گویا علاوه بر رئیس جمهور آمریکا،  رئیس جمهور اسرائیل نیز به ایرانیان پیام داده است. خدا بخیر کند

اینکه اسرائیل به ایران حمله کند یک اقدام فوق العاده خطرناک در منطقه است و بازتاب گسترده ای خواهد داشت. به نظر میرسد اسرائیل در تلاش است از فرصت روابط تیره ایران با کشورهای عربی برای ماجراجویی تازه ای استفاده کند. اما آمریکایی ها بعید است حاضر باشند به چنین اقدام خطرناکی تن بدهند.
هر چه باشد، موضوع ایران به اولویت جدی قدرتهای جهانی تبدیل شده است.

ماشاءالله شمس الواعظین

ظاهراً این مساله به صورت یک قانون درآمده است که در هر کجای جهان که دولت ها موافق امریکا هستند بدنه اجتماعی و مردم آن با امریکا در تضاد هستند و با امریکا مشکل دارند و هر کجا که دولت ها با امریکا مشکل داشته باشند بدنه های اجتماعی آن مشکل چندانی با امریکا ندارند.

در کشورهای عربی دولت ها با امریکا روابط حسنه دارند اما برعکس ملت های عرب با دیدن عملکرد امریکا و اسرائیل در عراق، فلسطین و افغانستان با دولت هایشان در تضاد قرار می گیرند و در چنین شرایطی است که وقتی این ملت ها در میان سران کشورهای دیگر فردی را که با آنها هم موضع است می بینند؛فردی که مطالبات ضدامریکایی آنها را نمایندگی می کند و در مجامع بین المللی خواسته های آنها را بر زبان می آورد نسبت به او روابط عاطفی پیدا می کنند. مثال برای این مساله تنها به احمدی نژاد محدود نمی شود بلکه محبوبیت چاوس در ونزوئلا هم از همین جنس است حتی مختص کشور های عربی هم نمی شود و دامنه جغرافیایی اش تا امریکای لاتین هم کشیده می شود. نمونه اخیر آن هم موضع گیری اردوغان در اجلاس داووس و عکس العمل جهان عرب به این مواضع بود به طوری که از وی یک قهرمان ساخته شد. در کل رهبر هر ملتی عرب یا غیرعرب بتواند اسطوره اسرائیل یا امریکا را با اظهارنظرها، مواضع و سیاست هایش بشکند محبوبیت بالایی پیدا می کند، مانند سیدحسن نصرالله. البته در کشور ما در یک دهه اخیر محبوبیت احمدی نژاد نسبت به سیاستمردان دوره های گذشته و مشخصاً از آقای خاتمی در این مورد مشخص بیشتر بوده است. آقای خاتمی در میان ملت های عرب هیچ گاه از چنین محبوبیتی برخوردار نبود چرا که وی را از جمله کسانی می دانستند که مایل به حل و فصل مسائل بین ایران و امریکا بوده است.

بقیه مطلب را در ادامه بخوانید

نکته جالب توجه در این معادلات این است که معیارها کاملاً معکوس شده است. دولت های عرب خواهان روی کار آمدن یک دولت میانه رو در ایران هستند تا از طریق این دولت میانه رو مشکلات و بحران های فی مابین ایران و ایالات متحده حل شود. اما ملت های عرب درست برعکس دولت هایشان روی کار آمدن دولتی تندرو درخصوص ارتباط با امریکا را مطلوب می دانند؛ دولتی که بتواند مواضع ضدامریکایی منطقه را نمایندگی کند. با این تفاسیر سوال مهمی به وجود می آید و آن این است که آیا محبوبیتی از این جنس بر قدرت ایران می افزاید؟ و اساساً یکی از منابع قدرت برای ایران در منطقه به حساب می آید؟ از نظر من در روابط بین الملل چنین محبوبیتی به معنای ایجاد قدرت برای ایران نیست بلکه موقعیت ایران یا یک شخص را در افکار عمومی در جایگاه خوبی قرار می دهد اما این مساله هیچ گاه سیاستی جانبدارانه برای ایران به همراه نمی آورد و اصلاً چنین جایگاهی در افکار عمومی نمی تواند تبدیل به قدرت حمایتی از ایران شود.

اگرچه طرفداران آقای احمدی نژاد با اتکا به همین نشانه ها وی را دارای محبوبیت جهانی می دانند و معتقدند احمدی نژاد آرمان ها و آرزوهای از یاد رفته دولت عرب را نمایندگی می کند. آنها تصور می کنند می توانند با اتکا به همین مسائل رای جمع می کنند. اما نباید از یادمان برود که اگر ایشان به عنوان نماینده این آرمان ها و آرزوها باقی بماند به شخصیت خود ضربه می زند چراکه افکار عمومی در هر اتفاقی از وی انتظار موضع گیری همسو با خودش را خواهد داشت که اگر مطابق آن عمل نکند این محبوبیت خیلی سریع به عکس خودش تبدیل خواهد شد و حتی ممکن است فکر کنند که با احساسات شان بازی شده است. به طور مثال می توان به انتقادهای جهان عرب اشاره کرد. زمانی که احمدی نژاد موضع مطلوب آنها را درباره غزه اتخاذ نکرد؛ آنها سکوت احمدی نژاد در این مورد را بسیار مورد انتقاد قرار دادند و معترض بودند که چرا احمدی نژاد که در زمان آرامش بحث هولوکاست را مطرح کرده بود حال که مردم غزه در معرض آسیب، جنگ، خونریزی و تهاجم قرار می گیرند سکوت کرده است؟

در این باره این سوال را هم می توان مطرح کرد که آیا احمدی نژاد در میان نخبگان عرب هم از محبوبیت برخوردار است؟ در واقع باید پاسخ داد آقای احمدی نژاد بین اعراب طبقه اجتماعی متوسط به پایین محبوب است یا اینکه بیشترین محبوبیت را در این طبقه داراست. به محض اینکه وارد طبقات دیگر می شویم میزان محبوبیت او کاهش می یابد.

البته طرفداران آقای احمدی نژاد- در داخل کشور- در مقابل این پاسخ ما خواهند گفت ما افتخار می کنیم محبوبیت احمدی نژاد در این طبقات بیشتر است.

آنگاه باید این سوال را مطرح کرد که اگر به قدرت نسبی نمره 20 دهیم آیا این حمایت ها و جانبداری ها توانسته یک درصد به قدرت واقعی ایران در عرصه بین المللی بیفزاید. در تاریخ افرادی مثل جمال عبدالناصر وجود داشته اند که بعد از مرگ شان هفت نفر به علت شخصیت کاریزماتیک وی خودکشی کردند.

سوال همین است آیا حمایت ها و محبوبیت ها در میان افکار عمومی برای کشور محبوب ضعف است یا قدرت؟

اگر قدرت است مادی و ملموس است؟ و چقدر در چارچوب استراتژی های بازدارندگی ایران می توانید از آن استفاده کنید؟

آیا محبوبیت احمدی نژاد می تواند جلوی صدور یک قطعنامه را بگیرد یا نه؟

آیا چون ایشان در بین مردم امریکای لاتین محبوب است کشورهای امریکای لاتین می توانند برخی کالاهای تحریمی در رابطه با ایران را به طور رسمی تامین کنند؟ یا همه به موج تحریم علیه ایران می پیوندند؟

اینها سوال های مهمی است که طرفداران احمدی نژاد قادر به پاسخ گفتن شان نیستند و در بهترین حالت می توانند در مورد آن ترانه سرایی کنند و آنگاه که لایه رویی این موضوع برداشته می شود و به پوسته زیرین آن می رسیم و سوالات عمقی تر که مطرح می کنیم دیگر پاسخی وجود ندارد. در این شرایط است که اتهام و فحاشی آغاز می شود و طرح کنندگان این سوالات به ناچار عقب نشینی و سکوت اختیار می کنند.

from BBCPersian.com | جهان | Persian News index

لینک خبر:

عضو هیأت رئیسه مجلس خبرگان رهبری گفت:

قانون اساسی ما تکلیف این مساله را روشن کرده است که در عرصه کلان کشور و سیاست خارجی حرف آخر را ولی فقیه می‌زند.
وی افزود: اینکه کسی می‌گوید ما به قدرت برسیم در اقدام اول غنی سازی را متوقف می‌کنیم؛ این نشان بی‌اطلاعی از قانون اساسی است و تصمیم این مطلب فقط با ولی فقیه است و تصمیم در رابطه با آمریکا و چگونگی برخورد با آن نیز فقط در انحصار مقام معظم رهبری است

لینک خبر:

دبیر شورای نگهبان خطاب به سیاستمداران با بیان اینکه نباید در عرصه انتخابات سیاست بازی صورت گیرد، گفت؛

مخلصانه بیایید و در انتخابات شرکت کنید، دست از روابط با دشمن بردارید، توطئه نکنید و چراغ سبز به امریکا نشان ندهید

امسال حضور مردم خیلی بیشتر از سال های پیش بود و با این حرکات مشت محکمی بر دهان امریکا و اسرائیل زده شد و شما مردم، نقشه افرادی که براندازی نرم را مطرح می کنند، بر هم زدید و با این حرکت دشمن شکنی نرم را آغاز کردید. در این راهپیمایی هیچ جنگ و ستیزی نبود و آن را دشمن شکنی نرم می توان نامید

لینک مطلب از وبلاگستان:

یکی از انتقادات مهم علیه ایالات متحده آمریکا، که از سوی بسیاری از کشورها از جمله دولت ایران مطرح می‌شود، رفتار یکجانبه‌گرایانه آن کشور در مسایل و امور بین‌المللی است. این انتقاد بسیار جدی و مهم است، زیرا نباید پذیرفت که نظام بین‌المللی یک پاسبان دارد که همه باید از آن اطاعت کنند، حتی اگر این پاسبان قدرتمندترین کشور باشد. حتی اگر این پاسبان بین‌المللی واجد انگیزه‌های خیرخواهانه باشد، در مواقع لازم رفتار سودجویانه و منفعت‌طلبانه‌ای خواهد داشت. مشکلات بین‌المللی تنها از طریق مساعی جمعی و مشارکت همه کشورها و چندجانبه‌گرایی قابل حل است. از این رو مبارزه با جنایت علیه بشریت لزوماً می‌بایست از طریق همکاری بین‌المللی صورت گیرد. اگر ما اقدام یکجانبه‌ای کنیم، این مجوز را به دیگران هم می‌دهیم که اقدامات یکجانبه‌ای نمایند، و لبه تیز تیغ حمله علیه سیاست‌های یکجانبه‌گرا کند خواهد شد

سخنان مثبت و کنایه آمیز بخشی از روند دیپلماتیکی است که رئیس جمهور آمریکا آغاز کرده است ولی ّمساله به همین سطح ختم نمیشود. توجه به حساسیت های جمهوری اسلامی و آمریکا بخشی از تعامل دو طرف را در بر میگیرد.
نادیده گرفتن قدرت های جهانی و منطقه ای در دنیای امروز به درگیری های نظامی منجر میشود و در مقابل توجه به مقتضیات و منافع مشترک و رعایت حق و انصاف لازمه ی توافقات پایدار است.
اوباما در تلاش است با جامعه مسلمانان رابطه بهتری داشته باشد ولی چگونه ممکن است از جنایات اسرائیل حمایت کرد و خواهان بهبود روابط با مسلمانان بود؟! این سوالی است که اوباما به آن اندیشیده و باید منتظر برد که طی روزهای آینده چه مسیر جدیدی را دنبال میکند.
اسرائیل بزرگترین چالش آمریکا در عرصه سیاسی است. به نظر میرسد که اوباما به این نتیجه رسیده است که الگوی کشتار سرخ پوستان و تصرف یک قاره توسط اروپائیان در قرن شانزدهم میلادی، قابل تکرار و تداوم نیست. پانصد سال گذشته و بیش از یک میلیارد انسان هم کیش و میلیاردها انسان حامی مظلوم شاهد ماجرا هستند. پس راه حل چیست؟
آیا حمایت آمریکایی ها در بیش از پنج دهه  از هر آنچه علیه مردم ایران بوده است، از کودتای ٢٨ مرداد علیه مردم سالاری ایران و دکتر مصدق تا حمایت گسترده از شاه ایران بر علیه مردم و حمایت از صدام حسین در جنگ و حمایت از رقبای منطقه ای ایران بر علیه ایران همچنان ادامه می یابد؟
آمریکا در بهبود رابطه با ایران به دنبال چیست؟

لینک مطلب از وبلاگستان:

امروز دو اتفاق مهم در آمریکا صورت می‌گیرد که بر همه جا‌ی جهان تاثیر فراوانی دارد. یکی پایان یافتن ریاست‌جمهوری بوش و دیگری آغاز ریاست‌جمهوری اوباماست. دوران بوش، دوران تلخ و سختی برای مردم آمریکا و جهانیان بود. خشونت و ترور  نهادینه شد. حتی آخرین روزهای حکومت بوش با خون مردم غزه آغشته بود. پایان این دوران خود یک اتفاق مهم برای تاریخ بشریت است. اتفاق دیگر که البته با شادی و هلهله میلیونها نفر در واشنگتن امروز صورت می‌گیرد، آغاز ریاست‌جمهوری آقای اوباماست که با شعار تغییر از میان رنگین‌پوستانی که تا سه دهه پیش حق حضور در رستوران‌ها در کنار سفید پوستان را نداشتند انتخاب شده است و می‌تواند برای همه‌ی دنیا یک فرصت جدید تلقی شود. این دو اتفاق برای همه‌ی دنیا و به‌خصوص برای ایران که چالش سختی را در آن هشت ساله با آمریکا داشته و هنوز آن چالش در راس مسائل سیاست خارجی دولت آقای اوباماست هم می‌تواند فرصت تلقی شود. اگر این موقعیت در میان دولتمردان ایران فرصت تعبیر شود و در نتیجه ایران از فشارهای اقتصادی ناشی از تحریم‌ها بیرون آید، موفقیت دیپلماسی دولت ایران خواهد بود که این بار از این فرصت استفاده کرده  و آن را تبدیل به تهدید ننموده است. گرچه به نظر می‌رسد در ایران کسانی علاقه‌مندند به خاطر قرار گرفتن در محوریت رهبری ضد آمریکائی جهان این فرصت را نادیده بگیرند و در آمریکا هم کسانی برای حل مشکلات آمریکا در عراق و خاورمیانه دنبال یک دشمن هستند که حول محور آن دشمن، مشکلات جهانی خود را حل کنند و ایران ظرفیت دارد که آن دشمن باشد، این اتفاق خطرناکی است که دور از تصور نیست. در هر حال امروز در دنیا  آن پایان و این آغاز روز مهم و بزرگی است که به‌دلیل اهمیت تاثیرگذاری آمریکا بر دنیا بیشتر کشورها خود را آماده کرده‌اند که از این فرصت بهره ببرند.

لینک خبر:

مدیرکل ضد جاسوسی وزارت اطلاعات ابعاد جدیدی از پروژه ناکام مانده براندازی نرم که 4 نفر از عوامل آن دستگیر شده‌اند را اعلام کرد که بیش از 32 میلیون دلار در این پرونده توسط آمریکا هزینه شده است.

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری فارس، مدیرکل ضد جاسوسی وزارت اطلاعات امروز دوشنبه در نشستی با خبرنگاران با اشاره به پرونده یک پروژه براندازی نرم که خبر دستگیری 4 نفر از اعضای آن توسط سخنگوی قوه قضائیه اعلام شد، گفت: آمریکا با استفاده از عوامل خود در نقاطی از امارات، باکو، ترکیه،‌ کویت و برخی کشورهای دیگر به دنبال اجرای تئوری براندازی نرم است تا در لایه‌های اجتماعی، نخبگان و متخصصین نفوذ کند و با آنها ارتباط بگیرد.
وی افزود: در این پرونده تعدادی از هموطنان ما به دام این توطئه اطلاعاتی آمریکا افتاده‌اند که قوه قضائیه با 4 نفر از آنها برخورد کرد که البته تعداد آنها ده‌ها نفر است که سیستم اطلاعاتی با برخی از آنها برخورد کرده و با بعضی از آنها که سوء نیتی نداشتند و از نخبگان و متخصصان کشورمان بودند، تذکر لازم داده شد و برخورد ادامه پیدا نکرد.
مدیرکل ضد جاسوسی وزارت اطلاعات ادامه داد: 4 نفری که درباره این پرونده با آنها برخورد شده، از سرشبکه‌ها و عوامل اصلی بوده‌اند که آگاهانه و عامدانه با عناصر اطلاعاتی آمریکا در منطقه همکاری داشته و خواسته‌های آنها را مو به مو اجرا می‌کردند.
وی خاطرنشان کرد: این افراد غیر از تخلفات امنیتی، دارای تخلفات اخلاقی، مالی و سوءاستفاده از امکاناتی که در اختیارشان بود، نیز هستند.
وی از جمله مواردی که گروه مذکور به دنبال اجرای آن بوده را ایجاد بحران‌های اجتماعی، راه‌اندازی تظاهرات خیابانی و دخالت در مسائل قومیتی عنوان کرد و اظهار داشت: در این پروژه افرادی مانند طراح لباس، نخبگان علمی، پزشکان، اساتید دانشگاه، روحانیون، ورزشکاران، هنرمندان و چند گروه اجتماعی دیگر مورد هدف بودند و سرشبکه‌های اصلی که از اتباع کشور خودمان بودند، در ایران مستقر شده بودند تا از چنین گروه‌هایی برای سفر سه هفته‌ای تا یک ماهه به آمریکا دعوت کنند و در آنجا اهداف مورد نظر خود را از طریق این افراد پیگیری کنند.
این مقام ارشد اطلاعاتی کشورمان اظهار داشت:‌ آمریکایی‌ها در سفر مذکور از برخی از افرادی که دعوت کرده بودند، اطلاعاتی در خصوص مسائل میکروبی، پدافند غیرعامل و مسائل زیربنایی ایران می‌خواستند که متاسفانه اطلاعاتی در همین زمینه به آنها ارائه شده بود.
وی تصریح کرد: از مبلغ 75 میلیون دلار تصویب شده در آمریکا، حدود 32 میلیون دلار در همین پرونده هزینه شده که موارد مصرف بقیه این مبلغ را نیز اطلاعات ایران می‌داند.
مدیرکل ضد جاسوسی وزارت اطلاعات تصریح کرد: در این پرونده مراکز خیریه آمریکایی مانند آیرکس، وودرو ویسلون و برخی دیگر از مراکز با آمریکایی‌ها همکاری داشتند و تجربیات موسسات سوروس نیز در این پرونده کاملا دیده می‌شود.
وی ادامه داد: افرادی مانند جیلیان برنز، گلی عامری، رامین عسگرد و تعدادی دیگری از عناصر وابسته به سرویس اطلاعاتی آمریکا در منطقه، در این پروژه نقش مستقیم داشتند.
مدیرکل ضد جاسوسی وزارت اطلاعات اسامی دو نفر از 4 نفر دستگیر شده که از جمله عوامل اصلی این پروژه بودند را دو دکتر به نام‌های آرش و کامیار علایی عنوان کرد.
مشروح سخنان مدیر کل ضد جاسوسی وزارت اطلاعات تا ساعتی دیگر در خبرگزاری فارس منتشر می‌شود.

لینک خبر:

(STR/Reuters)

Barack Obama was the subject of an anti-US rally in Tehran

from BBCPersian.com | جهان | Persian News index

سیاستهای خصمانه آمریکا ادامه می یابد

لینک خبر:

او لئون پانتا، از مقام های ارشد کاخ سفید در دولت بیل کلینتون رئیس جمهوری پیشین آمریکا را به عنوان رئیس آینده سازمان سی آی ای برگزیده است. مجلس سنای آمریکا باید این انتصاب را تایید کند.

باراک اوباما درباره لئون پانتا گفت: "به عنوان رییس سازمان سی آی ای، لئون پانتا مورد اعتماد کامل من خواهد بود و نزد من اعتبار زیادی خواهد داشت. او مدیری کارآمد و حامی منافع سی آی ای خواهد بود."

لئون پانتا سال ها در نهادهای مختلفی در دولت آمریکا حضور داشته و از جمله 16 سال یکی از نمایندگان ایالت کالیفرنیا در کنگره آمریکا بوده است.

با این همه لئون پانتای 70 ساله تجربه اطلاعاتی- امنیتی چندانی ندارد.

وی آزار یا هرگونه شکنجه متهمان به عضویت در گروه های تروریستی را به شدت محکوم کرده است.

لینک خبر:

دولت ما کاملاً پراگماتیست است و فقط ادعا دارد که ایدئولوژیک است. معاون رئیس جمهور یک ماه است که به امریکا رفته، چرا؟ ممکن است دولت ایدئولوژیک اصلاح را نپذیرد اما دولت ما نه ایدئولوژیک است نه کارآمد. بالکانیزه شده، 10 تا وزیر عوض کرده، همه هم علیه هم صحبت می کنند

رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا، در تازه ترین اظهار نظر در مورد ایران گفت که کشورش بدنبال تغییر رفتار جمهوری اسلامی است، نه حکومت آن. آقای گیتس در یک همایش امنیتی در بحرین گفت: "هیچ کسی به دنبال تغییر حکومت در ایران نیست، بلکه ما بدنبال تغییر سیاست و رفتار هستیم"

مذاکرات سیاسی هر چقدر برپایه های موقعیت واقعی طرفین در نقشه سیاسی جهان باشد، واقعی تر است.
زمانی که دو کشور با منافع ملی متفاوت (غیر مرتبط) در کنار یکدیگر قرار میگرند: ایران و بورکینافاسو: دیپلماسی نمایشی
زمانی که دو کشور با منافع ملی متفاوت (متضاد) در کنار یکدیگر قرار میگیرند: ایران و آمریکا: دیپلماسی برای کاهش زیان
رفتار ایران با آمریکا در زمان دولت نهم تا حدی از جنس اول است. یعنی به لفاظی های دیپلماتیک مربوط است و گرنه شرایط برای تفاهم و نزدیکی در واقعیت موجود نیست. اخیرا نیز این موضوع در موضع گیری های طرفین بیشتر دیده میشود.

لینک مطلب از تابناک:

دست دادن کاظمی قمی و کروکر در حاشیه مراسم یادبود شهید حکیم در بغداد امروز سوژه خبرنگاران حاضر در مراسم شد.

به گزارش فارس، کاظمی قمی سفیر جمهوری اسلامی ایران امروز شنبه به هنگام ورود به سالن مراسم گرامیداشت شهید آیت الله سید محمدباقر حکیم در مجلس اعلاء عراق پس از گفتگویی کوتاه با عبدالعزیز حکیم رئیس مجلس اعلاء، نوری مالکی نخست وزیر، محمود مشهدانی رئیس پارلمان این کشور و عادل عبدالمهدی معاون رئیس جمهور عراق، زمانیکه قصد داشت در مکانی که برای سفرای خارجی در نظر گرفته شده بود بنشیند رایان کروکر سفیر امریکا با برخاستن از جای خود و دراز کردن دستش، با کاظمی قمی دست داد.

در حالیکه بین این دو هیچ کلمه‌ای ردو بدل نشد ولی دست دادن سفرای ایران و آمریکا در عراق مورد توجه عکاسان و خبرنگاران حاضر در مراسم قرارگرفت وعلیرغم اینکه کروکر تا پایان مراسم با فاصله‌ای نزدیک با کاظمی قمی نشسته بود، هیچ گفتگویی میان این دو انجام نگردید.

لینک مطلب از وبلاگستان:


این بار میخواهم در مورد یکی از منفور ترین ناوهای نیروی دریایی آمریکا صحبت کنم و کمی آن را مورد بررسی قرار دهیم(ناوی که هواپیمای ایرباس پرواز ۶۶۵ هما را با شمار زیادی از هموطنان ما به قعر اقیانوس ها فرستاد تا یکی از بزرگترین جنایات پایان هزاره را رقم بزند)

USS Vincennes یا CG-49 یک رزم ناو موشک انداز سنگین از کلاس Ticonderoga است در واقع وینسین اولین رزم ناو ساخته شده در این کلاس بود که به ناوگان اقیانوس آرام پیوست و در نوع خود یکی از پیشرفته ترین و هولناک ترین ناوهای زمان خود بود البته معمولا ناوهایی به این بزرگی برای مدیریت بر میادین نبرد استفاده میشوند

اما عملا در ۱۹۸۶ برای اولین بار بمنظور تست سامانه ها و موشک های پدافند هوایی SM-2 Block II نصب شده روی آن در یک رزمایش بین المللی شرکت کرد در این رزمایش ۴۰ کشتی نظامی از ۵ کشور شرکت داشتند در آگوست همان سال در طی رزمایشی وینسنس به غرب اقیانوس آرام و اقیانوس هند اعظام گردید تا به گروه کشتی نیوجرسی بپوندد و از این زمان در همین حدود باقی ماند

در ۱۴ اوریل ۱۹۸۸ ناوچه ی موشک انداز USS Samuel B. Roberts FFG-58 با یکی از مینهای نیروی دریایی ایران برخورد کرد در پی این ضربه ی ناگهانی وینسنس سریعا از منطقه فراخوانده شد و به نیوجرسی و سندیگو بازگشت و پیرو آن ۶ ماه در آنجا باقی ماند اما در این زمان بدلیل نیاز به یک ناو فرماندهی در منطقه باز وینسنس عازم خلیج فارس شد سر انجام در سوم جولای ۱۹۸۸ هواپیمای ایرباس هما با ۲۹۰ نفر مسافر بدستور ناخدای وینسنس William C. Rogers III هدف قرار گرفت و به آرامگاه همیشگی خود در قعر آبهای نیلگون خلیج فارس پیوست وینسنس سپس تا ۶ ماه بعد در اقیانوس هند باقی ماند سر انجام با فشار های روانی منطقه و شرایط ناآرام منطقه به خانه فراخوانده شد البته رفت و آمد آ» به خاور میانه تا ۱۹۹۸ ادامه داشت تا اینکه با بالاگرفتن تنش میان دوکره به آن منطقه اعزام گردید سپس در سال ۲۰۰ به دریای چین اعضام شد تا بهمراه ناوگان دریایی ژاپن و نیروهای آمریکایی منطقه آزمایش هایی در زمینه ی برد سونار و ردگیری زیر دریایی ها را طی کند(بحران نیروی دریایی با چین)

سپس در سال بعد به گروه رزمی کیتی هاوک پیوست از آن پس از این ناو بیشتر برای منظور های آموزشی استفاده میشد و بین چندین گروه رزمی در گردش بود تا سرانجام در ۲۹ ژون ۲۰۰۵ از خدمت مرخص گردید(البته گفته میشود) و این شد که یکی از پیشرفته ترین ناوهای نیروی دریایی آمریکا که بزرگترین افتخارش نابودی یک هواپیمای بیدفاع بوده بازنشسته شد

اما این ناو واقعا چه بود وینسنس یک ناو ۹۶۰۰ تنی با ابعاد ۱۷۳ متر طول و ۱۶.۸متر عرض مجهز به ۴ ژنراتور General Electric LM2500 gas turbines با دو متر ۸۰۰۰۰۰ shp که به آن سرعت ۳۰ کیلونات(۵۶ کیلومتر در ساعت) را میداد

وینسن با پرسنل کامل دارای ۳۸۷ خدمه بود از نظر سلاح به دو لانچر  موشک Mk 26  هشت لانچر موشک های ضد کشتی AGM-84 Harpoon و ۸۸ موشک ضد هوایی RIM-67 SM-2 و ۲ اژدر افکن با اژدهای Mk 46 بهمراه ۴ توپ ۱۲.۷ میلیمتری و ۵ توپ ۱۲۷ میلیمتری

همچنین به باند فرود هلیکوپتر نیز مجهز بود و همواره دو فروند سی هاوک SH-60B همراه خود داشت.

گزارش البرادعی و تیم فنی وی٬ همانطور که انتظار میرفت گزارشی مثبت و روشنگر فعالیتهای شفاف و قانونی ایران در موضوع هسته ای است. هر چند در بخش هایی از آن رد پای شیطنت بعضی کارشناس ها دیده میشود اما رویکرد اصلی گزارش به سود ایران و قدم مثبت دیگری از سوی آژانس محسوب میگردد.
با اینحال پرونده هسته ای ایران روی میز شورای امنیت است. گزارش اخیر برادعی  ابهاماتی که بعنوان مبنای حقوقی ارسال پرونده از آژانس به شورای امنیت مطرح بود را یکسره از میان برده است و حداقل انتظار از این گزارش٬ عدم تصویب قطعنامه جدید و حتی بازگشت پرونده از شورای امنیت به آژانس است.
خشم و نارضایتی وزیر امور خارجه آمریکا و بنگاه خبری بی بی سی در گزاشهای خبری کاملا روشن است. با نزدیک شدن موسم انتخابات ریاست جمهوری آمریکا٬ انتشار گزارش جدید آژانس٬ ضربه ای دیگر بر حیثیت آمریکا و حزب جمهوریخواه و شخص آقای بوش محسوب میگردد.
از سوی دیگر البرادعی وارد چالش جدید با آمریکا و انگلیس و اخیرا فرانسه شده است که باید منتظر نتیجه ی آن نیز بود. نکته دیگر آنکه٬ از این پس همراهی روسیه و چین با غرب معنایی متفاوت خواهد داشت.
البته باید پذیرفت که در جهان امروز زورمندان از قدرت خود در جهت منافع خود حداکثر استفاده را میکنند و ما نیز باید به فکر منابع درونی خود باشیم و مهمترین منبع درونی ما مردم کشورمان  هستند که با آموزه های دینی و ملی میتوانند از منافع ملی مان دفاع کنند.  انتخابات ۲۴ اسفند ۸۶ را جدی بگیریم.

دولت آمریکا موفق شد به راحتی یک قدم دیگر خودش را به ایران نزدیک کند. حالا پرونده ما روی میز شورای امنیت است. روسها که آدم فروشی را از دوره حکومت کا گ ب در زمان شوروی سابق تا امروز و حکومت پوتین حفظ کرده اند همانکاری را کردند که همه کارشناسانی که در روزنامه ها مطلب مینوشتند گفتند. یعنی منافع ملی ایران رو فروختند. اصولا همکاری با روسها هیچوقت برای هیچ کس امنیت نیاورده است. باز صد رحمت به انگلیس ها و آمریکایی ها!
چین که دیگه هیچ. با کمونیسم ملی سنتی خودش راههای تجدد رو دو پله یکی می ره بالا. ایران چیه ...؟
برخلاف بسیاری من تصور نمیکنم این تصمیم آمریکا به دلیل ضعف مذاکرات ایرانی ها بوده. بر عکس احتمالا خوب مذاکره کرده اند. مشکل اینه که قدرت مانوری برای مذاکره کنندگان نمانده. نه از نظر حمایت کارشناسانه دستگاه تصمیم گیری داخلی و نه منابع ایجاد قدرت در صحنه مذاکرات مثل عمق استراتژیک.

رابطه سیاسی رسمی ایران و آمریکا توسط آمریکا و پس از تصرف لانه جاسوسی و شکست تلاشهای دولت موقت مرحوم بازرگان برای بهبود روابط  قطع شد.البته همیشه در سطحی رابطه وجود داشته. سفارت سوئیس حافظ منافع آمریکا بود و به مناسبتهای مختلف دیدارهایی صورت میگرفت که مشهورترین آنها ورود مک فارلین به فرودگاه مهرآباد تهران بود. ولی به هر حال نوعی تخاصم و درگیری شدید بین ایران و آمریکا ایجاد شد که تا امروز ادامه داشته است. نقطه اوج این درگیری ها حمایت همه جانبه غرب از مخالفین ایران در افغانستان و عراق(طالبان و صدام) بود.

شرایط ایران و آمریکا برای تجدید رابطه دوستی و رفع تخاصم:

شرایط ایران عمدتا متوجه پرداخت مطالبات مالی ایران و رفع تحریم هاست که برای منافع ملی کشور مناسب تشخیص داده شده اند. اینها به طور طبیعی با برقراری رابطه محقق میشوند و در واقع شرط نیستند چون به سادگی محقق میشوند. برای آمریکا پرداخت یک یا دو یا ده میلیارد دلار مشکلی ایجاد نمیکند چرا که با رفع تحریم های درخواستی دهها برابر آن در طی چند سال نصیب شرکتهای آمریکایی میشود. بازار بزرگ ایران همیشه هدف سرمایه داران آمریکایی بوده است.

شرایط آمریکا عمدتا متوجه مسائل سیاسی جهانی و منطقه ای است و به همین دلیل از منافع عظیم رابطه اقتصادی با ایران تا کنون چشم پوشیده است. تصویری که عربهای منطقه و اروپایی ها و اپوزیسیون ایرانی خارج از کشور  و از مهمتر اسرائیل از دولت و مردم ایران ترسیم کرده بودند آنقدر وقیح بود که دیک چنی وزیر دفاع وقت آمریکا روزی به خودش اجازه داد  ملت ایران را وحشی و عقب افتاده بخواند. در واقع تدوین استراتژی آمریکا در برابر ایران بدست مخالفان ایران افتاده بود. دروغ هایی که آمریکایی ها میشنید و یا خود می ساختند باورشان آمد و بیش از دو دهه از زمین و آسمان به ایران فشار آوردند. حتی عملا در جنگ القاعده و طالبان و صدام علیه ایران شرکت کردند. 
مشکلات ارتباطاتی با ایران همیشه مانع اصلی شروع روند حل اختلافات بوده است. البته باید اذعان کرد که ایران و آمریکا مشکلاتی با یکدیگر هم دارند که مهمترین و اصلی ترین و بلکه ریشه آن به نقش اسرائیل در منطقه بر میگردد.
نطفه اسرائیل در زمان رقابت غرب با عثمانی ساخته شد و در پایان جنگهای جهانی اول و دوم و در آغاز جنگ سرد به بلوغ رسید. در طول جنگ سرد اسرائیل به قدرت بلامنازع منطقه تبدیل شد. نابودی شوروی و ظهور شرایط تک قطبی در جهان مشروعیت اسرائیل را نزد صاحبان آن زیر سوال برد چرا که مقدس ترین اصل جهان سرمایه داری یعنی سرمایه غرب را به مخاطره انداخته بود. اینک اسرائیل پیر و فرتوت شده است.
جنگ غرب با تروریزم طالبان و قاعده و صدام نشان داد که استراتژیست های غربی تشخیص صحیحی نداشته اند و حمایت آنان از مرتجعان منطقه بر علیه ایران نه تنها ایران را تضعیف نکرده که برای خود آنها مشکلات ایجاد کرده است و در نهایت ضرر سرمایه گذاری بر روی القاعده و صدام به خود غربی ها برگشت و حتی به کاهش شدید اعتبار اسرائیل انجامید.
اسرائیل در حال عقب نشینی است. نه از فرات یا نیل و نه صرفا از سوریه و لبنان که از کرانه باختری رود اردن و شاید هم بیت المقدس. اکنون شوروی از مخالفین اسرائیل حمایت نمیکند. حتی دولتهای عربی نیز با اسرائیل نمیجنگند. شبه نظامیان حزب الله و امل و نیروهای مردمی دیگر لبنان نیز در صحنه مبارزه نیستند. اکنون اسرائیل درگیر مبارزه با فلسطینی هاست و هر روز امتیاز میدهد و عقب نشینی میکند تا صلح در برابر زمین و حکومت را سریعتر بدست آورد. و فلسطینی ها از پیروزی ها قریب الوقوع خود مطمئن هستند. صحبت از این ماه و اون ماه است. حتی حماس نیز با اسرائیل توافقنامه نانوشته صلح دارد که حداقل تا پایان سال جاری میلادی معتبر است.
نتیجه آنکه برای آمریکا موضوع اسرائیل دیگر اهمیت سابق خود را ندارد و بعلاوه اسرائیل نیز قدرت سابق را ندارد. دولتهای هماهنگ با ایران در افغانستان و عراق و لبنان و سوریه اعتلافی متفاوت را نشان میدهد که سرنوشت منطقه را در دست خواهد داشت و سرنوشت منطقه یعنی سرنوشت اقتصاد انرژی آینده جهان.
ایران دومین ذخایر نفت جهان را دارد و در سده ای که نفت تمام خواهد شد بازیگر بزرگ منطقه خواهد بود. حالا اگر شما جای آمریکا بودید برای ایجاد رابطه خود را به آب و آتش نمیزدید؟
ایران از ابتدا شرایط خاصی برای تقویت رابطه و تغییر خصومت به دوستی نداشت. حتی امروز پیشنهاد ساخت نیروگاه هسته ای خود را به غربیها(من جمله آمریکاییها) میدهد. اکنون آمریکایی های هستند که تغییر سیاست میدهند و همکاری با ایران را در افغانستان و عراق تجربه میکنند. به واقع آنان جنگ و صلح با مقتدی صدر را به صلح و جنگ با بن لادن و صدام ترجیح میدهند.