شاید اگر این یادداشت را همزمان با سیزدهمین روز نوروز منتشر می‌کردم، بسیاری را بر این باور می‌انداختم که این هم یک شوخی است، نظیر شیطنت مهدی اشراقی عزیز. امّا متأسفانه عنوان این یادداشت شوخی نیست و بیشتر از آن که خنده‌دار باشد، غم‌انگیز و شرم‌آور است.
     این دیگر باورکردنی نیست ... مگر می‌شود بتوان انسانی را بر روی کره زمین یافت که خواهان پایان حیات درختان غیر مثمر باشد؟ مگر می‌شود در عصری که از آن با عنوان عصر تحولات زیست‌محیطی یاد می‌شود؛ هنوز بتوان اندیشمندانی مذهبی را یافت که اینگونه حیرت‌انگیز بر ضد درختان غیر مثمر قلم‌فرسایی کرده و حتا چنین درختانی را – بدون استثناء – سمی و خطرناک و به صورتی ضمنی عامل استکبار جهانی معرفی کنند؟!

    امّا خانم سیده نرگس خاتون مجتهد نجفی از فضلای حوزه علمیه قم و مبتکرطرح: «جایگزینی گونه‌های مثمر و  زراعی به جای گونه‌های غیر مثمر»، چنین باوری داشته و معتقدند که اثرات مخرب گیاهان و درختان غیرمثمر بی ارتباط با برنامه‌های مشکوک دنیای استکبار و غرب نبوده و نیست! زیرا به عقیده‌ی ایشان: تمامی گیاهان مورد استفاده در فضای سبز شهرها و عرصه‌های جنگل‌کاری شده‌ی حاشیه‌ی آنها وارداتی و غیربومی هستند. یعنی: گیاهانی نظیر سرو خمره‌ای، شمشاد، شیرخشت، ارس، زربین، داغداغان، سروطبری، دغدغک، رز، گل محمدی، نسترن، سماق، سنجد تلخ، ارغوان، خرنوب، ناترک، مورد، اکاسیا، کاج مشهدی، پوشش‌های کف (شبنمی، آویشن و ...)، گیاهان بالارونده، انواع یاس‌ها، زبان گنجشک، بید، انواع صنوبر، ختمی، بلوط و ده‌ها گونه‌ی دیگر که در فضای سبز مورد استفاده قرار می‌گیرند و جملگی بومی ایران هستند؛ یک فریب بزرگ امپریالیستی بیش نبوده و ماهیت بیگانه‌ی آنها برای نخستین بار توسط این مقام عالی‌رتبه مذهبی کشف و افشا شده است!
    حقیقت این است که چند روزی است در مؤسسه ما غوغایی به پا شده و پژواک‌هایی آمیخته با خشم و حیرت و افسوس را می‌توان در چهره‌ی اغلب محققینی که از محتوای این طرح حیرت‌انگیز آگاهی می‌یابند، مشاهده کرد. امّا حیرت و افسوس نگارنده بیشتر از آن که متوجه نرگس خاتون باشد، متوجه دفتر بررسی‌های طرح در نهاد ریاست جمهوری است. یعنی در آن نهاد عریض و طویل یک کارشناس متوسط هم وجود ندارد که به آقایان بگوید: اعتبار این طرح همانقدر است که بگوییم می‌خواهیم: روشی ابداع کنیم که بشود آب در هاون کوبید! و چنین طرح‌هایی را برای اظهار نظر به مراجع تخصی نفرستاده و وقت ارزشمند پژوهشگران را به هدر ندهند.

     و مهم‌تر از همه: آیا بهتر نیست علمای دینی ما به درمان روح بپردازند و طبیبان به درمان جسم و دیگر متخصصان این مملکت نیز کار خود کنند؟ آیا یکیاز دردهای بزرگ جامعه‌ی امروز و دیروز ما همین عدم توزیع شایسته‌سالاری در چیدمان مسئولیت‌ها و تخصص‌ها نبوده و نیست؟
    البته شاید بگویید: وقتی چهره ماندگاری چون دکتر پرویز کردوانی به صراحت از تبدیل جنگل به فندق‌زار دفاع کند، دیگر چه جای گله از نرگس خاتون؟!
    و البته اگر چنین پرسشی از نگارنده مطرح شود، من چاره‌ای ندارم جز آن که سکوت کرده و در زمین از شرم آب شوم ...
    در همین ارتباط، همکار عزیزم، هاشم کنشلو جوابیه‌ای مستدل تهیه کرده که متن کامل آن را می‌توانید در تارنمای انجمن اعضای هیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع بخوانید. همچنین، مصطفی خوشنویس عزیز هم تحلیلی عالمانه در جواب به این طرح و خطاب به آقای دکتر ثاقب طلبی، رییس بخش تحقیقات جنگل تهیه کرده‌اند که در اینجا می‌توانید آن را بخوانید.

    در اینجا هم دیدگاه انتقادی دکتر محمد خسروشاهی – رییس بخش تحقیقات بیابان - در باره نظر حیرت‌انگیز دکتر پرویز کردوانی قابل مشاهده است.

    مجموعه تصاویری از باغی زیبا از درختان غیر مثمر که لابد باید آن را ویران کرد!