لینک مطلب:

سرمربی تیم ملی که هدایت سایپا را بر عهده دارد از سوی داور از روی نمیکت اخراج شد.

هدایت مببینی داور مسابقه سایپا و ابومسلم در دقیقه 67 محمد مایلی کهن را به دلیل اعتراض شدید به داوری اخراج کرد. مایلی کهن هفته گذشته به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد.

لینک مطلب:

خبرگزاری انتخاب:

 

خبرنگار خبرگزاری «انتخاب» به نقل از یک منبع مطلع گزارش داد که علی دایی در جلسه ای اعلام کرده که فعلاً قصدی برای صحبت کردن در مورد برکناری اش ندارد.

بنابراین گزارش، وی افزوده است: با توجه به عواملی که در برکناری ام دخیل بوده ترجیح می دهم پس از انتخابات ریاست جمهوری در این مورد صحبت کنم.

دایی با اشاره به دخالت عمده ی برخی دولتمردان در مسائل مربوط به تیم ملی بر "افشای عوامل عجیب و غریب در برکناری اش پس از انتخابات ریاست جمهوری " تاکید کرده است.

گفتنی است، علی دایی پس از شکست غیرمنتظره مقابل عربستان در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال، از سرمربیگری تیم ملی برکنار شد.

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری «انتخاب»، کفاشیان رییس فدراسیون فوتبال نیز ضمن بیان این مطلب که "مخالف اخراج علی دایی بوده" اعلام کرد که نه در "پذیرفتن سمت سرمربی گری برای علی دایی" و نه در "اخراجش" نقشی نداشته است.

حالا که علی دایی را پس از اولین شکست تیم ملی، به روشی مذموم برکنار کرده اند، مسئولیت قبلی خود را نیز بر عهده نمیگیرند و چنین میگویند:

لینک مطلب:

رئیس فدراسیون فوتبال دلیل برکناری دایی را خودکامگی و خودرایی او در تصمیمات اعلام کرد.

کفاشیان که مهمان زنده تلویزیونی برنامه نود بود درباره دلایل برکناری دایی گفت :« ین تصمیم اعضای هیات رئیسه فدراسیون بود. اگرچه ما پیش از این بارها تاکید کرده بودیم از دایی حمایت می کنیم اما شرایط بعد از مسابقه طوری بود که تیم ملی نیاز به شوک داشت. اگر هر کسی هم جای ما بود او را برکنار می کرد البته مشکل دایی این بود که در این مدت هیچ گاه به توصیه های فدراسیون گوش نمی کرد . او خودرای بود و تقریبا ما جرات نداشتیم از او انتقاد کنیم یا حرفی بزنیم . البته ما نقش زیادی در انتخاب این مربی نداشتیم اما در برکناری او خودمان تصمیم گرفتیم.» 

لینک مطلب:

صفایی فراهانی: انتخاب دایی اشتباه بود، نباید یک اسطوره را این‌گونه قربانی سوء مدیریت‌ها کرد

نباید فراموش کنیم
نه تحقیری که شدیم
و نه کسانی را که در این تحقیر شرکت داشتند
همچنین نباید فراموش کنیم
افتخارات گذشته را
تا دوباره افتخار آفرین داشته باشیم
شکست دیروز
تحقیر ملی بود
و میلیونها ایرانی مستقیم و غیر مستقیم
برای مدتها با حس آن
زندگی خواهند کرد
ولی مشکل اصلی
در مربی خرافاتی
یا چشم زخم
یا بد اقبالی حضور رئیس جمهور
یا سوء مدیریت ورزش
یا هر چیز دیگری که مطرح شده
نیست
مشکل حقیقی
نبودن حس پیروزی و موفقیت است
که امید را می گیرد
و برگزیدگان را
به خارج از کشور می فرستد
اگر بخواهیم پیروز شویم
خویش را آماده پیروزی کنیم
آن را حس کنیم
و دوباره خلق کنیم
تا فضای جامعه به دورانی باز گردد که
قهرمانانی چون علی دایی و خداداد عزیزی و علی کریمی و کریم باقری فرصت بروز یافتند
اگر آنها چون گذشته نیستند
چون ما نیز چون گذشته نیستیم
جامعه تولید مناسب را نداشته
فضای عمومی جامعه است که آنان و بهتر از آنان را خلق نکرده
برای ایران و ایرانی
در بهبود شرایط عمومی جامعه
تلاش کنیم
تا فضای تنفس و رشد و سلامت
در سایه ی آزادی و عدالت و توسعه
فراهم شود

خداحافظی با آقای احمدی نژاد و یاران و حامیان اش
در بهار ٨٨
آغاز موفقیت های بزرگ کشور
و حق ملت ایران است
خدا خواهد نصیب باشد

لینک مطلب:

ساعی در خصوص انتشار خبری مبنی بر انتقاد از نوع برخوردش با خبرنگار یکی از رسانه‌ها تصریح کرد: هرگز مشکلی با رسانه‌ها نداشته و ندارم اما با کسانی که به دنبال شیطنت‌ هستند اصلا مصاحبه نمی‌کنم. همواره در طول دوران قهرمانی‌ام نیز بحثی با رسانه‌ها نداشتم و دنبال این مسائل نبودم زیرا در موضوع اخیر تنها ورزشکاری که پس از مراسم تجلیل از قهرمانان در جمع مردم و رسانه‌ها باقی ماند و پاسخگوی سوالات آنها بود من بودم تا جایی که برخی از خود مردم عنوان کردند اجازه دهند تا من بروم.

وی افزود: سوالاتی که آن خبرنگار از من پرسید جنبه‌ی ورزشی نداشت و به مسائل سیاسی برمی‌گشت که حتی در حد توان تلاش کردم آن سوالات را نیز پاسخ دهم. واقعیت این است که جای پرسیدن چنین سوالاتی در این مراسم وجود نداشت ولی همانطور که گفتم به سهم خود پاسخگو بودم. آن سایت همواره در مصاحبه‌هایی که با من داشته است چندین بار آنچه را که خودش می‌خواست، نوشت و زمانی که پیگیر موضوع شدم عنوان کردند که تحلیل ما این بود، در حالی که زمانی که مصاحبه‌ی مستقیمی با یک فرد انجام می‌شود باید همان را نوشت نه این که حرف‌ها را عوض کرد و گفت تحلیل ما این بود.

لینک مطلب:

قهرمان ایران در نهایت پاسخگویی را منوط به دانستن نام خبرگزاری دانست و با شنیدن نام فارس، به عدم مصاحبه تاکید کرد

لینک خبر:

علی کریمی گفت: از اخراج شدن از پرسپولیس با آغوش باز استقبال می‌کنم. 

مهاجم پرسپولیس در پایان بازی با پیام گفت: متاسفانه مدیرعامل ما به هیچ عنوان انتقادپذیر نیست و زمانی که از آنها انتقاد می‌شود متوسل به تحریم و اخراج می‌شوند، در هر صورت این که مدیر باشگاه به دلیل انتقاد من را اخراج کند، با آغوش باز می‌پذیرم.

کریمی تصریح کرد: متاسفانه مدیران ما به هیچ عنوان انتقادپذیر نیستند، در جامعه‌ای که دموکراسی و آزادی بیان وجود دارد نمی‌دانم چرا از هر مدیری انتقاد می‌کنیم به تحریم و اخراج متوسل می‌شود.

لینک خبر:

فرارو- احسان قائم مقامی استاد بزرگ شطرنج ایران عصر پنج شنبه دردومین دیدار خود با  آناتولی کارپف‌ استاد بزرگ شطرنج روسیه ، وی را شکست داد.

‌در این دیدار قائم مقامی در حرکت هشتادوپنجم موفق به شکست این استاد بزرگ شطرنج جهان و روسیه شد، این درحالی است که کارپف روز چهارشنبه و در نخستین دیدارش با قائم مقامی وی را در حرکت چهل و پنجم شکست داده بود. 

خداداد عزیزی و علی دایی هر دو از چهره های شجاع و فعالی هستند که در دوره ای خاص از فوتبال ایران خلق شدند. زمانی که فوتبال جهانی شد، آنها نیز جهانی شدند. همانگونه که از نسل پیش علی پروین و حسن روشن و عده ای دیگر چنین بودند. خداداد شانس و فرصت علی دایی را نیافت. شاید به دلیل آنکه حاشیه هایش بیش از علی دایی بود و شاید به همین دلیل که علی دایی زودتر و از مسیری متفاوت با فوتبال رابطه برقرار کرد.



خداداد سعی کرد از حوزه بخش خصوصی و متکی به نسل جوان به فوتبال نزدیک شود. بخش خصوصی در فوتبال واقعا بی چاره و مستاصل است و همچنان بخش دولتی و روابط مرتبط با آن حرف اول و آخر فوتبال را میزند. روابط قدیمی در فوتبال نیز مجال زیادی برای نسل جوان نگذاشته است. به خصوص در زمینه باشگاه داری. حتی امثال آقای هدایتی با میلیاردها سرمایه گذاری نیز وضعیت باثباتی ندارند.
خداداد بارها سر بر این سنگ کوبیده و آسیب دیده ولی همچنان با این قد کوتاه سر زنی میکند. جای تحسین دارد.

======================

با خداداد یکبار در سالهای اوج اش در دفتر شرکت ملاقاتی داشتم. شجاعت و پرخاشگری و زرنگی اش قابل توجه بود. حرف بی ربط نمیزد و موقعیت خودش را تشخیص میداد و اعتماد به نفس بالایی هم داشت. خودش بود.

لینک خبر:

در پایان این مراسم عباس انصاری‌فر مدیر عامل جدید باشگاه پرسپولیس گفت: خدا را شاکر هستم که به من لطف کرد و این مسوولیت خطیر را بر دوش من نهاد، معتقدم آقا امام زمان(ع) نسبت به این جلسه و مسوولیت مدیریت در باشگاه پرسپولیس عنایت و توجه دارند. چرا که این مسوولیت با دل و روح مردم سروکار دارد

خدا نکند همان بلایی که سر باشگاه معتبری مثل پیروزی آمده است، بر سر تیم ملی هم بیاید. حفظ مدیریت ایرانی بر سر تیم ملی امر پسندیده ای است و بعلاوه حضور شخصیت موفقی مثل علی دایی در این سمت  ضمن ایجاد ثبات مدیریتی و فوائد آن،  به کاهش حاشیه های فوتبال کمک میکند.

لینک مطلب از وبلاگستان:

روز هجدهم دی ماه سال 1346 خبر مهمی به سرعت در سطح تهران . سپس کشور منتشر شد. مرگ غلامرضا تختی؛ خودکشی یا قتل؟ تختی از بسیاری جهات برای جامعه آن روز و بعد از آن ایران اهمیت داشت و دارد. وی از یک سو پرافتخارترین ورزشکار ایرانی در مسابقات جهانی و المپیک بود، اما مهمتر از آن خصایص انسانی و آزادمنشی اوست که با عنصر قهرمانی آن هم در رشته ورزشی پهلوانی کشتی، عجین می‌شود و نزد مردم او را به قهرمانی واقعی بدل می‌کند، مخالفت وی با دربار و طرفداری‌اش از مرحوم مصدق و روابط نزدیک او با فعالان مذهبی از جمله مرحوم آیت‌الله طالقانی از او چهره‌ای جامع‌الاطراف ساخته بود.
اهمیت خبر منتشره در چه بود؟ در درجه اول غیر منتظره بودن خبر و در درجه دوم اهمیت تختی و بالاخره شبهه‌ناک بودن اینگونه مرگ‌ها در ایران، بویژه با اخباری که پیش از آن اقدامات ساواک و احضارهای مکرر او و کینه برادر کوچکتر شاه از او منتشر شده بود این حساسیت را زیادتر می‌کرد.
با انتشار خبر مرگ، بلافاصله گفته شد که رژیم او را کشته است. به همین دلیل هم ساواک دست به کار شد تا با انتشار اسناد و مدارک و نوشته‌های تختی، بر خودکشی او مهر تأیید و قطعی بزند، و روزنامه کیهان نقش همیشگی خود را برای رژیم در این چارچوب بازی کرد و به سرعت هرچه تمام‌تر اخبار لازم را در خصوص خودکشی تختی منتشر کرد. اما مشکل این بود که هرچه این اخبار سریع‌تر و مفصل‌تر منتشر می‌شد، اعتماد مردم به صحت آن کمتر می‌گردید. چرا؟

بقیه مطلب را در ادامه بخوانید

در اینجا به دو دلیل مهم آن اشاره می‌کنم. دلیل اول این است که ذهنیت مردم از مرحوم تختی به گونه‌ای اساطیری و قهرمانی بود، قهرمانی که بسیار قدرتمند است و پشت حریفان را به خاک می‌مالد، قهرمانی که قید مال و دنیا را زده و براساس عقیده‌اش در برابر دربار هم ایستاده است، بنابر این ذهنیت، طبعاً کسی نمی‌پذیرفت که وی به وضعیتی از بحران و فشار روحی رسیده باشد که خودکشی کند، پذیرش خودکشی مترادف با سقوط تمامی آن ذهنیت بود. موضوع مورد بحث این یادداشت پرداختن به این دلیل نیست، بلکه دلیل دوم از حیث تجربه‌اندوزی سیاسی اهمیت اساسی‌تری دارد.
فقدان رسانه‌های مستقل از حکومت مهم‌ترین علت در رد نظریه خودکشی تختی از جانب افکار عمومی بود. حکومت استبدادی شاه حاضر به پذیرش نهاد رسانه‌ای مستقل نبود، دخالت در جزییات مطالب و حتی تیترهای مطبوعات، طبیعت این رژیم شده بود. حکومت از بیان هر حرفی واهمه داشت و چون قادر به دفاع از خود نبود، به جای اصلاح خویش، راحت‌ترین راه را که سانسور و کنترل مطبوعات و رسانه‌ها بود انتخاب کرد. این راه در کوتاه‌مدت شیرین و جذاب است. وقتی که کسی در مسند قدرت باشد، و هیچ نقدی و خبر ناخوشایندی علیه او و حکومت تحت امرش منتشر نشود، و نویسندگان ریز و درشت جز مجیز چیزی نگویند، و تمامی کارها بر وفق مراد معرفی شود، طبعاً نوعی احساس خوش بختیاری به چنین فردی دست می‌دهد، اما تمامی این خوشی‌ها در چنین مواقعی با نتیجه عکس مواجه می‌شود. این اتفاق را نه تنها در مرگ مرحوم تختی، بلکه درباره صمد بهرنگی، جلال آل‌احمد، دکتر شریعتی و سینما رکس آبادان نیز شاهدیم. رژیم در چنین مواقعی به این تصور می‌رسد که مخالفانش افرادی دروغگو و فریبکارند، در حالی که این وضع نا ناشی از بد ذاتی مخالفان بلکه ناشی از و محصول بذرهایی است که به دست حکومت استبدادی در نفی وجود رسانه مستقل کاشته شده است و در چنین مواقعی باید آنها را درو کند.
برای توضیح اینکه چگونه باور به قتل تختی از سوی رژیم تا عمق استخوان این رژیم هم نفوذ کرده بود، واقعه‌ای را تعریف می‌کنم. دانشجویان پلی‌تکنیک به دلایل متعددی در جریان مرگ تختی بسیار فعال بودند، آنان به همراه دانشجویان دانشگاه تهران مجلس ختمی که در مسجد سجاد در سوم تختی برگزار کردند، در هفتم وی نیز فعالیت‌های زیادی داشتند و نقش اصلی را در تظاهرات و سر دادن شعارهایی چون «خودکشی قهرمان، دروغ ننگین شاه»، «تختی نکشت خود را، او را شهید کردند»، «تختی، تختی، ملت وفادار تو؛ بمیرد، بمیرد، دشمن خونخوار تو» ... داشتند و ساواک هم از این موضوع اطلاع پیدا کرده بود که آنان در حال آماده کردن خود برای برگزاری باشکوه‌تر مراسم چهلم تختی هستند. سپهبد مقدم در آن زمان رییس اداره سوم ساواک بود، تصمیم می‌گیرد که با دانشجویان پلی‌تکنیک گفتگو کند و آنان را مجاب نماید، لذا یک خودروی ون را می‌فرستد و با هماهنگی قبلی تعدادی از دانشجویان را برای ملاقات با خود دعوت می‌کند. یکی از دانشجویان تعریف می‌کرد که وی پس از صحبت‌های اولیه و توضیحات مفصل از موضع ضعف و استیصال و به نوعی با خواهش و تمنا می‌گفت که به چه زبانی بگوییم، که ما تختی را نکشته‌ایم. وی در عین حال ادامه می‌دهد که می‌دانم فایده‌ای ندارد، حتی پسر من هم از من می‌پرسد که؛ بابا تختی را چگونه کشتید؟!! قضیه روشن است، حتی پسر سپهبد مقدم هم خودکشی تختی را باور نمی‌کند حتی اگر تختی با صدای خود اعلام کرده بود که خود را کشته است باز هم فایده نداشت، در این میان اگر فرزند مقدم باور نمی‌کند از مردم عادی چه انتظاری می‌رود؟
چرا این اتفاق می‌افتد؟ زیرا رژیم و ساواک از نظر مردم متهم این واقعه هستند، چگونه می‌توان به صرف انکار متهم، پذیرفت که تختی خودکشی کرده است؟ مردم که در لحظه خودکشی حاضر نبوده‌اند، حتی اگر تعدادی افراد هم حاضر باشند، در غیاب رسانه‌های مستقل از قدرت باز هم این مشکل بوجود خواهد آمد. اتفاقاً رژیم هرچه بیشتر می‌کوشید که مستندات و ادله لازم را برای اثبات خودکشی تختی ارایه کند، کمتر موفق می‌شد و حتی همین کوشش‌ها هم از نظر مردم دلیلی بر جرم ساواک و شاه بود. بعلاوه هنگامی که حکومت به انواع شیوه‌ها مانع برگزاری ختم برای وی می‌شد، طبیعی بود که این سیاست، بهترین قرینه برای اثبات قاتل بودن آنان باشد.
از سوی دیگر هر کس هم که در این وانفسا وارد میدان می‌شد و بر خودکشی وی تأکید می‌کرد، به سرعت متهم به مزدوری رژیم می‌شد. و اینکه برای بیان این نظر پول گرفته است. بسیاری از افراد معتقد به خودکشی وی بودند، اما هیچگاه به صورت علنی حاضر به بیان این عقیده نبودند و حق هم داشتند. زیرا مگر آنان در بیان حقایق و اخبار و نظرات ضد رژیم آزاد بودند که اکنون خود را موظف به بیان این عقیده به نفع رژیم بدانند؟ طبعاً پاسخ منفی است.
از سوی دیگر عده بسیاری هم زحمت بررسی را به خود نمی‌دادند و حتی احتمال اندک خودکشی را هم منظور نمی‌داشتند و فوراً به اشد وجه، حکومت را متهم به کشتن تختی کردند، اینان انگیزه‌های سیاسی در تخریب حکومت داشتند، شاید این تصور پیش آید که چنین کاری غیر اخلاقی است، اما فارغ از این نکته، باید گفت چنین کاری حتی اگر اخلاقاً قابل دفاع نباشد، انجام آن کاملاً قابل انتظار بود. حکومتی که اجازه بروز فعالیت سیاسی را نمی‌دهد، باید انتظار آن را داشته باشد که منتقدین آن در چنین مواقعی خود را بسیج کرده و علیه حکومت تبلیغ کنند. در این زمینه جای بحث باز هم وجود دارد، اما مشکل این است که هنوز هم از این امور روشن درس و عبرت لازم را نگرفته‌ایم.

در گذشته که رسانه های رسمی نقش تعیین کننده ای در انتقال اطلاعات به آیندگان داشتند و آن رسانه ها محدود به کاتبان و مورحان دربار میشد، خوش نامی پادشاهان بصورت منظم تولید میشد. حتی در چنان شرایطی، تغییر پادشاهان و تفاوت گرایشات آنها و بین خطوط نویسی کاتبان، جایی برای خوش نامی فرمانروایان باقی نگذاشته است.
امروزه شرایط بسیار دشوار تر است. تولید یا حفظ خوش نامی برای اشخاص در حاکمیت ها و دولت ها٬ بسیار دشوار است. بر عکس هنرمندان و ورزشکاران و در موارد نادری سیاستمدارانی چون خاتمی، به سطح بالایی از محبوبیت در کشور ما رسیده اند.

علی دایی سرمربی تیم ملی ایران، پرافتخارترین بازیکن فوتبال کشور است. تجربه سر مربی گری وی بین جریانات آشکار و مخفی فوتبال ایران، با مشکلات زیادی مواجه است ولی هر چه باشد او افتخار ملی بوده و در شرایط فعلی حمایت از وی یک وظیفه ملی  است. او حتی اگر در نقش سرمربی شکست بخورد همچنان یک قهرمان ملی است و دلایل اصلی شکست وی را باید در جای دیگر جستجو کرد.

در روزهای پایانی مسابقات المپیک چین، کمتر ایرانی را میتوان یافت که احساس خوشایندی داشته باشد. انتظار برای پایان دولت اصولگرایان تا حدی آرامم  میکند. اگر جشن های موفقیت و پیروزی در بسیاری از عرصه ها را از دست میدهیم ولی امیدوارم در بهار ٨٨ با بزرگترین نه تاریخی ایرانیان به اصولگرایان، جشنی بزرگ برپا کنیم و  راهی صحیح و متفاوت را پیش رو قرار دهیم.
خداحافظی با احمدی نژاد و یاران و حامیانش حق مسلم ماست که ان شاء الله به آن خواهیم رسید.

تکمله:

هادی ساعی مدال طلای المپیک را بدست آورد. در حالیکه ۴ - ۱ عقب بود توانست ۶ - ۴ پیروز شود. خدا را شکر. یاد پیروزی های المپیکی مرحوم تختی را زنده کرد.