یکی از دوستان در مورد آتش سوزی کتابخانه های ایران در زمان حمله عربها به ایران صحبت میکرد. من گفتم قاعده عربهای مسلمان این نبوده که کتابخانه آتش بزنند یا مثلا آتشکده ویران کنند. اشاره کرد به تقسیم فرش گلستان؟ به قطعات کوچک. نظر من این بود که این کار در عین اینکه یک فاجعه و جنایت هنری است و موجب از میان رفتن اثری استثنایی بوده است ولی در فرهنگ عرب فاتحی که میخواهد غنایم را تقسیم کند دو راه بیشتر برایش مطرح نبوده است:
یا یکجا به یکی می رسید که خلاف عرف جنگجویان و عدالت تقسیم غنایم بوده و دیگری اینکه به قطعات مساوی تقسیم میشد. از نظر اون عرب و شاید اکثریت انسانهای اون عصر و حتی ایرانیان این فرش بیش از آنکه یک اثر هنری خارق العاده و استثنایی باشه یه گنج به غنیمت گرفته بود و آن را بین خود تقسیم کردند. آدم اگه خودش رو جای دیگران بزاره شاید تا 80 درصد نظرات دیگران رو بصورت متعارف بتونه قبول کنه واین 80 درصد مبنایی برای تفاهم و ارتباطات انسانی است