لینک مطلب:

معاون فرهنگی و ورزشی سازمان بازرسی کل کشور گفت: 67 تن از مدیران سازمان تربیت بدنی جزو مسئولان فدراسیون ها هستند. تقریباً تمامی معاونان، مشاوران، مدیران کل و کارکنان سازمان در فدراسیون ها مشغول به کارند. بیشترین دوشغله ها را دربین کارکنان سازمان تربیت بدنی داریم که کمترین استعفا دهندگان از میان آنها هستند.پرونده این افراد به دادگاه ارسال شده است

لینک مطلب از وبلاگستان:

خبر:

عادل فردوسی پور معروف به عادل نود و باندش که قصد بر اندازی ورزشی را داشتند متلاشی شد!
مدیر شبکه سه فعالیت عادل فردوسی پور در آن شبکه را تکذیب کرد!
یک منبع آگاه:عادل فردوسی پور مدارک محرمانه تیم ملی را در اختیار آمریکا قرار می داد!
عادل فردوسی پور در راه زندان به دلیل سرما خوردگی درگذشت!

لینک مطلب:

خبرگزاری انتخاب:

 

خبرنگار خبرگزاری «انتخاب» به نقل از یک منبع مطلع گزارش داد که علی دایی در جلسه ای اعلام کرده که فعلاً قصدی برای صحبت کردن در مورد برکناری اش ندارد.

بنابراین گزارش، وی افزوده است: با توجه به عواملی که در برکناری ام دخیل بوده ترجیح می دهم پس از انتخابات ریاست جمهوری در این مورد صحبت کنم.

دایی با اشاره به دخالت عمده ی برخی دولتمردان در مسائل مربوط به تیم ملی بر "افشای عوامل عجیب و غریب در برکناری اش پس از انتخابات ریاست جمهوری " تاکید کرده است.

گفتنی است، علی دایی پس از شکست غیرمنتظره مقابل عربستان در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال، از سرمربیگری تیم ملی برکنار شد.

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری «انتخاب»، کفاشیان رییس فدراسیون فوتبال نیز ضمن بیان این مطلب که "مخالف اخراج علی دایی بوده" اعلام کرد که نه در "پذیرفتن سمت سرمربی گری برای علی دایی" و نه در "اخراجش" نقشی نداشته است.

حالا که علی دایی را پس از اولین شکست تیم ملی، به روشی مذموم برکنار کرده اند، مسئولیت قبلی خود را نیز بر عهده نمیگیرند و چنین میگویند:

لینک مطلب:

رئیس فدراسیون فوتبال دلیل برکناری دایی را خودکامگی و خودرایی او در تصمیمات اعلام کرد.

کفاشیان که مهمان زنده تلویزیونی برنامه نود بود درباره دلایل برکناری دایی گفت :« ین تصمیم اعضای هیات رئیسه فدراسیون بود. اگرچه ما پیش از این بارها تاکید کرده بودیم از دایی حمایت می کنیم اما شرایط بعد از مسابقه طوری بود که تیم ملی نیاز به شوک داشت. اگر هر کسی هم جای ما بود او را برکنار می کرد البته مشکل دایی این بود که در این مدت هیچ گاه به توصیه های فدراسیون گوش نمی کرد . او خودرای بود و تقریبا ما جرات نداشتیم از او انتقاد کنیم یا حرفی بزنیم . البته ما نقش زیادی در انتخاب این مربی نداشتیم اما در برکناری او خودمان تصمیم گرفتیم.» 

لینک مطلب:

سرمربی تیم فوتبال سایپا با بیان اینکه تیم ملی با پیروزی در سه دیدار آینده شانس صعود مستقیم به جام جهانی را دارد، تاکید کرد: در مذاکره با مسئولان فدراسیون فوتبال قول صعود نداده‌ام، چرا که در فوتبال این کار را عوامفریبی می‌دانم

لینک مطلب:

صفایی فراهانی: انتخاب دایی اشتباه بود، نباید یک اسطوره را این‌گونه قربانی سوء مدیریت‌ها کرد

نباید فراموش کنیم
نه تحقیری که شدیم
و نه کسانی را که در این تحقیر شرکت داشتند
همچنین نباید فراموش کنیم
افتخارات گذشته را
تا دوباره افتخار آفرین داشته باشیم
شکست دیروز
تحقیر ملی بود
و میلیونها ایرانی مستقیم و غیر مستقیم
برای مدتها با حس آن
زندگی خواهند کرد
ولی مشکل اصلی
در مربی خرافاتی
یا چشم زخم
یا بد اقبالی حضور رئیس جمهور
یا سوء مدیریت ورزش
یا هر چیز دیگری که مطرح شده
نیست
مشکل حقیقی
نبودن حس پیروزی و موفقیت است
که امید را می گیرد
و برگزیدگان را
به خارج از کشور می فرستد
اگر بخواهیم پیروز شویم
خویش را آماده پیروزی کنیم
آن را حس کنیم
و دوباره خلق کنیم
تا فضای جامعه به دورانی باز گردد که
قهرمانانی چون علی دایی و خداداد عزیزی و علی کریمی و کریم باقری فرصت بروز یافتند
اگر آنها چون گذشته نیستند
چون ما نیز چون گذشته نیستیم
جامعه تولید مناسب را نداشته
فضای عمومی جامعه است که آنان و بهتر از آنان را خلق نکرده
برای ایران و ایرانی
در بهبود شرایط عمومی جامعه
تلاش کنیم
تا فضای تنفس و رشد و سلامت
در سایه ی آزادی و عدالت و توسعه
فراهم شود

خداحافظی با آقای احمدی نژاد و یاران و حامیان اش
در بهار ٨٨
آغاز موفقیت های بزرگ کشور
و حق ملت ایران است
خدا خواهد نصیب باشد

شکست دو بر یک در برابر عربستان رنج آور بود.
روابط خارجی ما با عربستان در شرایط نامناسبی است و این شکست در حضور رئیس جمهور کشور، تحقیری مضاعف بود. مسئولین ورزش به فکر باشند
ان شاء الله از آسمان باران خواهد بارید
ان شاء الله بارانی ها خواهند آمد
ان شاء الله در بهار 88 با آقای احمدی نژاد و آقای علی آبادی و دیگر یاران و حامیان ایشان خداحافظی  خواهیم کرد
ان شاء الله مشمول عنایات خاص الهی می شویم

لینک مطلب:

ییس سازمان بازرسی کل کشور درباره بودجه سازمان متبوعش، با بیان این‌که تلاش زیادی انجام دادیم، دولت توجه نکرد و ما هم خرده نمی‌گیریم، گفت: ما هم که در دولت بودیم در توجه به بودجه نظارتی‌ها راغب نبودیم و طبع دولتی‌ها افزایش نیست؛ ان‌شاءالله مجلس به این موضوع توجه داشته باشد

به نظر ما دیگر هیچ یک از مقامات دولتی و رسمی در نهادها، سازمان‌ها، مجلس، دستگاه قضایی و نیروهای مسلح حق تصدی مسوولیت در ورزش را ندارند و باید از کمیته‌ی ملی المپیک و فدراسیون‌ها استعفا دهند و اگر هم حضور پیدا کنند متخلف محسوب می‌شوند

لینک مطلب :

آنها مدام می‌گویند حقوق نمی‌گیرند و حتی پول موبایلشان را هم از این فدراسیون نمی‌گیرند اما من می‌گویم همه حقوق خود را بگیرند اما به فوتبال هم خدمت کنند. سرمربی سایپا با انتقاد از فشردگی بازی‌ها عنوان کرد: فشردگی بازی‌ها باعث شده کیفیت مسابقات از بین برود. شاید فدراسیون فکر می‌کند این فشردگی به تفع تیم ملی است اما با این گونه برنامه ریزی بازیکنان ملی پوش هم آسیب می‌بییند و در نهایت تیم ملی متضرر می‌شود

لینک مطلب:

رای رسیدن به اهداف ورزشی باید چهار سال دیگر فرصت داشته باشیم و کار کنیم تا زمینه برای واگذاری ورزش به بخش خصوصی را فراهم کنیم. البته واگذاری ورزش به بخش خصوصی مشکلات خاص خودش را دارد که باید در زمانی دیگر به آن پرداخت. امروز متاسفانه میزان سرمایه گذاری در ورزش و سودش با هم نمی خواند و کسی به فکر سرمایه گذاری نیست

لینک خبر:

دقایقی پیش بازی استقلال و پرسپولیس در حالی به پایان رسید که تماشاگران شعارهایی علیه دولت نهم را سر دادند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری یاری، بلافاصله بعد از سوت پایان بازی و اعلام تساوی یک، یک بین دو تیم پرطرفدار پایتخت از رادیو ورزش برای لحظاتی شعارهای یکصدای تماشاگران که می‌گفتند «فوتبال با سیاست نمی خوایم نمی خوایم» شنیده شد.

همچنین برخی شعارهای دیگر نیز علیه دولت نهم در برخی زمانهای بازی به گوش می‌رسید.

بسیاری از فوتبال‌دوستان معتقدند در بازی‌های سالهای اخیر و تیم قرمز و آبی پوش پایتخت، بنا به مسائل امنیتی دستور داده می‌شود که مربیان و بازیکنان بازی را مساوی به پایان برسانند.

روزهای سختی است برای پرسپولیس. استقلال و پرسپولیس هر دو چنین روزهایی را گذرانده اند. تنها راه حل فوتبال و شاید همه مشکلات کشور، برخورد حرفه ای با مسائل است. باشگاه داری حرفه ای، مدیریت حرفه ای، بازیکن حرفه ای، لیدر حرفه ای، حتی تماشاچی حرفه ای!

لینک مطلب از وبلاگستان:

تیم دارایی و تیم تاج ، لباس هر دو هم آبی آسمانی بود

تیمی که امروز با نام آبی رقیب سرخ پوشان است ، همان تیم تاج سابق است ،

در دهۀ 1350 نام تیم قرمز ؛ شاهین بود .

"شهرآورد" پایتخت بین دارایی و شاهین برگزار میشد . نه بین تاج و شاهین ؛

تا اینکه رییس باشگاه تاج ، تیمسار پرویز خسروانی ، با حفظ امتیاز باشگاه تاج ، به ریاست فدراسیون فوتبال منصوب شد .

وی که تیمش طرفدار چندانی نداشت ، بعد از رسیدن به قدرت ، هر دو تیم پرطرفدار دارایی و شاهین را منحل کرد

مطلب کامل را در ادامه بخوانید

 سحر سلام

امشب رفته بودم وبلاگ گردی ، تا سری به بچه ها بزنم ، درعین حال دعوتشان کنم که ما را از کنار میز یاری کنند .

تا الآن که من شروع کردم 3 تا از دوستان ("ماه آبی"،"سیاوش"و "شیما") آمده اند . و هر سه نفر از بی علاقگی به فوتبال صحبت کرده اند .

البته نگاه ما صرفا" فوتبالی نیست ، بلکه فوتبال بستر گفتگوی مااست برای آشنایی بیشتر با وضعیت اجتماعی گذشته(قبل از انقلاب) و امروز.

 ..................................................................................................................

*تاریخچۀ  آبی

امشب تاریخچۀ " آبی" را بعنوان موضوع انتخاب کردم :

 در سال های قبل از 1350 دو تیم آبی داشتیم ،

تیم دارایی و تیم تاج ، لباس هر دو هم آبی آسمانی بود

تیمی که امروز با نام آبی رقیب سرخ پوشان است ، همان تیم تاج سابق است ،

در دهۀ 1350 نام تیم قرمز ؛ شاهین بود .

"شهرآورد" پایتخت بین دارایی و شاهین برگزار میشد . نه بین تاج و شاهین ؛

تا اینکه رییس باشگاه تاج ، تیمسار پرویز خسروانی ، با حفظ امتیاز باشگاه تاج ، به ریاست فدراسیون فوتبال منصوب شد .

وی که تیمش طرفدار چندانی نداشت ، بعد از رسیدن به قدرت ، هر دو تیم پرطرفدار دارایی و شاهین را منحل کرد .

بازیکنان تیم آبی منحل شدۀ دارایی (مثل؛جلال طالبی،منصور پورحیدی،حسین فرزامی، فریدون معینی ،اکبرافتخاری، حمید لواسانی و...) همه را برد تاج ، انشعاب در لباس آبی از بین رفت و اکثریت در اقلیت ادغام شد .

بازی کنان قرمز هم مدتی سفید پوش شدند و تیم پیکان را تشکیل دادند و سپس پرسپولیس راه افتاد و دومرتبه قرمز پوشیدند .

 *ممکن است بگویی شد که شد ،  ما چکار کنیم ؟

 اما جواب :

 1-اگر قدرت را به اقلیت بدهند و اکثریت را در خدمت اقلیت در آورند درحالیکه اکثریت نه تنها مجبور به تمکین باشد و جرأت مخالفت نکند ، بلکه از این مسأله لذت هم ببرد و شیپورچی اقلیت هم بشود . برایت عادیست؟

من که آن روز حدودا" 20 ساله بودم و تا آنروز طرفدار آبی بودم ، نتوانستم این ظلم غالب را به پذیرم ، هر چند که به اردوی قرمز هم نپیوستم .

 ٢-کجای عالم دیده اید که رییس یک باشگاه با حفظ سمت رییس فدراسیون ورزشی شود ، باشگاه های رقیب را منحل کند و ...

 3-انتصاب تیمسار خسروانی ،  یک امر استثنایی نبود ، بلکه انتصاب ژنرالها و سرهنگ هایی که وفاداریشان نسبت به رژیم اثبات شده بود –در مراکز حساس دولتی و بخش خصوصی- به عنوان یک رویۀ مدیرتی شناخته می شد .

 ۴-رژیم با این اقدام چند هدف را دنبال می کرد :

- اولا" ارتش شاهنشاهی را یکی از ارکان پرورش مدیر قرار داده بود .

-ثانیا" منزلت اجتماعی نظامیان وفادار به رژیم را ارتقا می بخشید .

-ثالثا" استیلای ارتش را توسعه می داد .

-رابعا" نظام توتالیتۀ خود را با استیلای ارتش به رخ مردم می کشید .

 *آره من هم مثل تو اول آبی بودم ، ولی آبی شدن من این طوری شروع شد :

چون فوتبال را دوستداشتم باید از یک تیم طرفداری می کردم ، 

بین شاهین و دارایی باید یکی را انتخاب می کردم ؛

از آن جهت که از بچگی طرفدار مظلوم بودم ،

طرفداران شاهین عده شان بیشتر بود ، و دارایی چی ها کمتر بودند ، 

اقلیت ظاهرا" مظلومتر هستند ، 

من هم طرفدار اقلیت یعنی دارایی چی شدم ،

اما بعد از این که اقلیتی ها ، به ظلم تیمسار خسروانی تن دادند ، از آنها فاصله گرفتم .

همزمانی این مسأله با افزایش تعلقات سیاسی من علیه رژیم هم درخور توجه است .

 *ببخشید که سرت را درد آوردم ،

امیدوارم در انعکاس مشاهدات خودم تصویر روشنی ارایه کرده باشم .

منتظر دریافت نظراتت هستم   

لینک مطلب از وبلاگستان:

کسانی که قادر نباشند یک برنامه ورزشی را تحمل کنند، چگونه می‌توانند از پس حل مشکلات کشور و اقتصاد جامعه و سیاست خارجی برآیند؟ آنان چگونه می‌خواهند برای دنیا راه‌حل بدهند، در حالی که بخش عمده‌ای از ذهنیت آنان درگیر مواجهه با رسانه‌هاست؟ رسانه‌هایی که در حداقل از توان و ظرفیت در حال وظیفه هستند

روزی که بر مزار احمد تبریک‌گویان می‌رویم

یک سال از مرگ ناگهانی مرحوم احمد بورقانی گذشت، اگر از من بپرسند از هر کسی سه ویژگی مهم وی را نام ببر، در این خصوص برای مرحوم بورقانی، حریت و آزادگی را ویژگی اول، اعتقاد راسخ به آزادی رسانه را ویژگی دوم و شوخ طبعی را ویژگی سوم آن مرحوم ذکر خواهم کرد. در این یادداشت می‌کوشم که به یاد احمد بورقانی و از منظری شبیه به او، نگاهی مختصر به وضعیت رسانه‌ها در چند هفته گذشته بیاندازم، تا معلوم شود که مشکلی که مرحوم بورقانی برای حل آن حاضر به پذیرش مسئولیت شد، هم اکنون نیز نه تنها حل نشده، که وضعیت بدتری هم پیدا کرده است.
بسته شدن شهروند امروز و سپس ممنوعیت انتشار نیمروز که با بهانه‌های شکلی رخ داد، و با چندی تأخیر همراه شد با توقیف کارگزاران و افتتاح شبکه بی‌بی‌سی فارسی و واکنش بسیار تند مقامات رسمی کشور در برابر آن و در ادامه همزمان شد با تغییر مدیر رادیو و نیز مشکلات ایجاد شده برای برنامه نود شبکه سوم. این رویدادها نشان داد بهترین وسیله برای سنجش سلامت یک جامعه و میزان اعتماد به نفس دست‌اندرکاران آن و حقانیت و یا حداقل مقبولیت سیاست‌های جاری، وجود رسانه‌های مستقل و آزاد از قدرت است. موضوعی که مرحوم بورقانی آن را یک اصل تلقی می‌کرد و حاضر هم نشد با چشم‌پوشی از این اصل آن را فدای چیزهای دیگر کند.
ترس و واهمه‌ای که برخی دولت‌ها از رسانه‌های منتقد و آزاد دارند، ریشه در بی‌اعتقادی به راه و روش جاری و بی‌اعتمادی به توانایی‌های دست‌اندرکارانش دارد. دولت‌هایی قدرتمند هستند که در درجه اول به خودشان و در درجه دوم به مردمشان باور و اعتقاد داشته باشند. وجود این باور و اعتماد صرفاً با کلمات و ژست‌های تبلیغاتی اثبات نمی‌شود، معیار اصلی برای وجود چنین باوری، میزان تعهد و التزام و پایبندی آنها به آزادی رسانه‌هاست. دولت‌هایی که در غیاب رسانه‌های پرسشگر و آزاد و مستقل و در نبود روزنامه‌نگاران شجاع و آگاه، یک‌طرفه به قاضی می‌روند و طبعاً خندان و راضی برمی‌گردند، مصداق آن ضرب‌المثل مشهور هستند که؛ خود گویی و خود خندی عجب مرد هنرمندی! دولتمردانی که با حذف رسانه‌های آزاد، تریبون را در دست می‌گیرند و درباره اداره زمین و زمان داد سخن می‌دهند، بیش از هر کس دیگر، در ادعای داشتن هر گونه حقانیتی؛ خود را فریب می‌دهند و مثل کبکی می‌مانند که سر را بر درون برف کرده و آواز می‌خواند. این دولتمردان در برابر تمامی رسانه‌ها واکنش منفی ندارند، چه بسا از رسانه‌های زرد و حتی هتاک و بی‌منطق علیه خود نیز استقبال کنند، که از این طریق تا حدی برای حقانیت نداشته خویش شواهد و اسناد فراهم کنند. نحوه برخورد متفاوتی که این روزها با تلویزیون فارسی صدای آمریکا و بی‌بی‌سی فارسی می‌شود گویای این واقعیت است، که متولیان امور نسبت به چه چیزهایی حساس‌تر هستند.
اگر اینان حداقلی از اعتماد به نفس را داشتند و در ضمیر و وجدان خویش، برای افکار و سیاست‌های خود حقانیتی ولو اندک قایل بودند، قطعاً این پرسش را مطرح می‌کردند که چگونه می‌توانند به تاسیس شبکه فارسی زبان از سوی کشور دیگری ایراد بگیرند، در حالی که مرکزیت شبکه انگلیسی زبان خودشان در پایتخت آن کشور است و خبرنگارانش از امنیت و آزادی برخوردارند و با هر کس که بخواهند مصاحبه می‌کنند؟
کسانی که قادر نباشند یک برنامه ورزشی را تحمل کنند، چگونه می‌توانند از پس حل مشکلات کشور و اقتصاد جامعه و سیاست خارجی برآیند؟ آنان چگونه می‌خواهند برای دنیا راه‌حل بدهند، در حالی که بخش عمده‌ای از ذهنیت آنان درگیر مواجهه با رسانه‌هاست؟ رسانه‌هایی که در حداقل از توان و ظرفیت در حال وظیفه هستند.
آرزو می‌کنم که شاهد ظهور و دوام و بقای رسانه‌های مستقل و حقیقت‌جو باشیم، گرچه این آرزویی محال نیست، اما اگر چنین فضایی را درک کردیم، همه با هم بر مزار احمد بورقانی جمع می‌شویم و همراه با فاتحه‌ای این روز را به او تبریک خواهیم گفت. ان‌شاءالله

لینک خبر:

فرارو- احسان قائم مقامی استاد بزرگ شطرنج ایران عصر پنج شنبه دردومین دیدار خود با  آناتولی کارپف‌ استاد بزرگ شطرنج روسیه ، وی را شکست داد.

‌در این دیدار قائم مقامی در حرکت هشتادوپنجم موفق به شکست این استاد بزرگ شطرنج جهان و روسیه شد، این درحالی است که کارپف روز چهارشنبه و در نخستین دیدارش با قائم مقامی وی را در حرکت چهل و پنجم شکست داده بود. 

هر جا که مردم حضور چشمگیر داشته باشند، زیبایی و امید خلق میکنند. از محاسن ارتباطات و تعاملات انسانی از طریق رسانه های جدید همین است که حتی در یک برنامه ورزشی و در شرایط خاص میشود اظهار نظراتی فراتر از جزئیات کرد.
تجربه برنامه نود صدا و سیما نشان داد که کوچکترین منفذی برای اظهار نظر از طریق رسانه ملی در باره دولت و اقداماتش با استقبال افکار عمومی مواجه میشود.
تصور کنید که اعلام شود که هر کس با سیاستهای آقای احمدی نزاد مخالف است در یک نظر سنجی شرکت کند. فکر میکنید چند تا اس ام اس ارسال میشود؟

خداحافظی با احمدی نژاد و یاران و حامیانش حق مسلم ماست

لینک مطلب از وبلاگستان:

ماجرای برنامه نود و نظرسنجی دیشب آن درس های خوبی برای خیلی ها داشت، البته  به شرط اینکه مبنا را بر یادگیری و عبرت آموزی بگذاریم. درس اول اینکه دیدیم مردم طی هفته های گذشته نسبت به فشارهای زیادی که بر مجری برنامه نود آقای عادل فردوسی پور آمد حساس بودند و با عکس العملی که دیشب نشان دادند روشن شد رسانه ملی در صورتی که با مردم باشد از توانمندی و پشتوانه مردمی قابل توجهی برخوردار است. یعنی این رسانه اگر به رسالت حقیقی خود که روشن شدن حقایق است بپردازد و در خدمت قدرت و مجیزگویی از دولت نباشد می تواند مردم را به صحنه بیاورد. این درسی برای مدیران رسانه ملی است.  

دوم اینکه دیشب شاهد رفراندومی در نقد روش های غلط دولت برای تحمیل خواسته ها و نفی عدم پذیرش هر گونه نقد و لزوم تلاش برای اصلاح عملکردها بودیم. کما اینکه مشکلات سازمان تربیت بدنی از همان ماههای اول دولت نهم مشهود بود و بعدها با نتایج درخشان المپیک کاملا عیان شد، ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. البته مانند خیلی از بخش های دیگر که با وجود عیان شدن ناکارآمدی دستگاههای تخصصی همچنان اصل را بر نقدناپذیری گذاشتند. در هر صورت برنامه دیشب نود رفراندومی در  سنجش افکار عمومی نسبت به عملکرد یک دستگاه دولتی بود و به خوبی می توان گفت مشت نمونه خروار است.

سوم اینکه متولیان امور انتخابات اگر از انتخابات در کشورهای دیگر عبرت نگرفته اند حداقل از این پدیده ملی و ایرانی عبرت گیرند. چه اشکالی دارد فرآیند انتخابات ریاست جمهوری نیز به همین شفافی و روشنی و به همین سادگی اجرا و در معرض دید عموم قرار گیرد. با وجود سیستم های رایانه ای و پیشرفته امروز و دسترسی فراگیر مردم به رسانه ها، این امر کاملا امکان پذیر است. اگر امروز سوالاتی در مورد صحت انتخابات و ضرورت صیانت از رای مردم در انتخابات آتی مطرح می شود، چه بهتر که با اتخاذ چنین روش هایی هر گونه شائبه و شبهه تقلب و دست بردن در آرا به نفع یک گروه خاص را  برطرف کنیم. به هر حال اکنون بسیاری از شواهد حاکی از اراده و تسلط کامل جناح قدرت برای حفظ قدرت به هر قیمت است. ولی رفراندوم عادل فردوسی پور درس های زیادی داشت که می توانیم از آن برای حفظ پایگاههای مردمی از جمله برای رسانه ملی بهره گیریم.  

چوگان سابقه ای طولانی در بین قبایل و ایلات جنگجو و مبارز داشته است. ایرانیان احتمالا نخستین بار چوگان را به صورت مسابقه و رقابتی ورزشی درآوردند که امروزه نیز شهرت چوگان با نام ایران و ایرانی پیوند خورده است.
اما سوال اینجاست که موقعیت امروز ما در این بازی چیست؟

لینک مطلب از وبلاگستان:

تاریخچه ی بازی چوگان



مطلب کامل را در ادامه بخوانید

 در تاریخ ایران نخستین باری که از بازی چوگان سخن رفته, هم‌پیوند است با افسانه های پیرامون بنیانگذار فرمانروایی ساسانی در «کارنامه ی اردشیر بابکان». اردشیر نوجوان زمانی به دربار اردوان – واپسین شاه اشکانی - رفت, شاه فرمان داد «هر روز با فرزندان او و بزرگان به نخچیرگاه و چوگان بازی برود و اردشیر نیز چنین می کرد. به یاری یزدان در چوپیکان (چوگان) بازی و سواری و شَترَنگ (شطرنج) و نیواَرتَخشیر (نَرد) و دیگر فرهنگ‌ها بر همه‌ی ایشان چیره بود». (کارنامک اردشیر بابکان, کسروی, ص 9)

 از همین سند و دَستکی که برجای مانده، بی گمان می توان پی برد که این بازی ها پیشتر از زمان ساسانی در ایران وجود داشته اند. هر چند همانگونه که در جستار پیرامون بازی شترنگ{+} آورده ام، نشانه هایی وجود دارد که بازی شَترَنگ در زمان ساسانی از هند به ایران آورده شده است. ولی با بهره گیری از همین بازگویی درخواهیم یافت که - همانگونه که در جستار پیشینه‌ی بازی شطرنج آوردم - بازی شَترَنگ، یک بازی ایرانی بوده که نخست به هند راه یافته و سپس در زمان ساسانی به ریختی فراگیر از هند به ایران بازمی گردد. به هر روی باید گوشزد کرد که هرمز, نوه ی اردشیر پاپکان در همان اثر، چوگان بازی چالاک و زبردست شناسانده می شود. (همان, ص 70-71)

 پیشینه ی این بازی را در ایران می توان با بهره گیری از چندین سند و دَستَک به زمان هخامنشیان یا حتی پیش از آن نیز کشانید. گواه نخست فردوسی و شاهنامه ی اوست که شاهان و کهرمانان افسانه ای چون لهراسب و سیاوش و... را آشنا به بازی چوگان برمی شمارد.

  نظامی در شرف نامه، داستانی را به نظم کشیده است که درآن زمانی که اسکندر آهنگ یورش به ایران را می کند, داریوش سوم گوی و چوگانی برای او می فرستد و به خوارداشت او می پردازد. در تاریخ بلعمی نیز به گونه ای به این پُرسمان پرداخته شده است و پیغام داریوش سوم به اسکندر چنین آمده:

«تو کودکی, اینک چوگان و گوی فرستادم, بازی کن و ز ملک دست بازدار...» (تاریخ بلعمی, ص 695)

  گویا گزنفون نیز به گونه ای به این بازی، در زمان هخامنشیان اشاره دارد. (تمدن هخامنشی, ص 306) شماری نیز به شَوَند سردرگمی و دل استوار نبودن، آن را یک بازی ایرانی/هندی خوانده اند. (تحقیقاتی درباره ی ساسانیان, ص81)

  نغز است پان ترکها – که در زمینه ی پروژه ی تمدن خواری پُرآوازه اند - از چوگان نیز دست برنداشته‌اند. ایشان همچون گذشته بدون در دست داشتن حتی یک مدرک یا سند معتبر و تنها با بازی با واژگان و ریشه یابی های شگفت و مضحک! کوشیده اند تا به اصلاح واژه ی «چوگان» را مشتق از واژگان ترکی همچون «چاپماق»(چپاول) و «چاپیلان» و «چاپیلقان» انگاشته و سپس آن را به سود شهریگری پنداری تُرکی ضبط نمایند. تُرک شناسان خود به مضحک بودن چنین نگره هایی باور دارند، چنانکه ب.آ.گردلفسکی تُرک شناس در هنگام گفتگوی پیرامون ترکان می نویسد که بازی چوگان را ترکان و اعراب از ساسانیان/ایرانیان گرفته اند.

 بازی ایرانی چوگان از چنان جایگاهی در میان ایرانیان برخوردار بود که شرح آن در آیین‌نامگ آمده است. این کتاب به نوشته ی مسعودی چند سد هزار برگ بوده که شوربختانه از بین رفته است و از ترجمه ی آن که به کوشش ابن مقفع انجام شده بود نیز نشانی در دست نیست. ولی دو قطعه از آن که در پیرامون سوارکاری است از ترجمه ی ابن مقفع در عیون الاخبار ابن قتیبه ی دینوری –درگذشته نیمه ی سده ی 3 ه- بازگو گردیده است:

«در کتاب آیین خواندم راجع به بهترین ضربت با چوگان که نخست گوی را باید با ضربه ی تُند زد و در همان زمان دست را تا نزدیک گوش برگرداند و چوگان را تا بخش پایین سینه متمایل کرد و ضربت را با احتیاط و دقت و توجه از پهلو وارد نمود و باید تنها از نوک چوگان بهره گرفت و راه حرکت گوی را ت اهدف پایانی حفاظت کرد. سپس باید گوی را از جایی که واقع شده با چوگان زد و کوشید ضربت را از زیر تنگ اسب و از سوی بخش بالای سینه ی او با نیروی میانه وارد نمود. باید برای رسیدن به آماج(هدف) کوشش کرد و پیروز شد... و چوگان نباید به زمین برخورد کند و نباید در بهره از چوگان به علت ناشی بودن آن را شکست و نباید پای اسب را زخمی نمود و باید مواظب بود تا به کسی که در میدان همراه می تازد آسیبی نرسد و اسب را در حالی که به شتاب می دود خوب راند و از افتادن از اسب و تصادم دوری کرد و از خشمناک شدن و دشنام دادن و تُند خویی و درگیری پرهیز نمود... و کسانی را که روی دیوارهای میدان نشسته اند نباید راند; زیرا پهنای میدان بدین منظور 60 ذراع گرفته شده تا چوگان بازان به کسانی که روی دیوارهای میدان نشته اند برخورد نکنند و آنها را نیندازند...». (تحقیقاتی درباره ی ساسانیان, ص 79-80)

اشاره ی دیگر که نشانه ی کرامندی این بازی در میان ایرانیان وساسانیان است در کتاب المحاسن و الاضداد جاحظ وجود داد که درباره ی پیشکش هایی است که در میان خسروپرویز و پادشاه روم داد و ستد شده است:

«در روز نوروز پادشاه روم یک سواره نظام از زر که بر پشت اسبی از سیم جای داشت به پرویز بخشید. چشم های اسب از عقیق سفید و مردمک چشم سیاه رنگ و یال و کاکُل و دُم او از موهای سیاه و در دست سوار چوگانی زرین و پهلوی او میدانی از سیم. در میان میدان گویی از استخوان شاخ, و میدان بر پشت دو گاو نر سیمین جای داشت. آبی به ریخت ادرار از اسب بیرون می شد و در زمان ریزش آب چوگان به گوی برمی خورد و آن را به کنار میدان پرت می کرد و با جنبش چوگان و گوی, گاوها و میدان نیز به جنبش درآمده و سوار به شتاب می تاخت». (همان ص 84)

نظامی گنجوی در خسرو و شیرین، چوگان بازی شیرین و دختران همراهش با خسرو و گروهی از ندیمانش را به تصویر کشیده است:

         چو شیر ماده آن هفتاد دختر               سوی شیرین شدند آشوب در سر

به مردی هر یکی اسفندیاری           به تیر انداختن رستم سواری

به چوگان خود چنان چالاک بودند              که گوی از چنبر گردون ربودند

چو در بازیگه میدان رسیدند              پری رویان زشادی می پریدند

روان شد هر مهی چون آفتابی              پدید آمد زهر کبکی عقابی

چو خسرو دیدگان مرغان دمساز                چمن را فختند و صید را باز

به شیرین گفت هان, تارخش تازیم                 در این پهنه زمانی گوی بازیم

ملک را گوی در چوگان فکندند                      شگرفان شور در میدان فکندند...

ز یک سو ماه بودو اخترانش                  ز دیگر سوشه و فرمانبرانش

گوزن و شیر بازی نمودند                  تذرو باز غارت می فزودند

گهی خورشید بردی و گوی و گه ماه                گهی شیرین گرودادی گهی شاه...

(خسرو و شیرین, ص248-49)

 چوگان را -همانگونه که آورده شد- ترکان از ایرانیان گرفتند و از زمان شکست ساسانیان به میان تازیان و جهان اسلام نیز راه یافت. از تازیان نخستین کسان عباسیان بودند که چوگان بازی کردند. (تاریخ تمدن,ج3,ص269) تازیان نام چوگان را معرب کرده و آن را «صولجان» خواندند! چنانکه در الفهرست در فهرست کتابهایی که راجع به فنون جنگی بود و برای مامون خلیفه نگارش یافته, از کتابی به نام آیین الضرب بالصوالجه(آیین چوگان بازی) که از پهلوی به زبان تازی درآمده بود نام برده شده است. (الفهرست, ص 557-58)

خداداد عزیزی و علی دایی هر دو از چهره های شجاع و فعالی هستند که در دوره ای خاص از فوتبال ایران خلق شدند. زمانی که فوتبال جهانی شد، آنها نیز جهانی شدند. همانگونه که از نسل پیش علی پروین و حسن روشن و عده ای دیگر چنین بودند. خداداد شانس و فرصت علی دایی را نیافت. شاید به دلیل آنکه حاشیه هایش بیش از علی دایی بود و شاید به همین دلیل که علی دایی زودتر و از مسیری متفاوت با فوتبال رابطه برقرار کرد.



خداداد سعی کرد از حوزه بخش خصوصی و متکی به نسل جوان به فوتبال نزدیک شود. بخش خصوصی در فوتبال واقعا بی چاره و مستاصل است و همچنان بخش دولتی و روابط مرتبط با آن حرف اول و آخر فوتبال را میزند. روابط قدیمی در فوتبال نیز مجال زیادی برای نسل جوان نگذاشته است. به خصوص در زمینه باشگاه داری. حتی امثال آقای هدایتی با میلیاردها سرمایه گذاری نیز وضعیت باثباتی ندارند.
خداداد بارها سر بر این سنگ کوبیده و آسیب دیده ولی همچنان با این قد کوتاه سر زنی میکند. جای تحسین دارد.

======================

با خداداد یکبار در سالهای اوج اش در دفتر شرکت ملاقاتی داشتم. شجاعت و پرخاشگری و زرنگی اش قابل توجه بود. حرف بی ربط نمیزد و موقعیت خودش را تشخیص میداد و اعتماد به نفس بالایی هم داشت. خودش بود.

لینک خبر:


بعضا آقایان که می خواهند آمار دهند، می گویند از بدو خلقت تاکنون توانسته ایم در فلان موضوع افزایش چشمگیری ایجاد کنیم. بدیهی است در یک برنامه 5 ساله از ابتدای سال 84 تا انتهای برنامه، بایستی طبق بودجه ای که در نظر گرفته شده است، سرانه فضای ورزشی از نیم متر مربع به یک متر مربع افزایش پیدا می کرد اما این اتفاق نیفتاده و نخواهد افتاد. چقدر ساختیم و چقدر ساخته شده است ملاک نیست، بلکه باید دید آیا این طرح های عمرانی در محل مناسب خود ساخته می شود؟ خیلی از سالنهای ورزشی که ساخته می شود، یا نصفه کاره می ماند و یا بدرد نمی خورد، وعده احساسی دادن درست نیست. مردم روستاها، بخش ها و مراکز استانها خودشان این طرح ها را می بینند و در مورد آن قضاوت می کنند

مطلب کامل را در ادامه بخوانید

رئیس پیشین سازمان تربیت بدنی با بیان اینکه برخی طرح های افتتاح شده توسط وی، بار دیگر افتتاح شده اند،گفت: در برنامه 5 ساله که از سال 84 آغاز شد، طبق بودجه در نظر گرفته شده باید سرانه فضای ورزشی از نیم متر به یک متر مربع افزایش پیدا می کرد اما این اتفاق نیفتاد.

محسن مهرعلیزاده در ادامه گفتگوی خود با گروه ورزشی خبرگزاری مهر در مورد مدال های کسب شده در این 3 سال در ورزش، فضاهای ورزشی جدید احداث شده، انتخابات کمیته ملی المپیک، از دست رفتن کرسی عضویت در کمیته بین المللی المپیک(IOC) و انصراف فدراسیون پهلوانی و زورخانه ای کشورمان از عضویت در فدراسیون جهانی سخن گفت که آنها را در زیر می خوانید:

* خبرگزاری مهر: در برهه زمانی فعلی در ورزش روی دو موضوع مانور می شود، اول تعداد مدال های کسب شده در این دوره و دوم فضاهای ورزشی ساخته که قابل قیاس با دوره اصلاحات نیست، در این مورد چه نظری دارید؟

- محسن مهرعلیزاده: مردم خودشان در مورد این مسائل قضاوت می کنند، اگر به من باشد می گویم: "من آنم که رستم بود پهلوان". این هنر نیست. زیرا مردم ما فهیم هستند و این موضوعات را به خوبی درک می کنند.

برای بخش عمرانی اگر 800 میلیارد تومان نصیب سازمان تربیت بدنی شده است حاصل همان تلاش برنامه ریزی شده 3 سال قبل تا آن موقع بوده و هست، به اضافه بشکه ای 140 دلاری نفت. اما هنر اینجاست که آیا این بودجه در جهت همان برنامه ریزی هزینه شده است یا نه؟ ما حتی محاسبه کرده بودیم که در کدام استان چه رشته ای استعداد فعال شدن و شکوفایی را دارد، مثلا در مازندران کشتی، در خوزستان فوتبال و غیره و آیا این فضاها در آن شهرها ساخته می شود یا نه؟

* پس موضوع افتتاح مجدد ورزشگاه هایی که در زمان شما افتتاح شده بود، صحت دارد؟
- تا آنجایی که یادم می آید ورزشگاه ساری را افتتاح کرده بودم اما دو سال بعد مجددا افتتاح شد یا ورزشگاه تبریز را کامل کردم و تقریبا در حال افتتاح بود اما بعد از سه سال آمدند یک بخش به آن اضافه کردند و نمی دانم امروز استفاده می شود یا نه؟

طبق آن برنامه تمام مراکز استان باید دارای ورزشگاه 50 هزارنفری می شد، آیا این اتفاق افتاده است یا...؟ تا آنجایی که یادم می آید ورزشگاه یزد، ساری، مشهد، تبریز، سنندج و همدان را خودم افتتاح کردم ولی خیلی از آنها دوباره افتتاح شدند و یا یک بخشی به آن اضافه شد و مجددا افتتاح شده است.

* از صحبت های شما اینگونه برداشت می شود آمارهایی که مطرح می شود، قابل استناد نیست؟

- بعضا آقایان که می خواهند آمار دهند، می گویند از بدو خلقت تاکنون توانسته ایم در فلان موضوع افزایش چشمگیری ایجاد کنیم. بدیهی است در یک برنامه 5 ساله از ابتدای سال 84 تا انتهای برنامه، بایستی طبق بودجه ای که در نظر گرفته شده است، سرانه فضای ورزشی از نیم متر مربع به یک متر مربع افزایش پیدا می کرد اما این اتفاق نیفتاده و نخواهد افتاد. چقدر ساختیم و چقدر ساخته شده است ملاک نیست، بلکه باید دید آیا این طرح های عمرانی در محل مناسب خود ساخته می شود؟ خیلی از سالنهای ورزشی که ساخته می شود، یا نصفه کاره می ماند و یا بدرد نمی خورد، وعده احساسی دادن درست نیست. مردم روستاها، بخش ها و مراکز استانها خودشان این طرح ها را می بینند و در مورد آن قضاوت می کنند.

* در خصوص افزایش تعداد مدال ها صحبت نکردید؟

- باید با مردم رو راست باشیم، مدال خیلی زیاد است، حتی می توان یک المپیک داخلی در 50 رشته، 30 استان و پروسه زمانی چندماهه برگزار کرد، برای هر رشته آن چهار مدال در نظر گرفت و در نهایت چندین هزار مدال توزیع کرد.

در خارج از کشور هم یکسری مسابقات منطقه ای، آسیایی و جهانی یک رشته و یا تورنمنت های بین المللی برگزار می شود، بروید آنجا و مدال های متفاوت کسب کنید اما آنچه به آن مدال گفته می شود، در نظام جامع آمده است و مردم به آن اهمیت می دهند، مدال المپیک، بازی های آسیایی و مدال های جهانی معتبر است.

باید حرف درست به مردم بزنند، حرف کلی به مردم زدن فایده ای ندارد، بیایند یک جدول بگذارند و در آن جدول مشخص می شود، تفاوت ها چگونه است. نمی خواهم از دوره خودم دفاع کنم اما در طول دو دوره زمان خاتمی 10 مدال در المپیک کسب شد که از بین آنها 5 مدال طلا بود. در طول دوران بعد از انقلاب 7 مدال طلا داشتیم که 5 عدد آن در زمان خاتمی حاصل شد.

مردم افت محسوس کاراته، کشتی و ... را احساس می کنند، البته خدا شاهد است من هم ناراحت این اتفاقات هستم زیرا مردم با اینهمه مشکلات دلشان به افرادی مانند رضازاده، ساعی و قهرمانان دیگر خوش است که در میادین مختلف افتخار آفرینی می کردند. ای کاش از این ورزشکاران هزاران نفر داشته باشیم، ما هم دلمان می خواهد اما دوست نداریم به مردم دروغ بگوئیم.

* در زمان شما انتخابات کمیته ملی المپیک تبعات منفی زیادی داشت و خیلی ها آن را انتصابات نامیدند نه انتخابات؟ دفاعی برای این نظریه دارید؟

- چون صادقانه می خواهم صحبت کنم و مسائل را برای مردم روشن بیان کنم باید بگویم در کشور ما 80 درصد اقتصاد و تقریبا نزدیک به 100 درصد ورزش دولتی است، گرچه انتخاباتی در فدراسیون ها انجام می شود ولی میل و رغبت رئیس سازمان تربیت بدنی روی هرکسی باشد، وی انتخاب می شود. از آن طرف هم هر رئیس فدراسیونی همراه با رئیس ورزش کار نکند، طبیعتا از کار برکنار می شود، این واقعیتی است که در ورزش وجود دارد.

بنابر این آن 68 رای که مجمع انتخاب کننده رئیس کمیته ملی المپیک است، به غیر از 4، 5 نفر، تماما منتخب یا زیر نظر رئیس سازمان ورزش هستند، پس با این شرایط اگر رئیس سازمان اراده کند، رئیس کمیته ملی المپیک شود، می تواند از 68 رای منهای 4، 5 رای را از آن خود کند که واقعیت های ورزش ماست.

* پس قبول دارید در آن زمان افراد منتخب شما به عنوان مسئولان کمیته ملی المپیک انتخاب شدند؟

- در زمان ما اتفاق کاملا متفاوتی که افتاد این بود، من اعتقاد داشتم به دنیا باید ثابت کنیم ما از نظر مدیریتی به قدری رشد یافته هستیم که همان بخش مردمی ورزش که فدراسیون ها و کمیته ملی المپیک است از بخش دولتی که تربیت بدنی است، می تواند توسط دو مدیر مجزا اداره شوند زیرا ما آنقدر مدیران رشد یافته ای هستیم که بتوانیم با هم کار کنیم. رئیس کمیته ملی المپیک می داند که باید در یک تعامل با دولت کار کند و دولت هم می داند باید از آن بخش مردمی حمایت و تقویت کند.

* چرا چنین دیدگاهی را انتخاب کردید؟

- ما وقتی در محافل ورزشی بین المللی شرکت می کردیم می دیدیم که در تمام کشورهای پیشرفته رئیس دولتی ورزش یا وزیر ورزش یکی است و رئیس کمیته ملی المپیک یکی دیگر، بعضا رئیس کمیته ملی المپیک قوی تر بود زیرا بخش مردمی قوی تر است اما کشورهای آفریقایی یک نفر آمده که 6 عنوان ورزشی را یدک می کشد، وزیر ورزش، مشاور عالی ورزش، مشاور عالی پارلمان در امور ورزش، رئیس کمیته المپیک، رئیس فدراسیون مثلا فوتبال، به به چه آدم سنگینی، بعد می دیدید کشور آن، کشوری عقب افتاده، بدبخت، از نظر ورزشی صفر و مدال آوری در جدول 140 تیمی در رده 139 قرار گرفته است.

می خواستیم به دنیا بگوئیم مانند آنها نیستیم، نظام جامع داریم، طراحی و برنامه ریزی داریم، در جهان بعد از استرالیا و کانادا ما نظام جامع را طراحی کرده ایم و از نظر مدیریت جلوتر از این کشورها هستیم. به همین دلیل بطور استثنا، بر خلاف رویه گذشته که همواره رئیس سازمان تربیت بدنی هوس می کرد که رئیس کمیته ملی المپیک هم شود، ما چنین هوسی نداشته باشیم و این موضوع را روال کنیم که این دو سمت می تواند از هم مجزا باشد، به همین دلیل انتخاباتی واقعی برگزار کردیم ولی بعضی ها دلشان می خواست، انتخاب شوند ولی نشدند که در نتیجه انتقاد کردند.

* یعنی این انتخابات را یک بازگشت به عقب می دانید؟

- مدیران جدید برگشتند به گذشته ها، تمرکز مدیریت و از قدرت انداختن بخش مردمی ورزش و استیلای هرچه بیشتر بر امور فدراسیون ها. انتخاب شدن هنر نیست بلکه هنر این است برخلاف جایگاهی که دارید و می توانید انتخاب شوید، کنار بکشید و اجازه دهید یک نفرهم عرض خودتان انتخاب شود و بتوانید با وی کار کنید. یعنی این توان را در خود ببینید که یک نفر با آن قدرت آمد، می توانید با وی تعامل کنید و آن بخش ورزش را رشد دهید. این ها ظرفیت می خواهد که بعضا وقتی می بینیم از پست رئیس فدراسیون هم نمی گذرند، چه می توان گفت.

* خیلی ها از دست رفتن کرسی عضویت در کمیته بین المللی المپیک(IOC) در زمان مدیریت شما، را یک نقطه سیاه در پرونده کاری تان در زمان مدیریت سازمان تربیت بدنی می دانند.

- نه این یک مغلطه است، بعضی ها دوست دارند در یک جایگاهی باقی بماند اما نمی شود، بعد می روند دنبال ساختن فضا. انتخاب هر فرد در شورای کمیته بین المللی المپیک به اعتبار سوابق خود فرد در آن رشته، داشتن و حفظ لیاقت و کارایی است.

هیچوقت آقای هاشمی طبا آن موقع به صفت اینکه رئیس ورزش و رئیس کمیته ملی المپیک ایران است، در آن سمت نبود، این نبود که فرض کنید نوبتی رئیس کمیته ملی المپیک هر کشوری عضو کمیته بین المللی المپیک می شود، اگر آنگونه بود، الان نفر بعدی از ایران به این سمت می رسد اما آنجا اینطوری نیست بگویند این دفعه نوبت ایران بود که بعد بعضی ها از دست رفتن چنین سمتی صحبت می کنند.

در کمیته بین المللی المپیک می گویند یک فرد این توانایی ها را در کشورش دارد، سابقه اش در ورزش اینگونه است، طرح ها، ایده ها و ظرفیتش در ورزش این است، چنین توان بین المللی دارد، پس می تواند عضو کمیته شود و انتخابش می کند، این هم دوره ای دارد و پس از پایان دوره یا انتخاب می شود و یا نمی شود. اینکه بخواهیم بگوئیم چون فلان فرد رئیس کمیته ملی المپیک نشد و به همین دلیل کرسی را از دست داد، حرف درستی نبوده و مغلطه است.

* چه دلیلی وجود داشت که پس از پایان دوران ریاست خود در سازمان تربیت بدنی به فکر راه اندازی فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای افتادید، آیا هدف شما ماندن در ورزش بود یا اهداف دیگری را مد نظر داشتید؟

- خوشبختانه با رهنمود ویژه مقام معظم رهبری و همت مسئولان عالی رتبه نظام، فدراسیونی به نام فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای راه اندازی کردیم و در عرض چهارسال هم آنچنان رشد کرد که امروز 46 عضو بین المللی دارد که از بین آنها 35 عضو، فدراسیون ملی تشکیل داده اند. ورزشی که تنها در کوچه و پس کوچه های ایران انجام می شد، امروز در کشورهایی مانند آلمان، هلند و ... برگزار می شود و با رقابت های فشرده رئیس فدراسیون خود را انتخاب می کنند.

همچنین فدراسیون های این کشورها باشگاه تشکیل داده و برای تربیت مربی تلاش ویژه ای انجام می دهند. آنها مرشد دارند و با همان سبک خودمان در هنگام ورزش و رقابت یا علی(ع) می گویند. ضمن اینکه ما کلمات فارسی میل، کباده، چرخ را در آن حفظ کرده ایم و با این روش فرهنگ اسلامی و فارسی خودمان را در عرض چهار سال در اقصی نقاط دنیا توسعه داده ایم. 

* شما به عنوان رئیس فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای فکر می کنید اقدام فدراسیون پهلوانی و زورخانه ای کشورمان برای انصراف از عضویت در فدراسیون جهانی صحیح بوده است؟

- یکی از این فدراسیون های ملی، فدراسیون ملی ایران است. اگر فدراسیون ملی ایران متوجه جایگاهش خودش بود، اصلا این نامه را نمی زد که شما را قبول نداریم. مثلا اگر فدراسیون فوتبال ایران به فیفا نامه بنویسد که شما را قبول نداریم، چه چیزی از اعتبار فیفا کاسته می شود، هیچ چیز، جز اینکه آنها بیایند این فدراسیون را کنار بگذارند و یا نیروهای خود را آورده و اساسنامه مدنظرشان را تحمیل کنند، اتفاق دیگری نمی افتد.
اگر می خواستند انصراف بدهند دیگر نیازی نبود در روزنامه ها آن را بنویسند زیرا پس از انصراف آنها، فدراسیون جهانی مجمع دیگری تشکیل داده و اعضا و فدراسیون ملی جدیدی را انتخاب می کند.

* این انصراف تا چه اندازه ای به ضرر فدراسیون پهلوانی و زورخانه ای کشورمان شد؟

- این موضوع به ضرر فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای شد زیرا پیش از نخستین دوره مسابقات جهانی ورزش های زورخانه ای در دنیا بود که انصراف فدراسیون اعلام شد. ما پیش از این مسابقات قاره ای را در آسیا دو دوره (ایران و نپال) و اروپا یک دوره (آلمان) برگزار کرده بودیم اما قصد داشتیم مسابقات جهانی آن را برگزار کنیم. از 170 رشته که کاندیدا حضور در مسابقات پوسان کره جنوبی شده بودند، تنها 20 رشته با لابی های بسیار سخت انتخاب شدند. جالب است بدانید سامبوی روسیه 40 سال فعالیت می کند و یک میلیون دلار پرداخت کرد تا وارد آن مسابقات شد اما یک ریال هم ندادیم بلکه با خوش رفتاری ها و صحبت های خود توانستیم مجوز برگزاری مسابقات جهانی ورزش های زورخانه ای را در کره جنوبی بگیریم.

در آن رقابت ها 34 کشور جز ایران حضور پیدا کردند، 28 کشور تیم دادند و 200 قهرمان شرکت کردند، ورزشکارانی که تنها 4 سال بود با گود زورخانه و این ورزش آشنا شده بودند. اما صاحب آن رشته که ایران بود از حضور در مسابقات محروم شد تا عنوان نخست به عراق برسد. این خیلی خیلی بد بود برای بچه های ایران.

ما ایرانی هستیم و نمی توانستیم مانند فیفا با فدراسیون ایران برخورد کنیم زیرا خودمان این حرکت را زنده کردیم و به همین دلیل از آنها خواهش هم کردیم که چنین اقدامی را انجام ندهند ولی متاسفانه انجام دادند و خیلی هم برای ایران بد شد.

* برخورد مقامات بین المللی با حذف تیم ایران از حضور در آن رقابت ها چه بود؟

- " پول چارتیر" که نویسنده و متخصص ورزش در کانادا است و یکی از موسسان فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای در سال 1383 به همراه ما محسوب می شود، وقتی من را در کره دید و در زمانیکه تیم ما انتخاب شد تا در مراسم اختتامیه به عنوان یکی از سه تیم برتر حرکت نمایشی انجام دهند، بی اختیار ایستاد، من را بوسید و به من گفت: به شما تبریک می گویم کاری که تکواندو در 40 سال انجام داد، شما در 4 سال انجام دادید.

آنهایی که با نگاهی مبتنی بر فهم و اندیشه به موضوع نگاه می کنند، چنین تعبیرهایی دارند، آنهایی که با احساس و نگاه های دیگر به مسائل نگاه می کنند، چنین نامه هایی را هم می نویسند که اصلا زیبنده نیست. البته می گویم باز هم ضعف از بنده بوده است و باید این فدراسیون ملی را بیشتر با خودمان همراه می کردم.

- در بند چهارم این نامه آمده است" بسیاری از سیاست ها و اقدامات فدراسیون بین المللی، منطبق و هماهنگ با سیاست های کلان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و سازمان تربیت بدنی کشور نیست"، آیا این موضوع را قبول دارید؟

- فکر می کنم نگارنده نامه شاید در آن لحظه فکر کرده است، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام است زیرا این موضوع را تنها مجمع تشخیص مصلحت نظام می تواند تائید کند که اقدامات فلان بخش با مصلحت های کلان نظام مغایرت دارد. شاید هم نگارنده اشتباهی کرده است یا برداشتی متفاوت از موضوع دارد. همانطور که فیفا اساسنامه فدراسیون ما را نوشت و به دولت ما تحمیل کرد، فدراسیون های بین المللی هم چنین جایگاهی دارد اما ما ایرانی هستیم و نمی توانستیم چنین برخوردی را انجام دهیم.

لینک مطلب از وبلاگستان:

مطلب مرتبط:

مطلب مرتبط با با این موضوع ندارم.به جای آن 

پیشنهاد می کنم اخبار وارونگی! رابخوانیید!

لینک مطلب از وبلاگستان:

* حضرت علی می فرماید: جامعه‌ای رستگار نمی‌شود مگر آن‌که در جامعه، حق ضعیف بدون لکنت زبان، از قوی ستانده شود…

* حتما دیشب برنامه نود رو دیدین. قیافه درهم عادل فردوسی پور، لحن صداش، اختلال (!!) در سیستم SMS…
من اصلا کاری به این حرفهای سیاسی که زده میشه ندارم که خیلیا دارن طبق معمول همه چیز رو به سیاست ربطش میدن و تازه دارن از این ماجرا به نفع منافع سیاسی خودشون بهره میبرن! تازه معتقدم اتفاقا ورزش این کشور هرچی آسیب دیده، از دولتی بودن و سیاسی کردنش بوده، از همون جمله های اولی فردوسی پور معلوم بود اوضاع از چه قراره: هفته گذشته پر از حوادث عجیب و غریب بود اما فعلا مصلحت دیده شده که در این مورد صحبت نکنیم!

* من دلم این وسط برای این میسوزه که یک برنامه انتقادی ارزشمند تو این صدا و سیما بود که اونم دارن با سیاسی کاری ساکتش می کنن. یک نفر بود مثل عادل فردوسی پور که یک تنه این برنامه رو میگردوند، آدم رک و صریحی بود، ملاحظه هیچکس رو نمیکرد، اونو هم خفه اش کردن! قبلا هم نوشته بودم، صراحت و رک بودن بیش از حد فردوسی پور و برنامه نودش، بزرگترین لطفیه که میشه به فوتبال این مملکت کرد!

* حتما میگین حالا که چیزی نشده، عادل فردوسی پور که اخراج نشده؟! اتفاقا به نظر من چرا. این عادل فردوسی پور، حتی اگه بذارن بمونه، دیگه اون عادل فردوسی پور سابق نخواهد بود. قیافه اش داد میزد تو این هفته چی به سرش اومده. یک آدم رکی مثل عادل فردوسی پور که اگه جایی مافیا بازی ببینه، نمیتونه ساکت بشینه، وقتی مجبورش میکنن از این به بعد حرفهای فرمایشی از پیش تعیین شده بزنه، یعنی از همین حالا مرده. من دلم میسوزه این وسط همه چیز سیاسی شده همه چیز! حتی ورزش که اینهمه شعار میدیم با سیاست قاطیش نکنیم داره سیاسی میشه!

* خیلی دلم برای عادل فردوسی پور سوخت… جز تاسف هیچی ندارم که بگم، حیف عادل فردوسی پور و امثال او، اصلا حیف اینهمه سرمایه گذاری که کرد… حالا بشینین از این به بعد هی برنامه بسازید، مجریشم بذارین خیابانی، بعد بشینین هی از خودتون تعریف کنید!

* جمله آخرش رو واقعا با حال بدی بیان کرد: اگر عمری باقی باشد و اگر در آینده هم بشود روی این صندلی از حق و حقانیت دفاع کرد و هفته‌‌های آینده هم در خدمتتان خواهیم بود!

لینک خبر:

یک روز پس از اعلام موضع حمایتی مدیران شبکه 3 سیما از برنامه 90 و عادل فردوسی پور، این بار نوبت مسوولان سازمان تربیت بدنی بود که به این مساله واکنش نشان دهند. عصر دیروز کیومرث هاشمی نفر دوم سازمان تربیت بدنی مامور ارائه جوابیه شفاهی به سخنان علی اصغر پورمحمدی (مدیر شبکه3) و حسین آقازمانی (مدیر گروه ورزش شبکه3) شد

لینک خبر:

در پایان این مراسم عباس انصاری‌فر مدیر عامل جدید باشگاه پرسپولیس گفت: خدا را شاکر هستم که به من لطف کرد و این مسوولیت خطیر را بر دوش من نهاد، معتقدم آقا امام زمان(ع) نسبت به این جلسه و مسوولیت مدیریت در باشگاه پرسپولیس عنایت و توجه دارند. چرا که این مسوولیت با دل و روح مردم سروکار دارد

خدا نکند همان بلایی که سر باشگاه معتبری مثل پیروزی آمده است، بر سر تیم ملی هم بیاید. حفظ مدیریت ایرانی بر سر تیم ملی امر پسندیده ای است و بعلاوه حضور شخصیت موفقی مثل علی دایی در این سمت  ضمن ایجاد ثبات مدیریتی و فوائد آن،  به کاهش حاشیه های فوتبال کمک میکند.

لینک خبر:

فوتبال در سال 2008 رکوردهای جالبی برجا گذاشت که فیفا اقدام به جمع آوری این رکوردها کرده است

مطلب کامل را در ادامه ببینید

دیروز در مصاحبه ای که سیما پخش میکرد، سردار آجرلو از وابستگی مالی استقلال و پرسپولیس به حمایت مالی دولت گفت. کام ام تلخ شد. واقعا چنین است. ولی مطمئنا اگر این دو باشگاه محبوب را به بخش خصوصی یا عموم هواداران واگذار میکردند، حتما تا کنون مشکلات مالی این باشگاهها رفع شده بود.
مساله اصلی آنست که چرا به بخش خصوصی واگذار نمیشود!؟ حتما افرادی هستند که سرمایه شان را در مسیر مثبت به کار بیندازند و نخواهند وزیر و وکیل شوند.

لینک خبر:

بکهام هم اکنون همراه تیم میلان در اردوی آماده سازی دبی امارات بسر می برد،‌ از سوی نیروهای امنیتی به شدت مراقبت می شود

چهار مامور خبره سرویس جاسوسی و امنیتی انگلیس (MI6) موظف هستند از جان بکهام در برابر این تهدیدات در امارات محافظت کنند

لینک خبر

غلامحسین، امیرحسین و محمدعلى(افشین)  پیروانی سه برادر که به صورت همزمان در لیگ برتر فوتبال ایران سر مربی هستند. نمیدانستم پیروانی ها برادرند. جالب است.

طرفدار پرسپولیس                                              زیادتر
طرفدار استقلال                                                  زیاد
مخالفان ایندو                                                     اندک
طرفدار هر دو                                                     اندک تر



نقل است که از راهی روید که روندگان اندک دارند

استقلال و پیروزی دارای مدیران اصولگرا و نزدیک به شخص رئیس جمهور شدند. پیش از این رئیس سازمان تربیت بدنی نیز چنین شد.
این موضوع در آستانه انتخابات ریاست جمهوری دهم به شدت برای اصولگرایان مخاطره انگیز خواهد بود. جریان سنتی مدیریت ورزش عکس العمل های شدید نشان خواهد داد. با نزدیک شدن انتخابات دهم، فضای جامعه ورزش نیز سیاسی تر خواهد شد.

در روزهای پایانی مسابقات المپیک چین، کمتر ایرانی را میتوان یافت که احساس خوشایندی داشته باشد. انتظار برای پایان دولت اصولگرایان تا حدی آرامم  میکند. اگر جشن های موفقیت و پیروزی در بسیاری از عرصه ها را از دست میدهیم ولی امیدوارم در بهار ٨٨ با بزرگترین نه تاریخی ایرانیان به اصولگرایان، جشنی بزرگ برپا کنیم و  راهی صحیح و متفاوت را پیش رو قرار دهیم.
خداحافظی با احمدی نژاد و یاران و حامیانش حق مسلم ماست که ان شاء الله به آن خواهیم رسید.

تکمله:

هادی ساعی مدال طلای المپیک را بدست آورد. در حالیکه ۴ - ۱ عقب بود توانست ۶ - ۴ پیروز شود. خدا را شکر. یاد پیروزی های المپیکی مرحوم تختی را زنده کرد.

ایران با امارات مشکلات زیادی دارد: مشکل عرب / فارس
مشکل بر سر سرزمین های تاریخی ایرانی : جزایر ایرانی
مشکل بر سر نام تاریخی خلیج فارس
مشکل تحقیر ایرانیان در امارات
مشکل استفاده از منابع فراری (مالی و انسانی) ایران
مشکل رقابت تجاری و اقتصادی
...
مشکل فوتبال هم اضافه شده است. فوتبال رو نمیشه شوخی گرفت.
پیروزی ایران در امارات برای ایران یک ضرورت و البته محتمل است. بخصوص که بازی ایران در تهران واقعا سر بود ولو اینکه نتیجه نگرفتیم.  علی دایی و تیم ملی و ایران به این پیروزی نیاز دارد. شاید یک شادی فوق العاده ای را امشب تجربه کنیم. خدا خواهد نصیب باشد
خدای نکرده اگر شکست بخوریم، تحقیری دیگر بر تحقیرهای قبلی افزوده میشود.
این بازی یک بازی حیثیتی است.

سی ان ان اولین مشت رو به صورت تیم ملی فوتبال زد. با این کار گرچه در ظاهر نظر سنجی کرد ولی در واقع موضوع امکان حذف ایران را که پیشتر مقامات فیفا قاطعانه رد کرده بودند٬ دوباره مطرح ساخت.
خدا را شکر با فعالیت سریع وبلاگنویسان و اس ام اس کاران محترم تا حالا حدود ۲۰ درصد توازن تغییر کرده و اگر همینجوری پیش بره عالیه

خیلی چیزها داریم که بتونیم ازشون استفاده کنیم. شاید یکی از این داشته هامون یه چیز تقریبا فراموش شده است ... یعنی مشت و مال. آره مشت و مال.
در حمام های عمومی قدیم رسم بود که افراد را مشت و مال میدادند. همون ماساژ امروزی. فواید مشت و مال در فیزیوتراپی هم خودش یه داستان داره اما الان بیشتر میخوام به یک سنت جالب و قابل استفاده اشاره کنم که تقریبا به فراموشی سپرده شده است. حمام های عمومی در ژاپن و کره و تایلند و جاهای دیگه تغییر شکل پیدا کرده اند و بصورت حمام های اختصاصی با همان سرویس ها مثل سرویس ماساژ در آمده اند. برای حفظ بهداشت دیگه جایی برای خزینه و حمام عمومی نبود ولی حمام های نمره که تا ۳۰ سال پیش خیلی زیاد بود دقیقا همان الگویی است که در جاهای دیگه موجب حفظ سنت مشت و مال شده است. حالا اگر به جهانگردان مشت و مال ایرانی با سابقه تاریخی کهن را یشنهاد شود مطمئن باشید با کله قبول میکنند. وقتی یه سر به نقش جهان و تخت جمشید و آرامگاه کوروش(اگه نم نکشیده باشه و خرابش نکرده باشند) و حرم امام رضا (ع) و چغازنبیل و آبهای گرم اردبیل و لاریجان و رامسر که بزنند هوس میکنند خستگی از تنشون بره بیرون و اینجاست که مشت و مال پهلوانی ایران با یه کم داستان حماسی از شاهنامه فردوسی(نقالی) به صحنه میاد ....
برای مشکلات احتمالی مربوط به جنس زن و مرد هم راه حل داره. یکیش  اینه که مردها مردها را مشت و مال بدهند و بالعکس زن ها را زنها.
نمیدونم ربطی بین نبردهای تن به تن و کشتی و سنت پهلوانی با مشت و مال هست یا نه ولی اگر باشه جای تعجب نیست.
آیا واقعای سنت مشت و مال ایرانی باید نابود بشه؟ آخرین بار که مشت و مال ایرانی را تجربه کردید کی بود؟

---------------------