یکی از مشهورترین وبلاگنویسان فارسی بازداشت شده است. حسین درخشان.  این موضوعی است که بر اساس نوشته های وبلاگ شخصی وی محتمل بود. اما دو نکته عجیب و حیرت انگیز است:
١. عدم انعکاس گسترده این خبر در وبلاگستان. وی در شرایط فعلی واقعا چهره ای نامحبوب و به واقع از آنجا مانده و از اینجا رانده است.
٢. نقل خبر "اعتراف وی به جاسوسی برای اسرائیل" از سوی یک سایت خبری.

منتظر می مانیم تا تغییر شرایط را ببینیم. تا خداوند چه خواهد. 

یکسال از پایان بازداشت پنجاه و یک روزه گذشت ...

آزمون آتشی اجباری بود از جنس مرگ انتخابی
متفاوت با آزمون انقلاب و دفاع مقدس و دوم خرداد
و هر آنچه دیده بودم
شبانه روز های تغییر مدام
ور گرم
عبور از آتش و سرب داغ بر سینه
آزادی در انفرادی
اکسیر زمان بی خسران: صبر و عمل 
برای تولدی دیگر

 انفرادی

دیروز به دنبالش میگشتم و امروز فراموش کردم و از خاکستر غم اش، دوباره یادم آمد که سالی گذشت
تولدی دیگر و مرگی مدام ...
سرود پیروزی هستی بر نیستی ...
و ستایش مخصوص اوست
و حساب و کتاب واقعی نزدیک



اولین عکس  دقایقی پس از آزادی توسط آقای ابطحی در دفتر پرشین بلاگ

سال پیش در این ایام در بازداشتگاه 51 روزه ام بودم. آنجا نیز معلوم بود که همه ی کشور تعطیل است. ایام ویژه ای بود. یاد امام و یاران امام و آسیب هایی که دیده اند و خواهند دید. به آقای خاتمی و آقای کروبی و سید حسن خمینی و مشکلات خط امام فکر مکردم. به اینکه امام رفت و خط امام بعنوان ودیعه ایشان باقی ماند. البته به مشکلات شخصی خودم هم فکر میکردم. مثلا دندان درد وحشتناکی که داشتم.
 اتفاقا امسال نیز در همان ایام دوباره دچار دندان درد شدید شدم ولی نه به آن سختی.
خدا را بابت همه ی داده ها و نداده ها و داده ها و گرفته ها شکر.

یکی از دوستان اغراق و شرمنده فرمودند.

سال گذشته در چنین روزی یعنی هجدهم اردیبهشت ۸۶ کمی از ساعت ده  صبح گذشته در دفتر پرشین بلاگ واقع در خیابان دکتر بهشتی شماره ۳۰۰  با ارائه ی حکمی به امضای دادستان محترم تهران آقای سعید مرتضوی بازداشت شدم. یکسال از آغاز بازداشت ۵۱ روزه گذشت.

===================

پس از بهت چند ثانیه ای به خودم آمدم و سعی کردم آرامش درونم را حفظ کنم و دوباره پشت میز قشنگم روی صندلی نشستم و نفس عمیق کشیدم.
ظرف چند ثانیه موبایل و نوت بوک را خاموش  و آماده تحویل کردم. شرایط سختی بود٬ خیلی سخت.
حدس میزدم که موضوع پیگیری چیست٬ ولی باورش برایم دشوار بود که روش پیگیری چنین باشد. از یک سو انتظار پیگیری موضوع ربوده شدن دوست عزیزم را داشتم و از سویی باورش مشکل بود که به این روش عمل شود.

==================

گریزی نبود باید میرفتم. ادب ماموران تا حدی دلگرم کننده بود ولی اصل قضیه از همه چیز جز امید به مرگ مهمتر می نمود. رنج بازداشتی به اصطلاح اهل وب خفن.

==============

معاون اداری مالی شرکت را صدا زدم و ماجرا را به وی گفتم و خداحافظی کردیم و برای ۵۱ روز رفتیم که رفتیم. ۵۱ روزی که همه ی لحظاتش ابدی بود.

===================

الان که این یادداشت را مینویسم تصور میکنم که آیا نمیشد بصورت قانونی و مکتوب چند روز قبل احضاریه میفرستادند و یا مثلا روز قبلش زنگ میزدند و برای هجدهم اردیبهشت ساعت ۱۰ صبح در فلان جا احضار میکردند. اگر هم قرار به بازداشت و زندان بود،  همانجا بازداشتم میکردند. تازه به اصل موضوع اتهام کاری ندارم.

==========

عقربه ساعت به نه و ده نزدیک میشود. باید رفت.  امروز راهی نزدیک و فردا راهی طولانی تر.

خدا عاقبت همه ما را ختم به خیر کند

والعاقبه للمتقین

سال گذشته همین موسم بود که یک قرار وبلاگی تنظیم کردیم برای پنج شنبه که به تقدیر الهی سه شنبه هیجدهم اردیبهشت یکهزار و سیصد و هشتاد و شش ساعت ده صبح برای پنجاه و یک روز مهمان زندانبان و بازداشت شدیم.
امسال به دوستان گفتم قرار وبلاگی دیگری تنظیم کنند که نکردند.
به هر حال اون قرار وبلاگی ربطی به بازداشت بنده نداشت. از من گفتن.