امر به معروف گاهی متوجه مردم است و بهترین الگوی آن رفتار امامان ما در ترویج دین است: این ترویج با محبت و مهربانی آشکار و ظرافت و همراهی و همزیستی و همدلی و همکاری و چون این ها شکل میگیرد.
شاید یکی از بهترین نمونه های امر به معروف و نهی از منکر در تاریخ اسلام، رفع اشکال وضو گرفتن یک پیرمرد توسط حسنین بود. امام حسن و امام حسین علیهم السلام چه کردند؟
پیرمرد را داور خویش در مسابقه وضو گرفتن خویش قرار دادند تا پیرمرد متوجه خطای خود شد.
این نوع امر به معروف و نهی از منکر با رضایت و هدایت همراه است.
آمر به معروف و ناهی از منکر و ابزار و نتیجه ی امر به معروف و نهی از منکر در روش انبیاء با اعمال حاکمیت و دستور جباران و ستمکاران تفاوت دارد. وقتی می بینید که افراد بی صلاحیت عامل امر به معروف میشوند و نتیجه ی امر به معروف و نهی از منکر خشم و خشونت و ضلالت مضاعف دو طرف است، معلوم است که به بیراهه رفته ایم.

امر به معروف گاهی متوجه حکومت و قدرتمندان است که بهترین الگوی آن رفتار امام حسین ع در برابر حکومت جبار یزید بن معاویه  است. در برابر جباران راهی سخت و محکم در پیش است.

میان این دو سطح نیز سطوح دیگری است که هر چه به مردم نزدیکتر میشود با رافت و ملایمت بیشتر همراه است و هر چه به قدرتمندان و زورمندان نزدیک میشود، از صراحت لهجه و رویارویی بیشتری برخوردار است.

امر به معروف و نهی از منکر
اگر به درستی
و با رعایت شرایط آن
و با هدف صحیح آن
و توسط اهل آن
 اجرا شود
جواب میدهد.

اگر جواب نمیدهد معلوم است که درست اجرا نمیشود.
حتی اگر در صحنه ی کربلا به ظاهر تصور کنیم که امر به معروف و نهی از منکر شکست خورده است، کمی بعد و تنها کمی بعد شاهد پیروزی آشکار هستیم. امر به معروف و نهی از منکر مردمی که معمولا در همان لحظه جواب میدهد.

لینک مطلب:

گاندی پیرو ادیان ابراهیمی نیست اما پیام حسین به جهانیان رادریافت می کند و می گوید :«من برای هند چیز تازه‏ای نیاوردم؛ فقط نتیجه‏ای را که از مطالعات و تحقیق‏هایم درباره تاریخ زندگی قهرمانان کربلا به دست آورده بودم، ارمغان ملت هند کردم. اگر بخواهیم هند را نجات دهیم واجب است همان راهی را بپیماییم که حسین بن علی علیه‏السلام پیمود».

فخرالسادات محتشمی پور:

زنان می گویند:
حسین زمانه ! برای احیای دین جدت قیام کن و برای احیای انقلابی که پدرت روح الله خمینی رهبری کرد.تو نشستن را مپسند ما هم زینب وار پشتیبانیت می کنیم و آمده ایم برای بیعت برای تجدید پیمان و محکم کردن میثاق ها



اخیرا دو سایت خبرگزاری فارس و رجا نیوز را دیدم که به نوعی متعرض یادداشتی از خانم فخرالسادات محتشمی پور شده بودند. برای بار دیگر به عقل و درایت اصلاح طلبان خط امامی آفرین گفتم و بر نادانی افراطی ها شکرگزاری کردم. الحمد لله

شیعیان علی علیه السلام به الگو بودن امام حسین و دیگر ائمه علیهم السلام و حضرت فاطمه و زینب س برای همگان و در همه ی اعصار اعتقاد دارند. حسینی (چون حسین ) بودن پیام اصلی انقلاب اسلامی ایران است که افراطیون علیرغم شعار، نه به آن عاملند و نه اظهار آن را از دیگران و به ویژه خط امامی ها تحمل میکنند.
حالا چی شده که نسبت پیروی از امام حسین ع برای محبوب ترین چهره سیاسی کشور یعنی آقای خاتمی، که شخصیتی مذهبی نیز هستند، اینقدر اصولگرایان افراطی را برآشفته است؟! یا مثلا ابراز تعلق خاطر یکی از فعال ترین زنان سیاسی کشور به حضرت زینب س و الگوگیری زنان از ایشان اینقدر آنها را به هم ریخته است؟!

دلیلی که بنظر رسید این است که اصولگرایان افراطی آنقدر دروغ گفته اند که تصور میکنند واقعا دینی رفتار میکنند و خط امامی های مقابلشان بی دین هستند. البته طبیعی است. در زمان امام نیز مرتجعین خون به دل امام میکردند و حتی نقل میکنند که اگر فرزند امام از کاسه ای آب میخورد، آن را نجس میدانستند.

نادانی افراطیون بزرگترین فرصت اصلاح طلبان برای بازگرداندن کشور به مسیری است که تا پیش از دولت نهم در پیش داشت.

لینک خبر:

    امام حسین(ع) می‌گوید که چون مردم می‌خواهند، می‌آیم. مردم از من خواسته‌اند این نظام فاسد از بین برود و نظام صالح روی کار بیاید و من به عنوان یک انسان مسئول باید به رای و خواست مردم اعتنا کنم و بیایم

مطلب کامل را در ادامه بخوانید

آفتاب: همزمان با شب عاشورای حسینی طی مراسمی در خانه هنرمندان با حضور حجت الاسلام و‌المسلمین سید محمد خاتمی و جمع زیادی از اهالی فرهنگ و هنر و علاقه‌مندان، یاد و خاطره سرور و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) گرامی داشته شد. 

به گزارش سرویس فرهنگ و اندیشه آفتاب، در این مراسم رییس موسسه بین‌المللی گفتگوی فرهنگها و تمدنها طی سخنانی به بازخوانی قیام عاشورا و حرکت امام حسین(ع) پرداخت که مشروح آن در پی می‌آید:
 
«عطر دل انگیز عاشورا را نسیم دل نواز پاک «احساسات» در جهان پراکنده کرد و همه فضای تاریخ را گرفت. این احساسات سبب شد که اولا؛ هویت شیعی که حول دو عنوان «عدل» و «عقل» می‌چرخد، در تاریخ تثبیت شود و دوم؛ منشاء تحولات، خیزشها و جنبشهای عدالت خواهانه و ظلم ستیزانه شد. 

البته از این احساسات سوء استفاده هم شد. زیرا عاشورا تاثیرگذار بود و بر دلها نشسته بود، کسانی از احساسات برآمده از حادثه عاشورا نیز در مسیر قدرت طلبی و قدرت خواهی خویش استفاده کردند. مختار ثقفی که آن قیام معروف را انجام داد و واقعا انتقام شدیدی از کشندگان اباعبدالله گرفت، به قدرت رسید و دیری نپایید که قدرت را در مقابل رقیب خویش –مصعب پسر زهیر- باخت و خود مصعب نیز قربانی قدرت طلبی مروان عبدالملک شد که شعر خیلی لطیفی هم در این زمینه موجود است.
 
همچنین جنبش عباسیان در تاریخ که بر دوش احساسات ضد اموی و حسین خواهی خصوصا ایرانیان سوار شد و با کمک سیاه جامگان، توانستند با شعار خشنودی خاندان پیامبر و انتقام گرفتن از کسانی که اباعبدالله را شهید کردند، به قدرت برسند و می دانیم که جنایاتی که آنها کردند گسترده تر و شاید عمیق تر از جنایاتی بود که امویان انجام دادند. 

اما این احساسات منشاء بروز و پیدایش جنبشهای عدالتخواهانه زیادی شد که بعضا پیروز شدند و بعضا پیروز نشدند و گاه همان هایی که پیروز شدند، علی‌رغم انگیزه اولیه، خود نیز به همان راهی رفتند که برای از بین بردن آن مبارزه کرده بودند. 

ولی عاشورا این تاثیر بزرگ را داشت و حرکت عدالتخواهانه را در تاریخ زنده نگه داشت. خود انقلاب اسلامی ما بشدت متاثر از عاشورا

		” امام حسین(ع) یک آرمانخواه بزرگ است.... “

و یاد و خاطره آن است. در هنگام براندازی، بروز انقلاب و جنبه سلبی آن، احساسات استبدادستیزی، استعمار ستیزی، عدالت خواهی، آزادگی و آزادی خواهی نقش بسیار مهمی در انقلاب داشت. گرچه در جنبه ایجابی هم با تاسی به آرمان اباعبدالله بنابراین بوده و هست که نظامی عرضه شود که انسان در آن دارای حق و حرمت است، عدالت جایگاه والایی دارد، آزادی دارای موقعیت ممتازی است و به هر حال نظامی است که انسان در آن هم حرمت دارد و هم برخوردار است؛ آنچه که می‌خواستیم و می‌خواهیم همین بود. 

عاشورا قطعا یک حادثه بی‌نظیر و قطعه‌ای بی‌همانند در تاریخ بشری است. گرچه ما در حادثه عاشورا یک شکست ظاهری را می‌بینیم که تعداد اندکی از انسانهای بزرگوار می‌آیند و همگی از پا در می‌آیند. اما این حادثه از بعد معنوی یک پیروزی داشته است. یعنی با توجه به آرمانی که اباعبدالله داشت، حتی خود او فدا شد تا آن آرمان پیروز شود که اینگونه هم شد. 

در اینجا کمی باید در این باره صحبت کنم که «آرمان چیست؟» امام حسین(ع) معلم و پیشوای آزاده و سرمشق والاست و به همین خاطر آرمانخواه بزرگ است و با توجه به آرمانش، در تاریخ پیروز شده است. 

اما آرمان چیست؟ اولا انسان بدون آرمان، انسان نیست. انسان و انسانیت یک استعداد است و آرمان چیزی است که این استعداد را بارور می‌کند و به کمال می‌رساند. اگر آرمان را از انسان بگیریم، انسانیت او پژمرده می‌شود و فرو خواهد ریخت. شرط تداوم زندگی انسانی و بارور شدن انسانیت او، به آرمان اوست. آرمان یک خواست و طلب است، اما هر خواستی آرمان نیست. 

انسان خواسته‌های جسمانی دارد؛ گرسنه می‌شود و خواستی برای سیری پیدا می‌کند و حرکتی در او ایجاد می‌شود. ولی این، آرمان نیست. بالاتر از نیازهای «مستقیما برخاسته از جسم»، ولی باز هم برخاسته از حیات طبیعی انسان، یک سلسله خواستهای دیگر هم هست که در انسان تمنیاتی ایجاد می‌کند که آن هم آرمان نیست، بلکه اگر دقیق آنها را بشکافیم بسیاری از جنایت‌ها، سرکوب‌ها، تبعیض‌ها و ستم‌ها، ناشی از همین خواستها و حرکت برای تامین آنها بوده است. 

آرمان یک خواست متعالی است، برای تغییر

		” امام حسین(ع) می‌گوید، چون مردم خواستند، من هم می‌خواهم؛ تحول با خواست مردم است و رشد مردم آن است که از آنچه خود بدست آورده‌اند، پاسداری کنند.... “

وضع موجود، گذر از آنچه که هست؛ به‌سوی یک هدف متعالی و مقصد عالی و والا. اگر چنین خواستی بود، آرمان هم هست. البته این خواست هم جنبه فردی دارد و هم اجتماعی. در جنبه فردی که مبتنی بر نوعی شناخت انسان و جهان است و نوعی ایده جهان شناختی است که: 1-هستی بزرگتر از ماده است. ماده تنها بخشی از هستی است، آن هم رویه و ظاهر هستی. 2-انسان گرچه موجودی محدود است و مبدائی دارد، ولی انجام ندارد. یعنی در جهانی که بزرگتر از ماده است، انسان موجودی است که جاودانه است و همواره خواهد بود. آرمان در این جهت که جنبه فردی انسان است، یعنی «خواست و طلب پیوند این جان جاودانی در جهان بی‌انتها با جان جهان». یعنی آن چیزی که عارفان، سالکان و معناگرایان بزرگ داشته‌اند. 


اما در اینجا یک خطر وجود دارد و آن اینکه، این خواست که خیلی متعالی است، انسان را به انزوا و انفعال بکشاند؛ به بی‌تفاوتی نسبت به آنچه در این جهان است برساند و یک نوع صوفی مسلکی غیرمسئول و منفعل ایجاد کند که ما در تاریخ هم آن را داشته‌ایم. 

برای تحقق نیافتن این خطر، یک اصل و ایده جهان شناختی دیگر هم لازم است و آن اینکه، درست است که این جهان رویه هستی است و هستی بزرگتر از این دنیاست، اما انسان در همین جهان برمی‌آید؛ در متن همین جهان رشد می‌کند؛ سرگذشت و سرنوشت او در این جهان تعیین می‌شود و نیز در متن جمع انسانهاست که انسان می‌تواند زندگی کند و خود را بسازد. در اینجاست که جنبه اجتماعی و این جهانی آرمان هم مشخص می‌شود و آن اینکه، آرمانخواه متعادل و متعالی کسی است که خواستار نظمی در این جهان است که درون آن انسان احساس هویت، حرمت و آزادگی کند؛ نظمی که انسان در آن به لحاظ مادی و معنوی برخوردار باشد؛ نظمی که در آن انسان احساس حقارت نکند.
 
چنین نظمی را کسانی می‌توانند بسازند که آن آرمانخواهی جنبه فردی را بیشتر داشته باشند و درصدد تحقق آن باشند. در چنین نظمی، آرمان انسان آرمانخواه، معطوف به نظامی است که جز خدا در آن پرستیده نشود. چرا که همه انسانها از همه جهان، جز خدا برترند و بنابراین درخور انسان نیست که بنده و برده چیزی جز خدا باشد. یعنی آزاد شدن از همه قیودی که جز خداست و آزاد کردن انسان و احساس آزادگی در جهان. 

پرستش خدا و طبعا نظمی که بر این اساس استوار می‌شود، در آن انسان دارای حق و حرمت و آزادی و آزادگی و سربلندی و سرفرازی است. آرمان با «قدرت» نسبت دارد. زیرا آرمان یک خواست

		” انسان خواسته‌های جسمانی دارد؛ گرسنه می‌شود و خواستی برای سیری پیدا می‌کند و حرکتی در او ایجاد می‌شود. ولی این، آرمان نیست.... “

است و هیچ خواستی تحقق پیدا نمی‌کند، مگر اینکه قدرت دارد. شما وقتی گرسنه هم می‌شوید، باید قدرت داشته باشید تا بروید غذا را بخورید و یا در هر خواست دیگری، اراده باید باشد و اراده هم نیازمند قدرت است. 

در زمینه اجتماعی هم قدرت لازم است و درست در همین جاست که مشکل پیش می‌آید. آرمان معطوف به صلاح و آراستگی و زیبایی است. قدرت در معرض فساد است و اگر مراقبت نشود؛ منشاء فساد های بزرگ می‌شود. اگر قدرت، نه به عنوان راه بلکه به عنوان هدف در نظر گرفته شود، راهزن انسان می‌شود. قدرت و قدرت طلبی در تاریخ فسادها و جنایتهای بسیار بزرگی پدید آورده است. در اینجاست که آرمان در عین حال که برای رسیدن به هدف درصدد کسب قدرت است، همواره باید ساز و کارهایی را در نظر بگیرد و راههایی را پیشنهاد کند که در این زمین لغزنده، قدرت به قعر فساد سقوط نکند و جامعه را نیز فاسد نکند. 

آرمانخواه کسی است که: 1- می‌کوشد قدرت را از دست فاسدان و تبهکاران بیرون بیاورد. 2- قدرت را مبتنی بر خواست و اراده خود انسانها بکند. یعنی آنها را رشد و آموزش بدهد و دانش، منش و بینش انسانها را بالا ببرد تا خود، قدرت را بدست بگیرد و مراقب قدرت باشند تا نگذارند به فساد متمایل شود.
 
امام حسین(ع) یک آرمانخواه بزرگ است. در جهت فردی، دعای عرفه کافی است که آن عرفان بلند و آن آرمان والای اباعبدالله را ببینیم و متوجه شویم که چه انسانی را تصویر می‌کند. چگونه برای اینکه آزاد و آزاده باشد، فقط در مقابل خدا که فقط او شایسته پرستش است، تواضع می‌کند و همه چیز خود را به آن خدا پیوند می‌دهد و در جنبه اجتماعی هم تجلی آرمانخواهی امام حسین(ع) در عاشوراست و هدف بزرگ امام حسین (ع): 1- اعلام ناروایی و نارسایی و نا جوری وضع موجود است. 2-ایجاد حرکت بسوی وضع مطلوب. 

وضع موجودی که امام حسین(ع) در آن عاشورا را آفرید، چه بود؟ رواج زشتی، مهجوریت نیکی و پاکی و حتی مطرودیت آن، گسترش ستم، تحقیر انسان، تحمل ناپذیری حکومت، بی مسئولیتی حکومت در مقابل خدا و بندگان خدا. خیلی جالب است که امام حسین(ع) جهت حرکت خود را «امر به معروف و نهی از منکر» می‌داند. یعنی جلوگیری از انحراف قدرت و رسوا کردن قدرت و رسوا کردن سلطنت متکی بر چپاول، امپراطوری متکی بر آزادی کشی و تبعیض را امر به معروف و نهی از منکر می‌داند. 

«معروف» یعنی نیکی و نیکویی؛ «منکر» یعنی زشتی و پلیدی. ما در

		” گرچه ما در حادثه عاشورا یک شکست ظاهری را می‌بینیم که تعداد اندکی از انسانهای بزرگوار می‌آیند و همگی از پا در می‌آیند. اما این حادثه از بعد معنوی یک پیروزی داشته است. یعنی با توجه به آرمانی که اباعبدالله داشت، حتی خود او فدا شد تا آن آرمان پیروز شود که اینگونه هم شد.... “

ذهن خودمان همین موارد جزئی نیکی را می‌بینیم ودیگران را به آنها سفارش می‌کنیم و موارد جزئی نارسایی و ناروایی را هم که می‌بینیم، نهی می‌کنیم. امام حسین (ع) با این حرکت خویش می‌خواست ذهنیت تاریخ را تصحیح کند و کرد و پیروز شد. 

او می‌خواست بگوید که ما دو اسلام داریم: یکی اسلامی که تحقق پیدا کرده، چه در زمینه معنا از مسیر خودش منحرف شده، چه از لحاظ نظام اجتماعی از مدیریت عادلانه و ساده پیامبر(ص)، امیرالمومنین(ع) و حتی تا حدود زیادی دوران خلافت راشده، دین انحراف عظمی پیدا کرده و به نام خلافت پیامبر(ص)، حکومت دینی و اسلام، بدترین اشکال ستم و بیداد و تحقیر انسان حاکم شده است؛ این اسلام نیست. اگر قیام اباعبدالله نبود، تردید نکنید که ذهن تاریخ قضاوت می‌کرد که اسلام همان است که در تاریخ پیاده شد و در چهره حکومتهای جبار و نیز اندیشه‌های واهی و باطل در اسلام تحقق پیدا کرد و جلوه کرد. 

امام حسین(ع) می‌خواست بگوید که اسلام دو چیز است: یکی اسلامی که قدرت را به‌دست گرفت و پیاده شد و مردم را نابود کرد و یکی اسلامی که برای آزادی مردم، رفاه مردم و برخورداری مادی و معنوی مردم آمده بود. مگر ایشان در این زمینه پیروز نشد؟ تفکیک اسلام تاریخی از اسلام حقیقی. این تصحیح ذهنیت که صورت گرفت، تغییر این وضعیت نیز باید انجام بگیرد. اما چگونه؟ 

از طریق آگاهی مردم. نظام مطلوب چیست؟ نظامی که خیلی ساده و کوتاه در خود قرآن هم آمده است: «ولیمکن لهم دینهم دینه لزرتضا لذا لون و لیبدلنهم من بعد خوف امنا یعبدوننی لایشرکون و بی شیئا». این نظام مطلوب را خدا تصویر می‌کند تا زمانی که دین مورد خشنودی خدا تحقق پیدا کند. یعنی تا دین نیست و تا دین منحرف هست(دین مورد رضایت خدا نیست)، جامعه مطلوب خدا تحقق پیدا نمی‌کند. 

این جامعه مطلوب دو خصوصیت دارد: یکی اینکه، انسان در مقابل هیچ چیز جز قدرت، زیبایی، حکمت و مهربانی مطلق که خداست، سر تسلیم فرود نیاورد و یکی، «جامعه امن» که خوف بر آن حاکم نباشد؛ خوف بیماری، خوف فقر، خوف آینده فرزندان و خود، خوف حاکمیت بیدادگران، خوف هزینه داشتن نقد حاکمان و... . 

این نظام مطلوب از طریق اراده خود انسان میسر می‌شود. مگر پیامبر(ص) آمده که انسانها را به روز وادار کند که به صلاح برسند؟ خداوند به صراحت می‌گوید که ما پیامبران را فرستادیم و کتابها را نازل کردیم تا مردم خودشان به قسط برخیزند (لیقوم ناس بالقسط) و کار پیامبر هم تذکر و روشنگری است.
 
آگاهی دادن تقویت اراده است تا مردم به پا خیزند، آنچه که حقشان است بگیرند و از آن حق پاسداری کنند و حکومت عدل را بوجود بیاورند، عدالت را در جامعه مستقر کنند. امام حسین(ع) ذهنیت تاریخ را تصحیح کرد و گفت که این وضع، وضع بدی

		” در زمینه اجتماعی هم قدرت لازم است و درست در همین جاست که مشکل پیش می‌آید.... “

است و آنچه که هست از آنچه که خدا و پیامبر او می‌خواست و در خور شان انسان است، فاصله زیادی دارد و گفت که باید ایستاد و مقاومت کرد و جلو رفت تا به آنچه حق است رسید و چیزی که صلاح است را پیاده کرد. 

امام حسین(ع) نمی‌خواست که با زور این مساله را تحقق ببخشد و اگر به زور هم امکان داشت، دوام نمی‌یافت. او راه پدرش علی بن ابی طالب(ع) را رفت. ایشان وقتی حکومت را قبول کرد که همه خواستند (لو لا حضور حاضر). او می‌گوید که چون مردم می‌خواهند، رای می‌دهند و رضایت می‌دهند، من هم به عنوان یک عالم روشن اندیش خداشناس مسئولم که در مقابل مظلومیت مظلوم و ستم ظالم آزام نگیریم و چون مردم می‌خواهند، می‌آیم. خیلی هم جالب است که اباعبدالله یکی از انگیزهای قیامش را درخواست و تقاضای مردم کوفه می‌داند. می‌گوید که مردم از من خواسته‌اند این نظام فاسد از بین برود و نظام صالح روی کار بیاید و من به عنوان یک انسان مسئول باید به رای و خواست مردم اعتنا کنم و بیایم. 

البته آنها از نظر خود برگشتند که یا ترسیدند و یا ناشی از بی شخصیتی‌شان بود و یا تطمیع شدند و امام حسین(ع) را تنها گذاشتند. ولی امام حسین(ع) می‌گوید، چون مردم خواستند، من هم می‌خواهم؛ تحول با خواست مردم است و رشد مردم آن است که از آنچه خود بدست آورده‌اند، پاسداری کنند. ابتناء قدرت -که باید آرمان را تامین کند- بر خواست و رضایت مردم و نیز دادن ساز و کاری که مردم دائما از این قدرت مراقبت کنند که فساد پیدا نکند. 

قهرمان این عرصه خود مردم هستند و رای و رضایت و حضور آنها، ابتناء قدرت به خواست آنها و مسئولیت قدرت در مقابل مردم مساله‌ای است که اصلا در آفرینش هم چنین است و اباعبدالله هم همین را می‌خواست و به همین دلیل حرکت خود را معلل و مدلل به اجابت خواست مردم می‌داند». 

حجت الاسلام و المسلمین سید محمد خاتمی در پایان اظهارات خود، با اشاره به اتفاقات رخ داده در دشت کربلا، آنها را لحظاتی دانست که حماسه و شور را در غالب غزل و عشق ترسیم می‌کند. 

وی اظهار داشت: «دو تابلو از عاشورا ترسیم می‌شود.؛ یک تابلو سرشار از زیبایی، منطق، آزادگی، سرفرازی و عزت و تابلوی دیگر، سیاه از حقارت، ذلت، ددمنشی و رذالت که هیچ لحظه دیگری در تاریخ نیست که این دو صحنه را با یکدیگر ترسیم کند».
 
وی در ادامه به بازگویی لحظات خداحافظی امام حسین(ع) و حضرت علی اکبر(ع) پرداخت. 

گفتنی است؛ پیش از سخنان سید محمد خاتمی تنی چند از هنرمندان به قرائت قطعه شعرهایی درباره واقعه عاشورا پرداختند و پس از سخنان وی نیز یکی از مداحان اهل بیت به ذکر مصیبت پرداخته و در پایان زیارت عاشورا قرائت شد.

لینک خبر:

به گزارش خبرنگار «آینده»، وی با اشاره به این که هدف قیام امام حسین(ع) نجات دین از تحریفات بوده، به بیان درد و دل های خود و انتقاد از برخی کج فهمی ها به نام دین پرداخت.
استاد فاطمی نیا اظهار داشت: این افراد کج فهم حتی علامه طباطبایی را کافر می خواندند و به چهره ای چون آیت الله العظمی بهجت که مثل ایشان در حال حاضر نداریم، تهمت دروغگویی می زنند.

وی توضیح داد: یک سی دی درست کرده اند که در آن یک روحانی سید با محاسن از قول آقای بهجت می گوید: در جوانی من، سید ابوالحسن اصفهانی گفت قمه بزنید و 700 مجتهد قمه زدند و من هم لای آنها رفتم و قمه زدم.

استاد فاطمی نیا گفت: من بعدا خدمت آیت ا... بهجت رفتم و موضوع را از ایشان پرسیدم. ایشان گفتند، سید ابوالحسن می خواست جلوی قمه زنی را بگیرد، ولی نتوانست. اما وقتی پیش فردی که در سی دی سخن گفته بود، رفتم، گفت : پس آقای بهجت دروغگو است و باید نمازهایی که پشت سر ایشان خوانده ایم، اعاده کنیم!

لینک مطلب:

آنتوان بارا، نویسنده و روزنامه نگار برجسته مسیحی گفت: اگرحسین (ع) از آن ما مسیحیان بود در سراسر کره زمین برای او منبر و پرچم برمی‌افراشتیم و مردم را با نام حسین به مسیحیت فرا می‌خواندیم.

 آنتوان بارا، نویسنده مسیحی و نویسنده کتاب "حسین در اندیشه مسیحی"، در اتحادیه‌های مختلف از جمله باشگاه بین‌المللی کتاب علمی نیویورک، شورای عالی تصمیم‌گیری با رتبه گراند مستر و سازمان جهانی روزنامه‌نگاران در پراگ عضویت دارد.

لینک خبر:

کربلا در قلبمان جای دارد و از تکرار فجایعی همانند واقعه کربلا به ستوه آمده ایم

لینک خبر:

کروبی تصریح کرد: مهمترین هدف امام حسین(ع) در قیام خود آزادی انسان و رهایی ا‌ش از زیر ستم است، پس چرا در جامعه ما تملق، چاپلوسی ، تزویر، حقه و اموری از این قبیل به‌وجود آمده است. این نشان می‌دهد که ما نتوانسته‌ایم منطق امام حسین(ع) را در جامعه پیاده کنیم. انسان‌های متعدد و کج اندیش از محرم سوء استفاده می‌کنند و بسیاری از نخبگان نیز به خاطر منافع سیاسی و شخصی خود افکار عمومی را تنویر نمی‌کنند.

دبیرکل حزب اعتماد ملی در ادامه سخنان خود با انتقاد از برخی خرافه‌گویی‌ها در جامعه اظهارداشت: می‌بینیم که برخی حرف‌هایی می‌زنند که با اندیشه‌ی امام(ره) منافات دارد و جمع زیادی هم در برابر این سخنان سکوت کرده‌اند. آیا انقلاب ما و جمهوری اسلامی و فداکاری‌هایی که برای آن شد برای این بود که اسلام این گونه معرفی شود؟ آنهم زمانی که صحابه حضرت امام(ره) هنوز هستند و در راس انقلاب مجتهد فرزانه‌ای که شاگرد امام(ره) نیز می‌باشد، قرار گرفته‌اند. از امام زمان(عج) و هم چنین از حادثه کربلا خرافی حرف زدن دور از اندیشه‌های حضرت امام(ره) است.

کروبی در بخش دیگری از سخنان خود گفت: اصل انقلاب پاک و ارزشمند است و باید به راهی که امام(ره) برای ما ترسیم کرده است، برگردیم. اسلام با رای و حضور مردم باید بر جامعه حکومت کند و این همان جمهوری اسلامی است.امام(ره) معتقد بود که نقد و تذکر در جامعه نعمت است و همه باید این فرصت را داشته باشند که همدیگر را نصیحت کنند. امیدوارم اسلام شفاف و روشن و آن اسلامی که حضرت امام(ره) مبلغ آن بود و نام آن را اسلام ناب محمدی گذاشته بود، هر چه بیشتر تقویت شود.

کروبی هم چنین با انتقاد از رواج فرهنگ تملق گویی و خرافه پرستی گفت: برخی حرف‌های خرافاتی شاه را دوباره تکرار می‌کنند. شاه می‌گفت در امام زاده داوود امام زمان(عج) او را کمک کرده است که از کوه نیفتد و برخی چنین سخنانی را برای فریب و نیرنگ مردم به کار می‌برند. حتی حرف‌هایی می‌زنند که آدم وحشت می‌کند و این در حالیست که رهبری و مسوولان همه علیه این گونه حرف‌ها موضع‌گیری کرده‌اند، اما باز هم ادامه دارد و در نشریات منتشر می‌شود.

لینک خبر:

خیلی جالب است که حسین(ع) جهت حرکت خود را «امر به معروف و نهی از منکر» می داند. یعنی جلوگیری از انحراف قدرت و رسوا کردن قدرت و رسوا کردن سلطنت متکی بر چپاول و امپراطوری متکی بر آزادی کشی و تبعیض را امر به معروف و نهی از منکر می داند

لینک مطلب از وبلاگستان:

در تکمیل پیش در آمد پست شب عاشورا ، شب انتخاب

سالهاست که در نقل قولهای شب عاشورا می شنوم که می گویند امام حسین در شب عاشورا ، همراهانش را فراخواند و انتخاب ماندن یا رفتن را به خودشان واگذار کرد .اینکه رهبر چنین قیامی با وجودیکه از عمق تاثیر رفتارش در تاریخ آینده شیعه باخبر است و از طرفی راز رستگاری را در ادامه راه می داند و در جای دیگری اشاره دارد که فقط برای امر به معروف و نهی از منکر قیام کرده است در آخرین مراحل سفرش به همراهان فرصت دوباره فکر کردن و انتخاب می دهد و نشان میدهد به حق انتخاب همراهانش بیش از پرتعداد بودن یارانش اهمیت می دهد و با طرح این پیشنهاد یارانش را در انتخاب حتی رستگاری آزاد می گذارد .

از طرفی امام حسین  ،  مناسب ترین زمان برای این انتخاب را شب قبل از واقعه دانسته است چرا که در این شرایط هم امنیت جانی ، منصرف شدگان تامین است و هم آبروی آنها را در قبال دیگر همراهان حفظ خواهد شد .  یعنی حفظ جان و آبروی یاران جدا شده  به اندازه یاران باقی مانده ارزشمند است و آنها نباید گزندی از بابت این انتخاب ببینند .

این است رفتار پیشوایی که آزادگی را بر دینداری مقدم میداند .

پیشوایان حق از پیامبران تا ائمه همگی آرمان واحدی داشتند و اگر در شرایطی متفاوت قرار میگرفتند، روش هایشان تغییر میکرد. امام حسن و امام حسین علیهم السلام نیز چنین بودند. به ظاهر دو روش متفاوت ولی اگر کسی به آرمان و منطق حرکت آنها توجه کند، یگانگی آن دو بزرگوار را درک خواهد کرد.
ظاهر بینان از این دو امام، دو نگاه و جهان بینی متفاوت میسازند. اگر مخالف باشند، یکی یا هر دو را نفی میکنند و اگر موافق باشند، حکم به ظاهر میدهند و حسن و قبح ذاتی افعال را انکار میکنند.

بت شکنی و ظلم ستیزی این دو بزرگوار مثال زدنی است. در میان پیامبران، ابراهیم خلیل الله و در میان امامان، امام حسین ع مثال زدنی اند.
پیامبران پس از ابراهیم، از سلاله ی او و امامان پس از امام حسین، نیز از سلاله او هستند.

لینک مطلب:

مهاتما گاندی (رهبر استقلال هند)، می گوید : من زندگی امام حسین(ع)، آن شهید بزرگ اسلام را به دقّت خواندم و توجه کافی به صفحات کربلا نموده ام و بر من روشن است که اگر هندوستان بخواهد یک کشور پیروز گردد، بایستی از سرمشق امام حسین(ع) پیروی کند

لینک مطلب:

این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است با حلول ماه محرم ، ماه حماسه و شجاعت و فداکاری آغاز شد. ماهی که خون بر شمشیر پیروز شد ، ماهی که قدرت حق، باطل را تا ابد محکوم و داغ باطل بر جبهه ستمکاران و حکومتهای شیطانی زد،ماهی که به نسلها در طول تاریخ ، راه پیروزی بر سر نیزه را آموخت ، ماهی که شکست ابرقدرتها را در مقابل کلمه حق به ثبت رساند، ماهی که امام مسلمین، راه مبارزه با استکباران تاریخ را به ما آموخت ، راهی که باید مشت گره کرده آزادیخواهان و استقلال طلبان و حق گویان بر تانک ها و مسلسل ها و جنود ابلیس غلبه کند و کلمه حق ، باطل را محو نماید .امام مسلمین به ما آموخت که در حالی که ستمگر زمان بر مسلمین حکومت جابرانه می کند ، در مقابل او اگرچه قوای شما نا هماهنگ باشد به پا خیزید و استنکار کنید و اگر کیان اسلام را در خطر دیدید ، فداکاری کنید و خون نثار نمایید.