سلام نیوز: سید محمد خاتمی، میر حسین موسوی و مهدی کروبی روز گذشته ضمن ملاقات با یکدیگر، درباره مسایل سیاسی روز و به ویژه پیامدهای انتخابات و اعتراضات مردم تبادل نظر کردند. به گزارش سلام در این جلسه ضمن انتقاد شدید از حمله به مردم بی‌گناه و هجوم به خوابگاه ها و منازل مردم، نمونه‌های بسیار تکان‌دهنده‌ای از وحشی‌گری‌های لباس‌شخصی‌ها که با حمایت قوای امنیتی صورت گرفته، بیان شد و با اشاره به شهادت هموطنانی که تنها جرمشان اعتراض به تقلب های انتخاباتی بوده، تاکید شد که مردم حرکت های مسالمت جویانه‌ای داشته اند و یک راهپیمایی چند میلیونی خودجوش را با آرامش و نظمی فوق‌العاده اداره کردند که با اندک تدبیر و اعتنا به حق آنها و بیزاری جستن از دروغ و بی‌احترامی به مردم، این امکان وجود داشت که جریان امور به بحرانی ملی تبدیل نشود. در ادامه نشست، با اشاره به سخنان تأسف‌بار یکی از خطیبان نماز جمعه که اقدامی خلاف قانون و شرع و ضدبشری مانند «اعتراف‌گیری» را تأیید کرده بود، تصریح شد که این برخوردها ازنوع رفتارهایی است که اعراب جاهلی با عمار یاسرها داشته اند و جای تعجب است، خطیبی که خود باید حافظ ارزش های اسلامی باشد به این رفتار اذعان و افتخار می کند.

پدر عزیزم، سلام! امروز ۱۳ رجب است، تولد مولایمان علی‌، و مطابق هر سال می‌خواهم روز پدر را به تو تبریک بگویم. اینبار اما با دفعات گذشته تفاوت دارد. اینبار تو در بند هستی‌ و من مجبورم برایت یاد داشتی بنویسم تا بعد‌ها بدانی که در این روز به یادت بودم. راستی‌ پدر! سه هفته از ربوده شدنت در نیمه شب ۲۶ خرداد می‌گذرد. میگویم ربوده شدن، چون مدعیان قانون هیچ حکمی به تو نشان ندادند که اقلاً بدانی که آن هشت نفر که در نیمه شب تو را با خود بردند وابسته به کجا و کدام نهاد بودند. روزگار غریبیست پدر! بعد از سی‌ سال دوباره به اوین برگشتی‌ ولی‌ نه توسط شاه، بلکه توسط نظامی که تمام عمر خود را صرف تثبیت و سرفرازی آن کردی، نظامی که به خاطر آن هفت سال از بهترین سالهای جوانیت را در زندان سپری کردی و شکنجه شدی، نظامی که جاروکشی آن را افتخار خود میدانستی ... ولی‌ جای تو در این نظام سلول انفرادیست، چرا؟ نمیدانم، شاید چون مانند ملوانان انگلیسی‌ به خاک کشور تجاوز نکرده بودی، که اگر کرده بودی، چند روز در حبس به بهترین و محترمانه‌ترین شکل پذیرایی‌ میشدی و پس از چند روز با یک دست کت شلوار با سلام و صلوات بدرقه میشدی. آری پدر! تو مجرمی، جرمت دفاع از حقوق ملت است، جرمت استعفای مدرس گونه ات از نمایندگی مجلس ششم است، جرمت این است که صلاح کشورت را فریاد میزنی، ولو اینکه بی‌غیرت خوانده شوی و در تظاهرات جمهور ناب بد از نماز جمعه، که البته با مجوز کاملا "قانونی‌" بود، شعار سر دهند "نبوی بی‌ غیرت از خانه این ملت اخراج باید گردد"، جرمت این است که به جمهوری اسلامی، نه یک کلمه بیش نه یک کلمه کم باور داری، جرمت این است که میخواهی‌ خط راستین امام را به نسل من بشناسانی. نه تنها تو، بلکه نخست وزیر زمان امام و دفاع مقدس هم امروز مجرم است، میلیون‌ها نفری که به او رأی دادند هم مجرمند، چون به میزان بودن رای ملت باور دارند.‌ای کاش نسل من و تو پیام استعفای قهرمانانه نمایندگان مجلس ششم را در می یافت که هشدار می دادید در مورد هدم اساس جمهوریت. امروز همه می فهمیم که چه چیز را فریاد می زدید. امروز همه شاهدیم که اسلامیت نظام نیز به مسلخ خود کامگی می رود. چریک پیر! می‌خواهم بدانی که ما نیز همچون تو، حسرت یک آه را بر دلهای سیاهشان خواهیم گذشت. تا پس گرفتن حق مردم از پا منشین و بدان که ما نیز به چیزی کمتر از این راضی‌ نیستیم. ربنا افرغ علینا صبرا و ثبت اقدامنا و انصرنا الا القوم الکافرین روزت مبارک.

زن می گوید : فرزندم اسیر این جباران است و زندانی

امام می فرماید : اعمالی را به تو می آموزم برای طلب آزادیش از خالق او

نام زن بر پانزدهم رجب می نشیند و اعمال ام داود هر پانزدهم رجب تکرار می شود و دعاهایی که استجابت می شوند .

دوستان را دعوت می کنیم به منزل عزیزی که دوست دارد خانه اش ساعاتی منزلگاه خانواده های زندانیان سیاسی باشد تا صداها بهتر شنیده شود و دعاها امکان استجابت بیشتر داشته باشد. سوره های قرآن یکی پس از دیگری قرائت می شود و ادعیه خاص این روز . اما دل ها سوز دیگر دارند و اشک ها بند نمی آیند . همه برای رفع فتنه دعا می کنند . یکی می پرسد این دعاها شنیده می شود ؟ و می شنود ان الله لا یغیر ما بقوم حتی ... می گوید ولی اراده کردیم و نخواستند و ... می شنود : ناامیدی یعنی مرگ اما شعار ما سبزی و حیات و زندگی بود دخترم .

همسر سعید لیلاز هم می رسد و هراسان می پرسد چه باید کرد چه باید بکنیم ؟ وقتی صدای همسرش را از پشت گوشی می شنود مارا فراموش می کند برای دقایقی و بعد با شرم می پرسد آقای تاجزاده ؟ من لبخند می زنم و می گویم چشمت روشن خواهر . سعید شیرکوند هم زنگ می زند و دکتر محمدی سرازپای نمی شناسد و ما می گوییم چه مجلس با برکتی . همه از من و الهه سراغ همسرهامان را می گیرند و ما می گوییم : هیچ . هیچ خبر و آن ها متعجب می شوند و ما حرصمان درمیآید از این واژه های تکراری و من زیرلب می گویم خدا نکند پاداش همکاری بگیرد مصطفی و چشمم پر از اشک می شود وقتی می گویم همسران ما شهروند درجه یک هستند و جایگاه ویژه دارند با بازجوهای ویژه به غایت قسی القلب که می گویند یکراست از جنگ برگشته اند برای ... چه می دانم من که از این جریانات سردر نمی آورم این پسرخاله جان هم توضیحی نداد این حسین شریعتمدار هم می گویند این روزها سرش گرم گرم است . شاید بعد از نماز شب بازجویی ها شروع می شود با فقراتی از تعذیر( حتی بلد نیستم بنویسم این واژه را - شاید هم تعزیر) و روح بازجو اوج می گیرد تا هپروت شیطانی منبعث از نفس اماره . من اصلا دلم نمی خواهد موقعیت امروز همسرم را تجسم کنم دوست دارم همان موقعیت های پیشین را در ذهن داشته باشم . نوشتن و خواندن و تفکر تفکر تفکر در همه لحظه های زندگی و چاشنی خنده های از ته دل که بعضی می گفتند این نشانه عدم گرفتاری است و دغدغه های دنیا و تعلقاتش هرچند فکر نمی کنم جز ساعاتی که خلوتش را به هم می زنند جز این وضعیت را داشته باشد .

بدجوری دلم برای خنده هایت تنگ شده مهربان . امروز داشتم فکر می کردم نکند بیایی و خنده هایت را جاگذاشته باشی آن جا برای زندان بان های طفلکی ؟؟؟؟؟؟؟نه تنها من  بلکه همه دوستان و آشنایان و فامیل دلشان برای خنده هایت تنگ شده . همان خنده ها که تعجب همه را بر می انگیخت و من هی باید می گفتم یواش تر مصطفی جان همه دارند نگاهت می کنند و تو می گفتی خنده بر هردرد بی درمان دواست . دوست دارم در انفرادی و در خلوت و تنهایی خودت هم بخندی با صدای بلند . به شکلی که حرص همه سفاکان دور و برت را در آوری . یا نه آن صاحبان چهره های عبوس را با خلق محمدی آشنا کنی .

بدجوری دلم برای خنده هایت تنگ شده مصطفی و برای آن لطیفه ها که گاهی فقط چاشنی خنده های تو خنده آورشان می کرد . یادت هست بیمارستان سینا و آن اتاقی که سعید حجاریان رهیده از تیغ کین مردمان بدنهاد و اهریمنی سرشت، با مرگ دست و پنجه نرم می کرد و همه ماتم زده چشم به او دوخته بودند و تو می آمدی و ناگهان چهره ها باز می شد و فضا عوض می شد و خنده های یواشکی تو از دری نیمه باز بیرون می آمد و دکتر مرصوصی می گفت : آقای تاجزاده که می آید روحیه ها تقویت می شود بیشتر بیایید اینجا؟ دلم برای همه شیرین گفتاری هایت وسط جلسه های مشترکمان تنگ شده . پا منبری خوبی بودم من ولی نمی گذاشتم بفهمی چون مادر بزرگ ها می گفتند  این مردها جنبه ندارند و تو چقدر جنبه داشتی و داری و چقدر تحمل داشتی و داری البته این آخر سری ها انگار داشت طاقتت طاق می شد از دست دروغ های شاخدار و از دست فریبکاران مدعی مسلمانی و از چاپلوسی هایی که می گفتی می توند آدمی را از عرش به حضیض بیاورد و با این همه هیچ کس در برابر منطق محکم تو نمی توانست تاب بیاورد و جلسات مناظره ای که بسیج دانشگاه ها می گذاشت هم این آخرها با عدم شرکت طرف مقابل به دلیل ضعف و عجز،  تبدیل می شد به سخنرانی یک نفره تو و این طفلکی های بازنده به جای منقاد شدن کینه ورز می شدند و می رفتند دسیسه می کردند . دسیسه برای پاک کردن صورت مسئله . برای حذف اندیشه . برای نابودی علم . برای مقابله با فهم . برای حذف و حذف و حذف . برای کودتا علیه مردم !!!

می گویند حال شما خوش نیست دلبندم. تو و همرزمانت بهزاد و آن سه محسن و عبدالله و سعید نیمه جان و بقیه. من نمی دانم تا چه میزان ناخوشید اما یک چیز را می دانم و آن این که برای خوش آیند نامردمان و خوش احوالی خودتان هرگز تن به جور و ستم نمی دهید و ناحق را حق نمی خوانید و تن به خواهش دون پایگان نامحرم به انقلاب نمی دهید . همه می دانند که شما با بی قانونی محض و عدم رعایت حقوق اولیه انسانی در حبس نگاه داشته شده اید و به عبارتی ربوده شده اید و شاید به گروگان گرفته شده اید و همه می دانند که شما قهرمانانه از محبس بیرون خواهید آمد و همه می دانند که روسیاهی به ذغال خواهد ماند. اما من گاهی غصه همان عده معدودی را می خورم که فریب دروغ های رنگ و وارنگ دشمنان اسلام را می خورند که نقاب دین به چهره دارند و پی امیال مادی خود هستند . تکلیف ما و شما که معلوم است بیچاره فریب خوردگانی که پیروی اربابانشان را تنها راه سعادت می دانند. خداوند عاقبت همه مارا ختم به خیر فرماید .

ربنا لاتکلنا الی انفسنا طرفة عین ابدا