کاندیدهای فعلی از نظر سابقه مرتبط با دفاع مقدس افراد شاخصی هستند. البته به استثنای آقای احمدی نژاد

مهندس موسوی که رئیس دولت در زمان دفاع مقدس بودند.
آقای کروبی که مسئول بنیاد شهید و جانبازان و در حوزه های مختلف مرتبط فعال بودند.
آقای محسن رضایی هم که فرمانده باهوش و دلاور جنگ بودند.

لینک مطلب

عبدالجبار کاکایی شاعر سرشناس کشورمان با انتشار مطلبی کوتاه به فیلم اخراجی ها انتقاد کرد.

وی نوشت:

لینک مطلب:

 مسعود ده‌نمکی در گفتگو با رادیوفردا، از دلایل ساخت سه گانه اخراجی‌ها و حواشی آن سخن گفته و فیلم خود را روایتگر وحدت ملی می‌داند.

رسانه سازمان سیا با انتشار عکسی جالب از ده نمکی در جشنواره فجر، درباره فیلم او می نویسد: «اخراجی‌های دو» عنوان فیلم تازه‌ای است از مسعود ده‌نمکی عضو سابق گروه انصار حزب‌الله. آقای ده‌نمکی این فیلم را پس از اکران فیلم «اخراجی‌های یک» روانه پرده اکران نوروزی سینماهای ایران کرده است و بنابر گزارش برخی خبرگزاری‌های داخلی این فیلم در مدت زمان یک هفته به فروشی معادل یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان دست پیدا کرده است.

با این وجود علی رغم فروش بالای این فیلم برخی منتقدان سینمای ایران روی خوشی به آخرین ساخته مسعود ده نمکی نشان نداده‌اند. مسعود ده نمکی قصد دارد در ادامه ساخت «اخراجی‌های دو» سومین فیلم از این مجموعه را مقابل دوربین ببرد.

در این گفت‌وگو آمده است:
مسعود ده‌نمکی: از ابتدا برای این قصه یک تریلوژی طراحی کرده بودم و فقط منتظر واکنش مردم بودم و این که آیا مردم با این زبان ارتباط برقرار می‌کنند یا نه، یعنی یک کمدی دو وجهی که در آن کمدی خیلی سریع تبدیل به تراژدی می‌شود.

این حالت در ژانر جنگی تجربه نشده بود و من می‌خواستم بدانم آیا چنین زبانی می‌تواند مخاطب را تا آخر فیلم حفظ کند یا نه. این مسئله در اخراجی‌های یک جواب داد. به هر حال اخراجی‌های یک پرمخاطب‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران شد و من از همین پتانسیل برای طرح یک مضمون دیگر استفاده کردم.

آقای ده‌نمکی! قبل از شما هم آقای کمال تبریزی فیلم «لیلی با من است» را با همین مضمون و به صورت طنز جلوی دوربین برده بود. وقتی شما به سراغ اخراجی‌ها رفتید این تصویر ذهنی را داشتید یا نه؟

نه، در اخراجی‌ها یک مضمون عرفانی-اخلاقی مد نظر بود و زبان طنز فقط لایه سطحی و ظاهری این فیلم است. الگوی من در نگارش این تریلوژی مثنوی بود که با مطایبه و طنز، مضامین عمیقی را طرح می‌کند. من این فیلم را با فیلم دیگری مقایسه نمی‌کنم.


گفته می‌شود فیلم اخراجی‌های دو، در مدت زمان یک هفته به فروشی معادل یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان دست پیدا کرده است.
فکر می‌کنید استقبال مخاطب، فقط به خاطر فیلم بود یا به خاطر پس‌زمینه ذهنی که برخی مخاطبان از مسعود ده‌نمکی داشتند، یعنی بیشتر اسم مسعود ده‌نمکی بر فیلم سایه انداخته بود یا خود دورن مایه فیلم بود که مخاطب را جذب کرد؟

بعضی تحلیلگرها برای اینکه خودشان را توجیه کنند چنین استدلالی می‌کردند. البته ممکن است درصدی از استقبال به همین دلیل باشد، ولی این کنجکاوی می‌تواند در جایی دیگر ارضا شده باشد.

من فکر می‌کنم به نوع نگاه باز می‌گردد تا به مسایل دیگر و احتیاج به تحلیل دارد و با توجیه نمی‌توان به این مطلب رسید.

آقای ده‌نمکی! در این مدت بعضی از کارگردانان سینمای جنگ فیلم‌هایی ساختند که در ادبیات منتقدان سینما به عنوان سینمای ضد جنگ نام برده می‌شود. در اخراجی‌ها شما کدام طرف این پل ایستاده‌اید ؟

من در اخراجی‌های دو به همین حرف‌ها جواب داده‌ام. در بعضی از این حرف‌های ضد جنگ، هجو دشمن دست مایه فیلم قرار گرفته و حس رأفت و غرور ملی. در سینماهای سراسر کشور می‌بینید که مردم پس از پایان فیلم سرود می‌خوانند و این نشان می‌دهد که مردم با درون مایه فیلم ارتباط برقرار کرده‌اند.

در اخراجی‌های یک ما شاهد یک طنز سیاسی بودیم که مردم با آن احساس هم‌ذات‌پنداری می‌کردند. در اخراجی‌های دو چقدر فضای فیلم به طرف سیاسی شدن پیش رفته است؟

اخراجی‌های یک و دو و یا سه یک درون مایه سیاسی هم دارد، البته سیاسی نه به معنای جناحی.

در اخراجی‌های دو دشمنی مورد هجو قرار می‌گیرد که دشمن مشترک همه سلیقه‌های ایرانی است، یعنی می‌توان گفت هر کسی دراین کشور زندگی می‌کند، از این دشمن زخم خورده و با دیدن فیلم احساس غرور به او دست می‌دهد.

منظور شما به طور مشخص از این دشمن چیست؟

.....(در اینجا صدای آقای ده‌نمکی شنیده نمی شود) و تروریست‌ها

چه ضرورتی وجود داشت که چنین فیلمی را بعد از گذشت زمان زیادی از جنگ ایران و عراق بسازید، آیا فکر می‌کنید این مسئله به ضرورت جامعه ایران باز می‌گردد و حرف‌هایی که کشورهای خارجی در مورد ایران می‌زنند و مثلاً عنوان می‌شود که همه گزینه‌ها روی میز است حتی گزینه جنگ؟

نمی‌دانم، شاید این به تحلیل روزنامه لس‌آنجلس تایمز بر می‌گردد که نوشته بود اخراجی‌ها محاسبات آمریکایی‌ها را به هم ریخت.

ولی من خودم فکر می‌کنم طرح قصه جنگ در اخراجی‌ها فقط یک قالب است، مضمون حقیقی آن اخلاقی و انسانی است که به همه ادوار باز می‌گردد. تحول آدمی و انسان‌سازی و امکان بازگشت آدم‌ها از مسیر خلاف به مسیر صلاح در اخراجی‌های یک مد نظر است و وحدت ملی نیاز همیشه ما است که در اخراجی‌های دو طرح می‌شود و خیلی دچار مسائل روزمره نیست.

منظور شما از وحدت ملی، بسیج کردن مردم و اعلام آمادگی برای یک جنگ احتمالی است؟

نه، هیچ جنگ احتمالی در انتظار ایران نیست. مردم ما در هشت سال جنگ درس بزرگی به دشمنان دادند و من در اخراجی‌ها می‌خواستم بگویم همه مردم بودند و نه فقط بخشی از مردم.

حمایت آمریکا از تجزیه طلبان و حبس اموال ایران در آمریکا و چراغ سبز به صدام حسین در حمله به ما و حمایت از وی و شهادت سیصدهزار و صدمات بسیار دیگر، حمایت اطلاعاتی در جنگ،  حمله به هواپیمای مسافربری ایران و کشته شدن قریب سیصدنفر، حمایت از تروریست ها، تداوم تبلیغات خصمانه علیه ایران، حمایت بی قید و شرط از اسرائیل،

ملت ما اینها را فراموش کند؟ میتواند فراموش کند؟
چی تغییر کرده؟ دشمنی شما تغییر کرده؟ کو علامتش؟ دارایی های ما را آزاد کردید؟ تحریم های ظالمانه را برداشتید؟ از لجن پراکنی و اتهام زنی و تبلیغات سوء علیه این ملت بزرگ و مسئولین مردمی آن دست برداشتید؟ دفاع بی قید و شرط از رژیم صهیونیستی را کنار گذاشتید؟ چی تغییر کرده؟

شعار تغییر میدهند و در عمل هیچ تغییری نداده اند. حتی ادبیاتشان هم عوض نشده.

ملت ایران را نه میشود فریب داد و نه میشود ترساند

این تغییر برای شما یک ضرورت است. باید تغییر کنید. اگر تغییر نکنید، سنت های الهی شما را تغییر خواهد داد. دنیا شما را تغییر خواهد داد. این تغییر نباید فقط لفاظی باشد. با نیت های ناسالم باشد.

یک وقت تغییر واقعی است که باید در عمل مشاهده شود.

در کار ملت ها دخالت نکنید. به حق خود قانع باشید. به تدریج جهره آمریکا از منفوریت به شکل دیگری خواهد شد.

تا وقتی که آمریکا عمل و جهتگیری و سیاستهای خود را مثل سی سال گذشته ادامه دهد ما نیز همان آدم سی سال گذشته هستیم.

شما تغییر کنید ما هم رفتارمان تغییر خواهد کرد.

در اوایل پیروزی انقلاب و دوران دفاع مقدس به این فکر میکردیم که آیا انقلاب و جنگ ما نیز به سرنوشت انقلاب و جنگ دیگر کشورها تبدیل میشود یا سرنوشتی متفاوت خواهد داشت؟ آیا در کشور ما نیز فرصت طلبان مدعی ارزش ها میشوند و از ظاهر حقیقت را برای تحریف حقیقت به کار می برند؟
همیشه امیدوار بودیم که به مدد حضور نیروهای اصیل انقلاب جلوی چاپلوسان و ریاکاران گرفته شود. حضور میرحسین موسوی نیز بارقه ی امید دیگری است. وحشت از حضور وی بی دلیل نیست.

نمیدانم شادی نیروهایی که دجله را رد کردند و به فرات رسیدند و از آب فرات وضو گرفتند بزرگتر بود یا درد آنهایی که از آنجا به دستور فرماندهان بازگشتند

آقای هاشمی رفسنجانی فرصت یافت پس از رحلت حضرت امام ره و اعدام صدام حسین به عراق سفر کند. سالهای سال ایران و عراق دشمن بودند و امروز دوست هستند. شاید روزی بیاید که دوباره دشمن یا رقیب خطرناک یکدیگر شوند ولی امروز حضور هاشمی در عراق رویدادی تاریخی و به یاد ماندنی است. فرمانده ی ارشد نیروهای نظامی کشور در جنگ هشت ساله ایران و عراق از عراق دیدن میکند.

لینک مطلب:

این نظر رئیس جمهور عراق در شرایطی مطرح می شود که پس از سقوط رژیم صدام مسئولان کشورمان اظهارنظر صریحی درباره زمان اقدام عملی برای استیفای خسارتهای وارده به کشورمان در طول جنگ هشت ساله عراق علیه ایران نداشته اند و معمولا درباره آن طفره رفته اند

لینک خبر:

رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با اشاره به بزرگداشت دهه فجر انقلاب اسلامی، انقلاب اسلامی را حرکتی عظیم خواند که با لطف خداوند و ایمان و پایداری مردم ایران به ثمر رسید. به گزارش ایسنا هاشمی رفسنجانی در دیدار اعضای ستاد مرکزی احیای امر به معروف و نهی از منکر و برگزار کنندگان «همایش ملی نظارت همگانی» در استان لرستان با اشاره به دستاوردهای عظیم 30 سال گذشته انقلاب اسلامی، دستیابی به خودکفایی در صنایع موشکی، فضایی و ماهواره یی را یکی از مهم ترین این دستاوردها خواند و گفت؛ هشت سال دفاع مقدس به مسوولان نظام اثبات کرد که برای حفظ استقلال و عزت، باید در صنایع موشکی، فضایی و ماهواره یی به خودکفایی برسیم و در زمان جنگ کار ساخت موشک و ماهواره در دو بخش جداگانه آغاز شد و پس از پایان جنگ دولت با سرعت، سرمایه گذاری در این زمینه را آغاز کرد که حاصل تلاش ها اکنون ماهواره امید ایران است که مایه عزت و افتخار و غرور کشور است.

لینک مطلب از وبلاگستان:

وقتی در خبرها از قول سخنگوی دولت عراق خواندم که بر اساس تصمیم شورای وزیران عراق ،این کشور 300 میلیون دلار بابت تهاجم صدام به کویت، به هواپیمایی کویت غرامت پرداخت می کند داغ دلم تازه شد و مرا بر آن داشت تا این یادداشت را بنویسم:

مطلب کامل را در ادامه بخوانید

مقامات کویتی که وسعت کشورشان حتی از بعضی از استان های ایران هم کوچکتر است ،بدون اینکه ادعای ابر قدرتی منطقه را داشته باشند ،از سال 1991 تا کنون با پیگیری های به عمل آمده موفق شده اند که بخش قابل توجهی ازغرامت ناشی از خسارت وارده برکشورشان ازعراق را از محل درآمد فروش نفت از طریق کمیسیونی که به همین منظور تحت عنوان کمیسیون غرامت درسازمان ملل شکل گرفته است ،دریافت نمایند

کویت پیش از این و در سال ۱۳۸۱ نیز مبلغی معادل ۱۷ میلیارد دلار به عنوان غرامت خسارات محیط زیست ناشی از اشغال این کشور توسط عراقی ها ،از کمیسیون پرداخت غرامت سازمان ملل در ژنو دریافت کرده بود. در واقع اگر کویت قادر شده است تا غرامت خود را از دولت جدید عراق باز پس بگیرد ،باین دلیل است که  شورای امنیت قطعنامه ای در متجاوز بودن عراق صادر کرده است.

با این وصف علیرغم روابط گرم و دوستانه تهران با دولت و مجلس فعلی عراق که بخش عمده ای از اعضای آن را شیعیان نزدیک به ایران تشکیل می دهند ، از سال 1370 تا کنون موفق نشده ایم حتی یک دلار غرامت خسارات عظیم ناشی از تجاوز ارتش صدام به کشورمان را دریافت نمائیم و این در حالیست که پیش از این بغداد در اقدامی رسمی و مشترک با تهران، رئیس جمهور پیشین عراق را "تجاوزگر" و مسئول جنگ دو کشور اعلام کرده و بموجب گزارش پرز دکوئیار نیز که در اجرای بند (6) قطعنامه 598 سازمان ملل در باره جنگ ایران و عراق تهیه‌ و به‌ شورای‌ امنیت‌ ارائه‌ شده ،عراق  آغازگر جنگ‌ معرفی گشته است. اگر تا کنون ما بر خلاف کویت نتوانسته ایم غرامت جنگی دریافت نمائیم باین دلیل است که شورای امنیت در این مورد قطعنامه بنفع ما صادر نکرده است.

 نکته جالبتر اینکه نه تنها از سوی ایران غرامتی دریافت نشده بلکه مقامات کشور ما با گشاده دستی هرچه تمام بیشترین رقم کمک ها را برای بازسازی عراق نیز اختصاص داده و حداقل دو وام یک میلیارد دلاری هم به عراق پرداخت کرده اند!

در عوض عراقی ها باوجود اینکه اتهامات صدام و حزب بعث در حمله به کویت را بعنوان یکی از اتهامات و جنایات انجام شده درجنگ ،در اساسنامه دادگاه رسیدگی به جنایات صدام گنجاندند اما هرگزحاضر نشدند که تجاوز ارتش صدام  به ایران را نیز جزء اتهامات صدام منظور نمایند ،تا بدینوسیله ناگزیر نشوند که امتیازی به ایران بدهند!

حال اگر از تلفات انسانی نزدیک به 221 هزار شهید و 500 هزار نفرجانباز صرفنظر نمائیم و نسبت به گزارش هاشمی رفسنجانی رئیس جمهور وقت و سازمان مدیریت و برنامه ریزی دولت وی که خسارت ناشی از تهاجم ارتش بعث عراق به ایران را بیش از 1000 میلیارد دلار تخمین زده بودند اغماض نمائیم و تنها گزارش عبدالرحیم‌ فرح‌ نماینده اعزامی دبیر کل وقت سازمان ملل را مبنای داوری خود قرار دهیم ،میزان‌ خسارت وارده  به ایران معادل (2/97) میلیارد دلار و‌ (3450) میلیارد تومان‌ برآورد شده که هم اکنون بعنوان‌ یک‌ سند در سازمان‌ ملل‌ ثبت‌ شده است ،اما متاسفانه هیچیک از دولت های رفسنجانی و خاتمی و احمدی نژاد تا کنون نسبت به دریافت همین مبلغ ناچیز هم کوچکترین گامی را برنداشته اند با این تفاوت که در زمان دولت احمدی نژاد دولت دوست عراق بر سر کار آمده است!

از اینرو در همین ارتباط در سال 1380 با فراخواندن خرازی وزیر امور خارجه وقت کشورمان به کمیسیون امنیت ملی از وی در مورد رویکرد دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران نسبت به قطعنامه 598 ،غرامت جنگی،تبادل اسرا و فلات قاره ایران سوال کردم که بدلیل قانع کننده نبودن پاسخ خرازی این سوال در مورخ 12 شهریور 1382 در صحن علنی مطرح شد و باز بدلیل قانع کننده نبودن پاسخ وزیر ،اینبار سوال به کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی ارجاع شد تا گزارش آن تهیه شود اما برای قرائت از تریبون مجلس هرگز این گزارش تهیه نشد!(1)

در حین سوال از وزیر امور خارجه پس از آنکه ایران را با کویت مقایسه کرده و بر بی عرضگی مقامات ایرانی در حفظ منافع ملی تاکید ورزیدم ،خرازی در پاسخ به این بخش از اظهارات بنده به نکته درخور توجهی اشاره کرد که آنرا عینا در اینجا بازگو می کنم؛

"شما یک‌چیزی‌ را اشتباه‌ نکنید، ما با دشمنان‌ غدّاری‌ روبرو هستیم‌، وضعیت‌ ما با کویت‌ قابل‌ مقایسه‌ نیست‌ که‌ شما مقایسه‌ می‌کنید. ما با آمریکا، با اسرائیل‌ و با دشمنان‌ دیگری‌ روبرو هستیم‌ که‌ طبیعتاً مشکلات‌ بسیار فراوانی‌ را ما با آن‌ در چالش‌ هستیم‌ و رویارویی‌ با چنین‌ دشمنانی‌ طبیعتاً در عمل‌ مشکلات‌ زیادی‌ برای‌ اجرای‌ سیاست‌ خارجی‌ فراهم‌ می‌کند. درحالیکه‌ در کشورهای‌ دیگر می‌بینید که‌ آنها حامی‌ آنها هستند. در اینجا ما با خود آنها مشکل‌ داریم‌  و بنابراین‌ کار ساده‌ای‌ نیست‌ که‌ بشود این‌ مشکلات‌ را یک‌شبه‌ حل‌ کرد" (2)

در آنروز بدلیل پایان یافتن وقت ، هرگز فرصت نشد تا در واکنش به این بخش از پاسخ وزیر امور خارجه کشورمان ،از وی سوال نمایم که اساسا معیار و مبنای دوستی و دشمنی کشورهائی که او از آنها نام برد چیست؟  اگر بپذیریم که مبنای مخالفت و دشمنی با یک کشور را منافع ملی آن کشور تعیین و تعریف می کند ،در این صورت چنانچه حاصل دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران معطوف به در مخاطره افتادن منافع ملی ما باشد ،آیا چنین سیاستی خود نقض غرض نیست؟ در این صورت چه تفاوتی میان دشمن و متولیان سیاست خارجی کشورمان وجود دارد؟

وانگهی بعضی از مقامات ایرانی مدعی هستند که کویت یک کشور مستقل نیست اما جمهوری اسلامی ایران کشور مستقلی است. ره آورد استقلال جمهوری اسلامی این شده است که پیوسته منافع ملی ما به مخاطره افتاده و در معرض تهدیدات مختلف قرار گیرد و لذا همواره در مرحله امنیت در جا بزند اما حاصل غیر مستقل بودن کشور کوچکی مانند کویت هم این بوده که پیوسته تهدیدات را از خود دفع و منافع ملی اش را تامین نماید ،با کنار هم قرار دادن ایندو ،نتیجه ای که بدست می آید این است که استقلال مورد نظر مسئولان ایرانی برای مردم این کشور جز ضرر حاصلی دیگری نداشته است ،مگر اینکه بپذیریم مقامات ایرانی در تعریف استقلال و تعیین مصادیق آن دچار اشتباه فاحشی شده اند ،از اینرو ضروری است که در مورد مفهوم استقلال و نسبت آن با منافع ملی تجدید نظر اساسی صورت گیرد تا در قاموس سیاسی رویکرد نادرستی نسبت به استقلال و استقلال طلبی ایجاد نشود و مفهوم ارزشمند ایندو واژه تحت الشعاع دیپلماسی نادرست ما و برداشت افراطی ما از استقلال طلبی قرار نگیرد!