عکس از اینترنت

لینک خبر از وبلاگستان:

همسر پرزیدنت رابرت موگابه به یک عکاس ساندی تایمز حمله کرد و به صورت او مشت کوبید. گریس موگابه 43 ساله که ظاهرا دست به خریدش خوبه و خیلی هم ولخرجه اخیرا با هیئت همراهش در یکی از گرانترین هتل های هنگ کنگ به سر می برد، آنهم در شرایطی که کشورش با فقر دست و پنجه نرم می کند

او وقتی بعد از خرید های گران در حال ترک فروشگاه بود به محافظانش دستور داد تا ریچارد جونز عکاس را مورد حمله قرار دهند

محافظ او عکاس را گرفته و او نیز پی در پی به صورتش مشت می زد. پزشکان 9 اثر ضرب و جرح و بریدگی را در صورت جونز چهل و دو ساله ساله تشخیص دادند که ناشی از جواهراتی بود که بر دست همسر رئیس جهور بود. در نهایت با دخالت نیروی امنیتی فروشگاه ماجرا فیصله می یابد. پلیس هنگ کنگ محافظان را دستگیر و سپس آزاد کرد و از عکاس نیز بازجویی به عمل آورد

جونز که 15 سال است که برای ساندی تایمز عکاسی می کند، می گوید: شوک ناشی از این که چگونه یک بانوی اول می تواند دست به چنین کاری بزند بیشتر از آن مشت هایی که بر صورتم کوبید، بر من اثر گذاشت

گریس موگابه تقریبا 40 سال از همسرش کوچکتر است و همیشه اذعان کرده که با سیاست کاری ندارد. او به دلیل سفرهای زیاد و خرید های فراوان و گران در بوتیک های معروف نیویورک، پاریس و لندن تحت انتقاد های شدید قرار داشته است. ریخت و پاش های خانواده موگابه آنقدر شور شد که داد اروپایی ها را نیز درآورد. از آن پس همسر موگابه به کشورهای خاور دور روی آورد.

عکس از اینترنت

لینک مطلب:

برای دسترسی بیشتر افراد بی خانمان به امکانات اولیه زندگی و ارائه خدمات بهتر به آنان 4 مکان در مناطق 20، 16، 15 و 12 انتخاب شده است و یک مکان دیگر نیز در شمال غرب تهران در حال جانمایی است که اختصاص آن به مردان و زنان بی خانمان بر اساس نیازسنجی خواهد بود

... یک راه نیست ...
... هیچ راه نیست ...
... راه زیادی نیست ...
...      ...      ...        ...

در دنیای معاصر ما، سیاستمداران چه کرده اند؟‌ جهان ما را امنیت بیشتری بخشیده اند؟‌ از نظامی گری دوری کرده اند؟ به بهداشت و سلامت و آموزش و صلح و دوستی و هنر و فرهنگ و پیشرفت و اخلاق اندیشیده اند یا به صرف انرژی برای رقابت و نابودی و گسترش فقر؟! نگاهی به سیاستمداران بزرگ بیست سال گذشته جهان بیندازیم ....

با اذان صبح در شبی از شبهای ماه مبارک رمضان وبلاگی را میخواندم و نظری برایش نوشتم. نوشتم که آیندگان در باره ما چه قضاوت خواهند کرد؟ وقتی که ماجرای زنان ایرانی در هرات را خواندم از خجالت به فکر فرو رفتم. غیرت را که بی خیال. دین و اصالت و انسانیت رو هم بزاریم کنار. آخه یه کم به فکر قضاوت فرزندان این کشور در باره خودمان باشیم. دختران فقیر ایرانی به ازدواج فقیرتر از خود در می آیند و به افغانستان می روند تا اکثرا مورد ظلم واقع شوند. داستانهای وحشتناکی از رفتار افغانی ها با دختران ایرانی نقل میشود. بخشی از آن زیاده روی های فردی و یا حتی اغراق خبری است. اما اختلاف فرهنگی و تمدنی و رفتاری کافی است که زندگی دختران ایرانی در افغانستان را سخت کند.
اگر دختری ایرانی بخواهد با بنگلادشی هم ازدواج کند مشکلی نیست ولی نه آنکه فروخته شود. حتی اگر خودش بخاطر جهل به پذیرد٬ نسل آینده از خطای بی عرضگی و بی غیرتی و بی هویتی و  صدتا بی دیگه ما نخواهد گذشت. خدا به ما رحم کند.