با حمایت بیش از ۱۵ میلیون(شاید هم ۲۰ میلیون) ایرانی آقای احمدی نژاد رئیس جمهور ایران شد. بنده به نوبه خودم از خوانندگان گرامی که لطف کردند و نظرات بنده را در باره انتخابات مطالعه کردند تشکر میکنم و اعتراف میکنم اشتباه کردم.
باید به خودمون و دیگران فرصت شناخت بیشتر و به تفکری که اکنون مجلس و شورای شهر و ریاست جمهوری و شورای نگهبان و نیروی مقاومت بسیج و بسیاری از جاهای دیگر را در اختیار دارد فرصت بدهیم تا تجربه فعالیت سیستم یک دست را برای اولین بار نشان دهند. تا حالا چنین هماهنگی در ارکان قدرت ایران وجود نداشته است. اما چند نکته:
1. رای مردم در صندوق ریخته شد. تحریم امسال هم مثل تحریم های سالهای قبل کارساز نبود. چون ایرانیان نظام را قبول دارد و برای تغییر وضع موجود به اصلاح طلبی اعتقاد دارند نه انقلاب. حداکثر ممکن است عده ای منفعل شوند ولی اکثریت همچنان در صحنه هستند.
۲. کاندیدای پیروز متکی به حمایت رسمی هیچ حزب و گروه نبود. او نماینده جناحی از حاکمیت است که با حوزه احزاب و گروههای متعارف سیاسی که در سرنوشت کشور در ۲۵ ساله اخیر نقش داشته اند بیگانه است. البته بزودی حزبهای جدید آنها هم شکل میگیرد.
۳. اگر کسی نتواند گروههای حامی آقای احمدی نژاد را تشخیص دهد که مثل من باید به دکتر چشم مراجعه کند: در مجلس و شورای شهر که حضورشان با همین عنوان اندیشه ای (نه حزبی/ به قول خودشان) آبادگران مطرح است. گروههایی هم که به شکل گیری چنین مجلس شورای اسلامی و شورای شهری کمک موثر کردند٬ مانند شورای محترم نگهبان٬ صدا و سیما٬ نهادها و در یک جمله اصولگرایان کاملا شناخته شده اند. پس آقای احمدی نژاد حمایت عملی این گروهها را داشت ولی حالا چرا این حمایت رسمی و آشکار نبود دلیلی دیگر دارد که با دلیل آشکار نکردن عقاید سیاسی ایشان در طول تبلیغات انتخاباتی یکی است. و این نوع رفتار عکس العمل های خاص خود را در بین مردم بجا خواهد گذاشت و از این لحاظ باید منتظر تحولات آینده بود. شاید انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا فرصت بعدی است که میتواند نشان دهد این انتخاب ملت انتخابی موقتی بوده یا نگاه تغییر نگرش بنیادین ملت است.
امیدوارم اکثریت ۴۶ میلیون رای دهنده و ۷۰ میلیون اهالی ایران از این انتخاب احساس آرامش و پیروزی کنند. اگر همان کسانی هم که به فرد پیروز انتخابات رای داده اند٬ احساس آرامش کنند٬ کافی است.
---------------------------
هر تهدیدی فرصتی است و هر فرصتی تهدیدی. تهدید و فرصت همیشه در کنار هم هستند و انتخاب ما چالشی است که به این روند متعاقب تهدید / فرصت رنگ میدهد. اکنون باید اندیشید که چه باید کرد؟
ایران هنوز ایران است و متعلق به ایرانیان.