدال توجیه نمود.
گرچه اعتدال امری نسبی است، اما در تعریف عملیاتی آن باید به عرف عقلای جامعه مراجعه کرد، هر کس نمیتواند خود را نقطه مرکزی رفتار معتدل معرفی کند و افراد دو سوی خود را افراطگرا بنامد چرا که در هر حال عدهای یافت میشوند که نسبت به او در دوسوی رفتارش قرار میگیرند. بنا بر این برای تشخیص مصداق اعتدال باید به عرف عقلای جامعه مراجعه کرد. اهمیت این عرف بویژه در عرصه سیاست در این است که عمل معتدل بهتر میتواند مشارکت دیگران را پیرامون خود بسیج کند. این امر به منزله صحت و درستی راه معتدل نیست، و چه بسا گرایشهای اقلیت (افراطی یا تفریطی) قابل دفاعتر باشد، اما تا وقتی که مدافع آنها نتواند مشارکت دیگران را جلب کند، به لحاظ عملی قادر به ایجاد تغییری موثر نیست. با وجود این، در برخی موارد، حرکتهای خارج از میانگین جامعه به مرور موفق شدهاند که دیگران را حول خود بسیج کرده و تبدیل به مشی اعتدالی شوند.
نکته دیگر این که هر افراطگرایی، در نهایت نوعی تفریط هم درپی خواهد داشت و بر عکس. در نتیجه باید دید که عمل افراطی واکنش به کدام رفتار تفربطی است. همچنین افراط و تفریط در ضدیت با چیزی یا دفاع از چیزی، چه بسا ممکن است به ضد خودش تبدیل شود. رفتار افراطی رژیم گذشته با نهادهای مذهبی، نتیجهاش ظهور و قدرتمند شدن این نهادها بود، افراطگرایی امروز در خصوص نقش دین و نهادهای دینی، دیر یا زود به ضد خودش تبدیل خواهد شد. بنابراین عمل افراطی، حتی اگر به نتیجه هم برسد، در نهایت به لحاظ دستاوردها نه تنها پایدار نخواهد بود، که نتیجه معکوس هم خواهد داد. و از اینجاست که جامعه با نوعی وضعیت پاندولی مواجه میشود. این شعر ا. اچ. کلاو معرف خوبی از این وضعیت متناقض است:
زیر ردای بلند اسمان از
همه آدمها
آنانی نومیدترینند که
زمانی بیشترین
امید را داشتند،
بیاعتقادترینهایی که
بیشترین اعتقاد را
داشتند.
اگر به طور معمول در عرصه علم و دانش و حتی هنر، خروج از معیارهای مورد پذیرش دانشمندان و هنرمندان منشاء تحولات علمی و فنآوریهای نو بوده است، اما در عرصه سیاست این قاعده بسیار پرهزینه و چه بسا کماثر و یا حتی در مواردی با نتایج معکوس است. دلیل آن نیز در تفاوت ماهیت این عرصهها با یکدیگر است. علم و دانش و هنر، لزوماً نیازمند مشارکت عمومی و حتی پذیرش ابتدایی آن از جانب مردم نیست، وقتی تئوری نسبیت ارایه میشود، درستی و غلطی آن ربطی به پذیرش و عدم پذیرش من و شما ندارد، هنر نیز کمابیش و حداقل در مرحله خلق آن چنین وضعی را دارد. و پس از خلق اثر هنری است که نگاه دیگران نسبت به آن اهمیت مییابد، اما در سیاست و عمل اجتماعی، مشارکت دیگران و در نتیجه ضرورت همراهی و همدلی آنان با عمل مذکور، شرط ضروری برای تأثیرگذاری و نتیجهبخشی آن عمل است.
آنچه که گفته شد بدین معنا نیست که باید همیشه و در همه حال درپی عرف و متوسط رفتار اجتماعی بود که اگر چنین باشد، طبعاً هیچ تحولی را شاهد نخواهیم بود. اگر این استدلال درست باشد، پیامبران را باید افراد غیر اعتدالی نامید، چرا که هنگام بعثت و ابلاغ پیام از سوی آنان، معمولاً با مخالفت اکثریت مواجه بودند، و فقط در اثر ممارست در تبلیغ بود که در برخی موارد موفق شدند دیگران را به سوی خود جذب کنند. بنابراین اعتدال به عنوان یک ارزش و معیار راهنما، وقتی پذیرفتنی است که کلیت محیط اجتماعی واجد حداقلهای لازم باشد، و الا در زمان جاهلیت عرب یا قیام موسی (ع)، برای نجات بنیاسراییل، چه جایی برای بروز رفتار اعتدالی به نحوی که مورد پذیرش عرف عقلا باشد، وجود داشت؟
بنابراین اعتدال و مشی اعتدالی بیش از آنکه مستمسکی برای مجادلات سیاسی باشد تا عدهای تفریطی، خود را در قالب اعتدالی جا کنند، موضوعی است برای بحث و گفتگو پیرامون علت وجود میزان فاصله یک مشی مشخص از عرف عقلا و یا میانگین رفتار مردم ، و سپس تحلیل این نکته که آیا چنین فاصلهای در خطمشی مذکور قابل دفاع یا مثمرثمر هست یا باید در آن تجدیدنظر کرد؟ فاصله مذکور در شرایط عادی نباید از میانگین مورد پذیرش عرف عقلای جامعه آن قدر زیاد باشد که چسبندگی خود را با آنها از دست بدهد و به پدیدهای جدا از جامعه تبدیل گردد.
