وقتی استفاده کلمه اومانیسم را در اظهار نظر خانم فاطمه رجبی مدافع جدی آقای احمدی نژاد و منتقد فعال  آقای هاشمی و آقای خاتمی و خیلی های دیگر و همسر آقای دکتر الهام عضو موثر دولت نهم دیدم به یاد این ماجراها افتادم:
1. دکتر شریعتی و بحث اومانیسم وی
2. مباحث اومانیسم در کلاسهای درس مدرسه عالی شهید مطهری در سالهای نخستین پس از پیروزی انقلاب اسلامی
3. دیدگاه و نظرات دکتر محمد رجبی برادر بزرگ خانم رجبی در دهه اول انقلاب
4. دیدگاه دکتر کریم پور ازغدی و سخنرانی های چند سال اخیرشان

و خیلی نظرات پیشینیان که قابل طرح خواهد بود.
جای یک کنگره علمی برای شناخت و معرفی و نقد اومانیسم خالی است.
خدا آقای علی دوانی را نیز رحمت کند.

نحوه برخورد کلنگی با امور، معمولا نتیجه عکس میدهد. موضوع فیلترینگ از جنس موضوعات فرهنگی و اجتماعی است، نه از جمله موضوعات سیاسی و قضائی و فنی. موسسات و نهادها و سازمان های فنی و قضائی و سیاسی در مواجهه با این مساله نیازمند توانایی فرهنگی خاص هستند.

لینک مطلب:

به عقیده رییس سابق مجلس، در شرایط فعلی اقتصادی از دولت چندان نمی توان انتظار جهش بودجه فرهنگ داشت

در شرایط فعلی اقتصادی اگر دولت بخواهد قانون مدیریت خدمات و یا هدفمند کردن یارانه ها را اجرا کند، خیلی گرفتاری خواهد داشت

لینک مطلب از وبلاگستان:

چگونه است که از طیب‌خاطر یا اجبار جاده‌های غیر استاندارد را گز می‌کنیم، جاده‌هایی که هزینه ساخت آن از جیب من و شما و چند برابر قیمت پرداخت شده است و در مقابل رکورد‌دار تعداد کشته‌ها در جهان است، اما وقتی به کالایی فرهنگی می‌رسیم که یک ریال هم از بودجه عمومی خرج تولید آن نشده، سهل است که تولیدکننده آن با هزار اما و اگر و نظارت و خطر هم مواجه بوده است، زبان به انتقاد می‌گشاییم و راه خود را کج کرده و تولید خارجی آن را مصرف می‌کنیم؟ شاید نتوان به کار مصرف‌کننده ایرادی جدی گرفت، زیرا که وی خواهان مطلوبیت بالا و قیمت پایین است، و چون کالاهای فرهنگی (برخلاف مدیریت و جاده و...) به راحتی وارد شده و با قیمت ارزان در دسترس قرار می‌گیرد، بنابراین مصرف کننده در موارد ممکن از کالای فرهنگی وارداتی استفاده می‌کند. در حالی که در حوزه‌های دیگر مثل مدیریت قدرت انتخاب ندارد و به قول توفیق: مدیریت مثل «آش کشک خالته، بخوری پاته، نخوری پاته». اگر به مصرف‌کننده ایراد جدی نتوان گرفت، به سیاستگذاران چطور؟ آنان که به خیال خود هر کالای فرهنگی‌ای را که نمی‌پسندند، سم و خطرناک می‌نامند و تمام همّ و کوشش خود را برای جلوگیری از تولید و عرضه آن بکار می‌گیرند و در همان حال خروار، خروار سموم مختلف را یکجا به خورد جامعه می‌دهند، چه پاسخی دارند؟

مطلب کامل را در ادامه بخوانید

در طول هفته به طور معمول هم با افراد و فعالان سیاسی مراوده دارم و هم با افراد غیر سیاسی و فعالان و متخصصان حوزه‌های دیگر مثل پزشکی، اقتصادی و صنعتی و حتی افراد غیر متخصص مثل مغازه‌دار و کارگر و.... وقتی با اهل سیاست مواجه می‌شویم، معمول‌تر است که بیشتر از زبانم استفاده می‌کنم و به گوشم استراحت می‌دهم، و در مواجهه با غیر اهل سیاست، تا آنجا که می‌توانم، از گوشم بهره می‌جویم، و زبانم در حد مقدور و هنگامی که سوالی را از من می‌پرسند، بکار می‌اندازم، آن هم در حدی که حمل بر بی‌احترامی نشود. علت هم این است که نه تنها نفس شنیدن و مطلع شدن از اظهارات و دیدگاه‌ها و تجربیات این گروه عظیم برای هر کس از جمله بنده جالب است، بلکه برخی از آنان واجد چنان دقت‌نظری هستند که بهتر از تحلیلگران خبره، موضوع را حلاجی و تحلیل می‌کنند. در این سلسله یادداشت‌های نیمروز می‌کوشم که حتی‌المقدور با استعانت از برخی نکات جالبی که در این دیدارها نصیبم می‌شود، شما را نیز در اطلاع از آنها شریک کنم و امیدوارم که مفید فایده واقع شود.
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////

کسی تعریف می‌کرد که یک بار با هواپیما به تهران می‌آمد، بلافاصله پس از نشستن روزنامه را برداشت و مشغول مطالعه شد. چند لحظه بعد هم آقای نسبتاً سالمندی صندلی کناری را اشغال کرد. وی بی‌توجه به او روزنامه می‌خواند، در حالی که آن آقا هرازگاهی به وی نگاهی می‌کرد. در نهایت پرسید، شما مرا نمی‌شناسید؟ پاسخ می‌دهد که خیر. پس از چند لحظه دوباره می‌پرسد که چرا نمی‌شناسی؟ وی هم از اینکه نمی‌شناسد عذرخواهی می‌کند. دفعه سوم می‌پرسد که وی جواب می‌دهد چرا باید بشناسد، که آن آقا پاسخ می‌دهد که من فلانی هستم [یکی از هنرپیشه‌های کمدی پیش از انقلاب]، وی باز هم او را بجا نمی‌آورد و عذرخواهی می‌کند از اینکه علاقه‌ای به دیدن فیلمفارسی نداشته است و لذا وی را نمی‌شناسد و با این پاسخ خود، آقای هنرپیشه را به کلی پکر می‌کند. سپس برای توجیه این کار خودش از او می‌پرسد که چرا فیلمفارسی یا فیلم‌های ایرانی تا این حد ضعیف و سطحی هستند؟ و چرا باید مجبور باشیم که این فیلم‌ها را ببینیم؟ آقای هنرپیشه کمدی که خنده بر لبانش خشک شده بود، می‌پرسد که شغل شما چیست؟ پاسخ می‌دهد که مهندس هستم. می‌پرسد چه مهندسی؟ می‌گوید راه و ساختمان. می‌گوید چه می‌سازی؟ پاسخ می‌دهد که جاده. بعد وی می‌گوید چرا باید من و هموطنانم مجبور باشیم که در این راه‌ها و جاده‌های غیر استاندارد شما رانندگی کنیم و سالانه هزاران کشته بدهیم؟ و با این حرف خود درست و حسابی می‌زند توی خال.
فرق فرهنگ و دیگر وجوه جامعه مثل مدیریت، راه و ساختمان، صنعت، کشاورزی و... دیگر از این حیث چیست؟ چگونه است وقتی که با وضعیت نازل مدیریتی در جامعه خود مواجه می‌شویم که قادر به حل، که نه، بلکه تخفیف یا حتی تثبیت مسایل و معضلات روشنی چون ترافیک و آلودگی هوا و... نیست، به ناچار آن را باید تحمل کنیم، اما هنگامی که به فرهنگ می‌رسیم فوراً خواهان تولید و عرضه بهترین کالاهای فرهنگی می‌شویم؟ مایی که آن‌قدر به دود و ترافیک عادت کرده‌ایم که اگر روزی به کوه و جنگل و فارغ از هوای آلوده برویم، ریه‌هایمان دچار مشکل می‌شود و فوری هوای تهران به سرمان می‌زند، اما چگونه است که حتی زحمت استفاده از تولیدات فرهنگی داخلی را به خود نمی‌دهیم، و بجای آن با ارزان‌ترین قیمت آخرین فیلم‌های برنده اسکار را با بهترین کیفیت در سینمای خانگی تماشا می‌کنیم؟
چگونه است که از طیب‌خاطر یا اجبار جاده‌های غیر استاندارد را گز می‌کنیم، جاده‌هایی که هزینه ساخت آن از جیب من و شما و چند برابر قیمت پرداخت شده است و در مقابل رکورد‌دار تعداد کشته‌ها در جهان است، اما وقتی به کالایی فرهنگی می‌رسیم که یک ریال هم از بودجه عمومی خرج تولید آن نشده، سهل است که تولیدکننده آن با هزار اما و اگر و نظارت و خطر هم مواجه بوده است، زبان به انتقاد می‌گشاییم و راه خود را کج کرده و تولید خارجی آن را مصرف می‌کنیم؟ شاید نتوان به کار مصرف‌کننده ایرادی جدی گرفت، زیرا که وی خواهان مطلوبیت بالا و قیمت پایین است، و چون کالاهای فرهنگی (برخلاف مدیریت و جاده و...) به راحتی وارد شده و با قیمت ارزان در دسترس قرار می‌گیرد، بنابراین مصرف کننده در موارد ممکن از کالای فرهنگی وارداتی استفاده می‌کند. در حالی که در حوزه‌های دیگر مثل مدیریت قدرت انتخاب ندارد و به قول توفیق: مدیریت مثل «آش کشک خالته، بخوری پاته، نخوری پاته». اگر به مصرف‌کننده ایراد جدی نتوان گرفت، به سیاستگذاران چطور؟ آنان که به خیال خود هر کالای فرهنگی‌ای را که نمی‌پسندند، سم و خطرناک می‌نامند و تمام همّ و کوشش خود را برای جلوگیری از تولید و عرضه آن بکار می‌گیرند و در همان حال خروار، خروار سموم مختلف را یکجا به خورد جامعه می‌دهند، چه پاسخی دارند؟ در جامعه‌ای که مدیریت آن مثل آب خوردن یک نشریه را به مسلخ توقیف می‌برند، و در همان حال کمترین خسارت برخی سیاست‌هایشان سر به میلیاردها دلار می‌زند چگونه می‌توان از رشد و غنای فرهنگی سخن گفت؟ اشتباه نشود قصد آن ندارم که تمامی تقصیرات را یکسر متوجه متولیان امر کنم. وقتی که قانون مالیات بر ارزش افزوده به واسطه مخالفت جمع اندکی از کسبه به محاق فراموشی رفت و به بایگانی قوانین منسوخ! سپرده شد، و در مقابل برای ترور یا اعدام یک نشریه، حتی مجلس ختمی هم گرفته نمی‌شود، سهل است که فاتحه‌ای هم خوانده نمی‌شود، طبیعی است که شاهد این وضع باشیم. و از همه بدتر اینکه اگر مدتی بگذرد و شاهد چنین رخدادی نباشیم، گویی یک چیزی در زندگی‌مان کم است و چشم‌انتظار آن را می‌کشیم! هیچ‌وقت این جمله مرحوم دکتر علی اسدی را فراموش نمی‌کنم که می‌گفت: ما ملت خودویرانگری هستیم، برای رسیدن به بدترین وضع متحد هستیم و در راه طی کردن گام‌های مثبت متفرق.
نکته جالب ماجرای فرهنگ در این سرزمین هنگامی است که سرانگبین سیاست، صفرا را بیشتر می‌کند، سیاستی که قادر به جلوگیری از تولیدات معیوب در حوزه‌های فنی و مادی نیست، سهل است که سهم اصلی و مباشرت را در این وضعیت ناهنجار دارد، داعیه‌دار فرهنگ می‌شود و دیوار کوتاه آن را برای بالا رفتن و اعمال «سیاست منع» مناسب می‌یابد و به خیال خود جلوی تولید و عرضه کالای فرهنگی مسموم را می‌گیرد، غافل از اینکه زمینه‌ساز آن می‌شود که مردم صد بار بدتر از آن را به سهولت و ارزانی تمام تهیه و مصرف کنند و در این میان آنچه که قربانی می‌شود، فرهنگ این مملکت است.
مشکل اصلی این است که واقعیت‌های موجود آشکارتر از آن است که حتی چشم‌‌های ضعیف سیاست قادر به دیدن آنها نباشد، و مهمتر اینکه شکست ناکارآمدی «سیاست منع» بارها و بارها ثابت شده است، اما چرا و به چه دلیل هنوز هم درب سیاست فرهنگی همچنان بر همان پاشنه می‌گردد؟ دلیل اصلی آن روان‌شناسی و ویژگی‌های خاص سیاست در ایران است.
روان‌شناسی عدم رسمیت دادن به دیگران و سازش‌ناپذیری تا سر حد نابودی خود. اعتقاد به اینکه قدرت حکومتی وجه غالب و شاه‌کلید حل امور جامعه است. روشن است که تنها در چنین وضعیتی می‌توانیم شاهد آن باشیم که علی‌رغم منع صریح قانونی داشتن ماهواره، حداقل نیمی از مردم پایتخت از آن استفاده می‌کنند و چه بسا واعظان امور نیز برخلاف آنچه که در ظاهر جلوه می‌کنند، چون به خلوت می‌روند چیزی دیگری را به تماشا می‌نشینند!

تصاویری از عروسی در کوهپایه سبلان

لینک مطلب:

تعداد فراوان تصویر ها وعدم امکان نقش کردن مسائل عاطفی ، کمبودهای این روش نگارش بود.
کم کم تصویرها شکل ساده تر و نمادین تری به خود گرفتند و برای مفاهیم عاطفی علائمی قراردادی وضع شد. مثلا نقش دو پا نشانه راه رفتن وچشم اشک آلود نشانه اندوهگینی بود. مجموعه این تلاشها نوعی خط اندیشه نگار را در دسترس نگارندگان قرارداد.
سپس در همین مسیر خط"هیرو گلیف" وارد عرصه نگارش شد. گستره انتشار آن بیشتر در مصر و در دست کاهنان بود. یونانیان چون این خط را اعجاب آور و پر از رمز و راز پنهانی کاهنان مصر یافتند، این نام را بدان بخشیدند که در زبان یونانی به معنی نوشته نشانه های مقدس است.
سابقه خط هیروگلیف را تا هزاره چهارم پیش از میلاد نیز میتوان پیش برد. خط هیروگلیف را بر پاپیروس می نوشتند. پاپیروس از ساقه های فشرده نوعی نی به دست می آید و نیای کاغذ است. کلمات  paper, papier  , … در زبانهای غربی با این واژه ارتباط دارند.
مصریان نخستین مصرف کنندگان پاپیروس بودند و نوشت افزار آنها نیز نوعی قلم نئی بود که آن را در مرکب سیاه یا قرمز فرو می بردند. این خط بیشتر افقی و از راست به چپ نوشته می شود و به ندرت از چپ به راست وگاهی از بالا به پایین. تصویرانسان ها و حیوانات رو به آغاز خط دارد .¹
بعد ها خط هیروگلیف در مصر تحول می یابد و به سادگی می گراید و دو نوع خط هیراتیک (دینی) و دموتی (مردمی) از آن بوجود می آید.
مرحله بعدی خط ، خط میخی است.
کهن ترین اقوامی که در بین النهرین زمینه خط میخی را فراهم کرده اند سومری ها هستند، قومی متمدن که از نژاد سامی نداشتند وبرخی این احتمال را می دهند که از کنار دریا به این منطقه مهاجرت کرده باشند. رد پای آن ها از اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد در بین النهرین دیده می شود. علم نجوم ، تقسیم ساعت به 60 دقیقه و دقیقه به 60 ثانیه ، مسائل هندسی و اوزان ؛ میراث های گرانبهایی هستند که این قوم برای آشوری ها و بابلی ها بر جای گذاشتند. سومری ها چون پیوندی با همسایگانشان نداشتند از میان رفتند یا جذب اقوام سامی شدند. سومری ها چون مصری ها و چینی ها ، از نخستین اقوامی هستند که تمایل به ضبط گفتار و اندیشه هایشان داشتند و برای این کار خط میخی را برگزیدند .² خط میخی آغازین سومری ها شباهت به خط مصری دارد یعنی خط میخی در اصل نوعی خط تصویر نگاری بوده است ، آن را بر روی لوح نقش می کردند و به همین دلیل رفته رفته تصویر ها حالت ساده تر و زاویه مانندی به خود گرفتند و سرانجام علامت های تشکیل دهنده این خط به صورت میخ درآمد.³
به جز تفاوت های ظاهری خط هیروگلیف و خط میخی ، تفاوت آشکار دیگر آنها در ابزار نوشتن است . برای نگارش خط هیروگلیف همان طور که گفتیم از پاپیروس وقلم نی و مرکب استفاده می شد درحالی که برای نوشتن خطوط میخی نیاز به لوحه های گلی نرمی بود که با قلم چوبی برآن می نگاشتند و سپس لوحه را می پختند.
از خط میخی سومری نخستین ، خط میخی ایلامی منشعب می شود که برای نگارش زبان ایلامی که جزو زبان های منفرد است به کار می رود.
خط میخی اکدی (بابلی) نیز از منشعبات همین خط است. خط میخی به جز منطقه بین النهرین درگستره وسیعی رواج می یابد: در آسیای صغیر وبین النهرین شمالی و در میان هیتی ها ، هوری ها، اورارتورها، لولوبی ها و کاسی ها وغیره.⁴
خط میخی کتیبه های فارسی باستان دوره هخامنشی از روی خط میخی بابلی و ایلامی درست شده است که نسبت به آنها علائم ساده تر و کم تری دارد.حروف هجایی هستند (یعنی مصوت به همراه صامت) و از چپ به راست نوشته می شوند. خط میخی زبان فارسی را می توانیم صورت تکامل یافته خطوط میخی دیگر بدانیم.
هم زمان با تکامل تدریجی خطوط میخی و در هزاره دوم پیش از میلاد خط دیگری در سرزمین فنیقیه پا به عرصه وجود می گذارد و آن خط فنیقی است. قدیمی ترین نمونه این خط در کاوش های شهر گوبله ، از شهرهای فنیقی باستان (حوالی سوریه کنونی) که یونانیان آن را بیبلوس می نامیدند، به دست آمده است.
این شهر در میان یونانیان ، به عنوان داشتن بهترین پاپیروس ها ، شهرت داشت و مرکز مهم بازرگانی مصر و یونان بود. چون یونانیان وسایل نوشتن خود را از این شهر بدست می آورند نام بیبلوس در نزد آنها به معنی کتاب گرفته شده و بعدها Bible ، مفهوم کتاب دینی تورات و انجیل را یافت.⁵
الفبای فنیقی با 22 علامت خطی که تنها صامت ها را نشان می داد، از راست به چپ نوشته می شد. به زعم خط شناسان ،نشانه هایی از خط مصری باستان و خطوط تصویری را در الفبای فنیقی می توان یافت . این خط برخلاف خط هیروگلیف که در انحصار کاهنان بود و یا خط میخی که تنها طبقه دبیران با آن سرو کار داشتند، براحتی در دسترس عامه قرار گرفت. چون نگارش و فراگرفتن آن آسان بود.
این خط در آسیای غربی نفوذ یافت و جایگزین خط میخی شد و به غرب (اروپای امروز) که هنوز دارای خط و کتابت نبود راه یافت. این مسئله از طریق یونان انجام گرفت که با فنیقی ها ارتباط بازرگانی داشتند.
یونانیان این الفبا را با اسم سامی آن که نماینده دو حرف اول آن بود«آلفا بتا» نامیدند و برای استفاده خود تفییراتی در آن دادند و مصوت ها را وارد خط ساختند و خط صامت نگار را به آوانگار تبدیل کردند و جهت نگارش را نیز تغییر دادند و از چپ به راست نوشتند.
لازم به یادآوری هست که کهن ترین نوشته ها معمولا از راست به چپ و سپس از چپ به راست نوشته شده است و درآغاز نوعی روش شیار گونه متداول بوده است.
گونه ای از خط یونانی را، یونانیان مهاجر با خود به روم بردند و در آنجا بر این مبنا، الفبای لاتینی به وجود آمد که زبانهای گوناگون اروپا بدان خط نوشته شد.
بخشی از اروپای شرقی که به کلیسای دوم وابسته بودند ، الفبای لاتینی را برای نگارش برگزیدند، مانند کشورهای لهستانی ، چک ها ، کروا ت هاو ...
اما در سده نهم میلادی کشیشی از کلیسای بیزانس به نام سیریل با ترکیبی از الفبای یونانی و رومی خطی را برای نگارش زبان اسلاوی به وجود آورد. گونه ای تعدیل شده از این الفبا که سیریلیک نامیده می شود برای نگارش زبان روسی و دیگر زبانهای هم جوار به کارمی رود.⁶
الفبای فنیقی به نوعی شبه قاره هند را نیز در نوردید. دانشمندان خط برهمایی هند را از فرزندان همین خط می دانند که زبان سنسکریت و دیگر زبانهای هندی با آن نوشته می شود. متون دینی بودایی به زبان ختنی (سکایی) که یکی از زبان های ایرانی شرقی دوره میانه است به خط برهمایی نوشته شده است.⁷
یکی دیگر از فرزندان خط فنیقی خط آرامی است که به سرعت در خاور میانه پخش شد .⁸
آرامی‏ها اقوامی بودند که از صحرای شمالی عربستان به سوی خاور میانه مهاجرت کردند و دربین‏ النهرین مستقرشدند. دراوایل هزاره اول پیش از میلاد ، حکومت‏هایی برای خود برپا کردند ولی به زودی مقهور و خراج گزار آشوری‏ها گشتند . اما از آنجا که بازرگانان موفقی بودند نفوذ ریشه داری در منطقه کردند و محل استقرار خود را در بابل و نینوا قرار دادند و بر جمعیتشان نیز افزوده شد و زبان این قوم زمانی دراز در این منطقه پایید و مهم‏تر این که بر مبنای الفبای فنیقی ، خط آرامی به وجود آمد که به سرعت رواج یافت و تبدیل به خط بین ‏المللی منطقه شد و زبان آرامی نیز که چندان دور از زبان‏های سامی آن نواحی نبود ، تبدیل به زبان ارتباطی خاورمیانه گشت. پدید آمدن دولت هخامنشی که سرزمینی گسترده از ماوراء‏النهر تا بین ‏النهرین را در برمی‏گرفت و نیاز به یک زبان ارتباطی واحد داشت، بر گسترش خط و زبان آرامی در این راستا افزود .
خط و زبان آرامی در دولت هخامنشی تبدیل به زبان دیوانی شد و دبیران آرامی ‏نژاد و آرامی زبان دردستگاه‏های دیوانی ایالت‏های مختلف سرزمین هخامنشی به خدمت مشغول شدند و زبان و خط آرامی با عنوان آرامی رسمی یا آرامی امپراطوری پا به پای زبان فارسی باستان و خط میخی که تنها در کتیبه‏ های هخامنشی به کار می ‏رفت در ارسال مراسلات به کار گرفته شد . بدین صورت که نامه به زبان هر ایالتی تقریر می ‏شد. دبیر آرامی زبان آن را به زبان و الفبای آرامی می ‏نوشت و نامه به ایالت‏های دیگر فرستاده می شد و در آنجا دبیرهایی از همین نوع آن را به زبان آن ایالت برمی ‏گرداندند و برمی ‏خواندند .
پس از دوران هخامنشی در دوره کوتاه مدت اسکندر و سلوکی‏ها زبان و خط یونانی در مراسلات رسمی و اداری به کار رفت تا این که در زمان اشکانیان خط پهلوی اشکانی برای نوشتن زبان پهلوی اشکانی ، بر مبنای خط آرامی پایه ‏ریزی شد و سپس خط پهلوی ساسانی در همین راستا به وجود آمد که هرکدام گونه ‏های کتیبه ه‏ای و تحریری دارند . این خطوط صامت نگارند وحتی تعداد علامت‏ها نسبت به الفبای آرامی کم‏تر نیز هست و همین موضوع مشکلاتی را برای خواندن زبان پهلوی ایجاد می ‏کند. این خطوط از راست به چپ نوشته می ‏شوند.⁹
خط اوستایی که برای به تحریر در آوردن کتاب دینی زرتشتیان به کار رفته است و یکی از کامل‏ترین خطوط دنیاست، برمبنای خط پهلوی ساسانی اختراع شده است . این خط آوانگار هست و با 53 یا 58 علامت صامت و مصوت از قابلیت نگارشی بسیار بالایی برخوردار است . از راست به چپ نوشته می ‏شود و به نام‏های دین دبیره و دین دبیریه ، دین دفیره و . . . هم نامیده می ‏شود .¹⁰
از نخستین سده‏ های اسلامی چون زبان و خط پهلوی حالت رسمی خود را از دست داد مشکلات آن بیشتر عیان شد و برای سهولت در خواند متون پهلوی آن را به الفبای اوستایی برگرداندند و این نحوه نگارش پازند نامیده می ‏شود .¹¹
در دوره زبان‏های ایرانی میانه خطی که مانی در آثار خود به کار برده است نیز از اهمیت ویژه‏ ای برخوردار است . مانی خط را بر مبنای خط سریانی ابداع کرد که نسبت به خط پهلوی از امتیازات بهتری برخوردار است و در آن موازین زیبا شناختی خطی مراعات شده است .
زبان‏های سریانی یکی از زبان‏های گروه شرقی زبان آرامی است که در دوران گذشته زبان علم بود. بسیاری از آثار علمی یونانی و پهلوی و عبری به این زبان برگردانده شده است . خط سریانی از فرزندان خط آرامی به شمار می ‏آید .¹²
نوشته ‏هایی که به زبان سغدی ، یکی از زبان‏های شرقی ایران به دست ما رسیده است با خط‏های سغدی مانوی ، سغدی مسیحی و سغدی بودایی نوشته شده است که خط اخیر در حقیقت خط سغدی را نشان می ‏دهد . این خط نیز از فرزندان شاخه دیگر آرامی است .¹³
لازم به یادآوری است که خط عبری نیز که سابقه زبانی آن به سده چهارم پیش از میلاد می رسد از اصل آرامی نشات گرفته است . عموم یهودیان جهان خط عبری را برای نگارش آثار خود به کار می گیرند.
خط عربی نیز با واسطه نبطیان از خط آرامی به وجود آمده است . نبطیان قومی از نژاد عرب بودند که در نبطیه زندگی می ‏کردند، از حدود 150 سال پیش از میلاد گونه ‏ای از خط و زبان آرامی درمیان ایشان رایج بود، از این خط ،خطی موسوم به سینایی نو به وجود آمد که از سده اول پیش از میلاد تا سده چهارم میلادی در شبه جزیره سینا رواج داشت. خط کوفی (در کوفه و حیره) و نسخ (در مکه ومدینه) از این خط اقتباس شده اند .¹⁴
گونه ای از این خط نسخ برای نوشتن آثار زبان خوارزمی که یکی از زبانهای ایرانی شرقی است به کار رفته است.
ایرانیان نیز در سده های نخستین پس از اسلام با افزودن حروف فارسی به الفبای عربی خط فارسی را بر مبنای نسخ پایه گذاری کردند و سپس خط نستعلیق و خط شکسته و دیگر خطوط ایرانی ابداع شد.


منابع
1- فریدریش ، یوهان ، زبان های خاموش. ترجمه دکتر یدالله ثمره، دکتر بدرالزمان قریب، موسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1365، ص 5،
2- همان، ص 10.
2a- Lecoq, P. Les Inscriptions de papers achemenide, 1997, p.59.
3- زبان های خاموش، ص 39، و همچنین بهار ، مهرداد. « خطوط باستانی از آغاز تا خط کوفی» ، از اسطوره تا تاریخ، نشر چشمه 1377، ص258.
4-زبان های خاموش ،ص48.
5- پورداود، فرهنگ ایران باستان ، تهران 1326، ص132 تا 136.
6- ناتل هانلری، پرویز، تاریخ زبان فارسی، جلد اول، چاپ دوم، 1366، ص 134.
7- گاور، البرئتن، تاریخ خط، ترجمه عباس ئخبر و دکتر کوروش صفوی،تهران، 1367، ص 133 به بعد.
8- تفضلی، احمد، «آرامی » دایرة المعارف بزرگ اسلامی ، جلد 1 ، تهران 1368، ص 287 تا289.
9- آموزگار ، ژاله، تفضلی ، احمد ، زبان پهلوی، ادبیات و دستور آن ، انتشارات معین ،چاپ سوم 1380، ص 44 تا 54.
10- Taffazzoli, A.”Dabire, Encyclopaedia Iranica IV, 5,1993,540-41.
11-آموزگار، ژاله، «گزارشی از پازند» ،مجله دانشکده ادبیات تهران، سال بیست وسوم، شماره چهارم1355،ص14 تا 19.
12- ابوالقاسمی ، محسن، تاریخ زبان فارسی، انتشارات سمت، 1373، ص 154
13- قریب ، بدرالزمان، فرهنگ سعدی تهران 1374 ص 24 تا29.
14- ابوالقاسمی، تاریخ زبان فارسی، ص 155.

لینک مطلب از مرجع اصلی:

	نقالان (( … به درستی که کجای صحبتشان برای مردم هیجان انگیز است ، و چه بگویند تا هیجان انگیز تر شود . به وجود آوردن وقفه‌هائی در صحبت و کش دادن مطلب ، گاه فریاد کشیدن و گاه لرزاندن صدا ، مخصوصا” بهم کوفتن دستها و پا بر زمین زدن ، و به هر حال معلق نگهداشتن مطلب در جائی حساس سبب می‌شود که تماشاگر را در یک انتظار و هیجان مطبوع نگهدارند . و با آنچه از بازیگری و حرکات بیانی چهره ( پانتومیم ) می‌دانند – و خوب می‌دانند – در تجسم سخنان خود نهایت توانائیهای ممکن را به کار می‌برند . در واتقع این بازیگر – نقال – بتنهائی چندین بازیگر است ، و می‌بینیم که چندین نقش را به طرز اقناع کننده‌ای ایفا می‌کند ، و می‌دانیم که چیزی به عنوان تزئینات صحنه یا موسیقی هم به کمکش نمی‌رود . زمینة صحنه‌ای که تماشاگر می‌بیند همان قهوه خانه است ، شمایل هائی که به دیوار آویخته است ، باریکه‌ای از کاشی ها ( به عرض نیم ذرع تقریبا” ) که روی آنها را با نقشهای شاهان داستانی و باستانی تزئین کرده‌اند – و دیگر همین … )) نقل ، مشغله‌ی ذهنی نقاشان : نقشهائی که نقاشان قهوه خانه پدید آورده‌اند مشغله‌ی ذهنی شنوندگان (( نقل )) است . شنوندگان که با (( نقال )) همسفری و همدمی آغاز کرده‌اند و نیز با او در اندوه رستم به (( سوگ سهراب )) نشسته‌اند . (( … یکی از مهم‌ترین و آشکارترین انگیزه‌های پدید آمدن نقشهای حماسی و مذهبی رواج روز افزون نقالی و شاهنامه خوانی و کلام گرم و گیرای نقالان ، در قهوه‌خانه های رو به افزایش پایتخت بود . … در بیشتر قهوه خانه‌هائی که برو بیائی داشت و بازار گرمی ، نقالی خوش بیان با صدائی بم و زنگ دار ، صدائی که گوئی از قعر دورانهای اساطیری به گوش می‌رسید ، داستانهائی از شاهنامه را با شاخ و برگ نقل می‌کرد . بعضی از این نقالات در ایجاد هوای قهرمانی و تفسیر پندهای انسانی فردوسی هنگامه می‌کردند . در گرماگرم سخن نقال ، آرزوی قهرمان شدن یا به دنبال قهرمان پوئیدن همچون سایه‌ی سنگینی بر دلها می‌نشست . . .
		مربوط به کتابشناسی فردوسی ( بخش بررسی کتاب در همین شماره )

در فرهنگ ایرانی خویش چه نامهایی را بیشتر می پسندیم؟ نامهایی که امروز متداول تر و محبوب تر هستند کدامند و چرا؟ پشتوانه استفاده از هر نام چیست و چه رابطه ای بین نام انتخابی و شخص وجود دارد؟ چه رابطه ای میان فرهنگ عمومی و محبوبترین اسامی وجود دارد؟ تغییر در نام گذاری ها چه معنایی دارد؟

========================

نام ایرانی در درجه اول٬ در زبان های ایرانی و لهجه ها و گویش های آن معنا دار است. البته بعضی نامهایی با زبانهای خارجی یا زبانهای کهن و غیر متداول ایرانی انتخاب میکنند که ارتباط معنایی کمتری با فرهنگ امروز ما دارند. اکثر اسامی فارسی ایرانیان به نوعی بیان کننده معنایی در فرهنگ ایرانی هستند.

==================

چند نام زیبای ایرانی میشناسیم؟