دانشجویان نقش پیشتاز در جنبش های اجتماعی دارند
ولی نقش رهبری را معمولا نخبگان و روشنفکران و علمای علوم قدیمه و جدیده بر عهده داشته اند
دانشجویان کمتر از کارگران تحت فشارهای اقتصادی جامعه قرار می گیرند
ولی بیش از آنان عکس العمل نشان می دهند و در صحنه هستند
به دلیل حساسیت بالا
و آزادی از شرایط اجتماعی محافظه کاری
تحصیلکردگان دانشگاه دیده ایرانی
نقش مهمی در اداره و جامعه دارند
شاید حدود پانزده میلیون تحصیلکرده داریم
و شاید حدود جهار میلیون دانشجو داریم
...
آزادی وقت دانشجویان برای اندیشیدن و دانش محور بودن از یکسو
و فارغ از ملاحظات قدرت و مقام بودن دانشجویان
به حق محور بودن آنان کمک می کند
و جوان بودن آنان به شجاع بودن این قشر می انجامد
بی تردید نقش جوانان تحصیلکرده دانشگاهی در تغییرات اجتماعی بیش از بقیه اقشار است
اگر تفاوت های 18 تیر امسال با 18 تیر سال های ده سال گذشته را از نظر کمی و کیفی و ماهوی بررسی کنیم، نتیجه های هشدار دهنده میگیریم. البته به شرطی که اهل عبرت گرفتن باشیم.
حمله به کوی دانشگاه در 18 تیر 78 با حمله به کوی دانشگاه در خرداد 1388 ده سال فاصله دارد و تشابهات و تفاوت هایی با یکدیگر دارند چون : حمله به کوی دانشگاه از سوی نیروی انتظامی یک اقدام ابتکاری برای ایجاد فضای گسترده درگیری بود، در حالیکه حمله ی اخیر در بین اتفاقات دیگر چندان مهم هم جلوه نکرد.
بررسی تشابهات این دو حمله و تفاوت هایش موضوع جالبی است.در باره نتایجشان هم میشود بررسی کرد.
سئوال 44نماینده از وزیر علوم در خصوص حمله اخیر به کوی دانشگاه
بر خلاف رهنمودهای رهبر انقلاب
لینک مطلب:
متن پیام سروش به دفتر تحکیم وحدت که سومین پیام وی به این اتحادیه در طول ۴ سال گذشته محسوب میشود، بدین شرح است:
«انالله یا مرکم ان تودو الامانات الی اهل ها و اذا حکمتم بینالناس ان تحکموا بالعدل فرمان خداوند است که امانت را به اهلش بسپارید و داوری به عدالت کنید.
انتخاب رئیس قوه مجریه نزدیک است و دانشجویان همچون آحاد دیگر مردم حق، بلکه تکلیف دارند که در این مسابقه عظیم شرکت ورزند و وام خود را به عدالت بگذارند و امانت رای را به اهلش بسپارند.
گریختن از این مسابقه شرط خرد نیست، چرا که کار را به بیخردان وا نهادن است. همه نیک میدانیم که دایره و قاعده بازی را چنان تنگ گرفتهاند که جز معدودی توان و مجال بازیگری ندارند و :
نیزه بازی اندر این گوهای تنگ
نیزه بازان را همی آرد به ننگ
با این همه در این گذرگاه تنگ عافیت، جریده نمیباید رفت، و در این بازی بزرگ به تماشا نمیتوان نشست. لذا گزینش باید کرد و کسی را باید برگزید که کاری میکند اما نه بهترین یا بزرگترین کار را، وعده میدهد اما نه وعدههای بزرگ و چراغ میافروزد اما نه چراغ آفتاب. وعدههای سیلآسا و آبیاری قطره چکانی؟ سخاوت در سخن و خست در عمل؟ هیچکدام. بلجویی و آب روانی، شمعی و شعلهلرزانی تا شمعهای دیگر یک یک فروزان شوند و جویهای دیگر یک یک روان.
کسی را برگزینید که نه سفاهت میپرورد و نه خرافه میگسترد. نه جلوه میفروشد و نه عشوه میخرد. کم میگوید اما راست میگوید، گام کوچک اما استوار برمیدارد. از عمل سیراب میشود نه از خطابه. پاسبان آزادی است نه فقط عاشق آن و اهل عدالتورزی است نه عدالتسرایی. از او بخواهید نه فرهنگ بسازد و نه تئوری بپردازد، بل پاسبانی کند تا دیگران باغبانی کنند. با دشمنان مدارا کند و با دوستان مروت. با مخالفان کرم ورزد و با موافقان عدالت. نقد را که تقوای سیاست است برتابد و نقادان را برتر از منقادان بنشاند. جوانی و زیبایی را گناه نداند و نشاط و عیش و تنعم را عین عبادت بشمارد. از او یک وعده و صد وفا بخواهید، نه صد وعده و نیموفا. از طلب آزادی کوتاه نیایید که همه فضیلتها در اوست و از فساد قضا غافل نشوید که همه مصیبتها از اوست.»
روزگاری نه چندان دور فارغ التحصیلان بعضی دانشگاهها تمایز جدی با دیگر دانشگاهها داشتند. از نظر سیاسی، از نظر فرهنگی، از نظر اخلاقی، از نظر مسئولیت اجتماعی، از نظر علمی و خلاصه به جهتی متمایز بودند.
نوستالژی دانشگاه پهلوی شیراز و دانشگاه صنعتی شریف دیگر در امروز ما جایی ندارند. گویا رفتار اخیر نسل جدید اساتید و رویه های آموزشی و مدیریتی دانشگاهها، اساس و بنیان برتری های ویژه بعضی دانشگاههای کشور را زیر سوال برده است.
لینک مطلب:
شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت (طیف علامه) حمایت و انتقاد همزمان از اصلاح طلبان را استراتژی خود در انتخابات آینده ریاست جمهوری عنوان کرد
