دوستان از من می پرسند که چرا خوش بینی. مبنای خوش بینی من مربوط به روحیه من است ولی دلایل روشنی هم دارم:
دو رویکرد سیاسی و حکومتی پیش روی کشور وجود دارد:
١. سیستم بسته انتخاباتی و سیاسی و تبدیل جمهوری اسلامی به عنوانی ظاهری.
در این صورت با احزاب قانونی کشور برخورد میشود، فیلترینگ و سانسور افزایش می یابد و نهادهای مدنی تضعیف میشوند. بر تعداد بازداشت ها افزوده میشود و یکجانبه گرایی کامل و مطلق میگردد.
لازمه این امر حذف امام خمینی و اندیشه ها و یاران وی از وضع حاضر و حتی تاریخ کشور و اذهان ملت است. تهی کردن هویت جمهوری اسلامی نهایت این مسیر است.
این رویکرد گرچه عملا پیشرفت داشته است، آینده دار نیست و قدم هایی که بعضی در این مسیر بر میدارند، فقط هزینه های همان افراد و گروهها را در مسیر بازگشت و توبه افزایش میدهد. اینکه میگویم جریان اصولگرایان افراطی از آینده سیاسی کشور حذف شده اند به دلیل همین موضوع است، چرا که مسئولیت این قدم ها را بر دوش دارد و هزینه سنگین آن را به تنهایی پرداخت میکند.
٢. سیستم باز انتخاباتی و سیاسی و بروز ظرفیت های مردم سالاری دینی در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران.
این رویکرد به منزله ی تطابق بیشتر و هماهنگی حکومت با جامعه امروز ایرانی و حذف یا کاهش شدید دروغ و فریب و فساد از ارکان جامعه و حکومت خواهد بود. سلامت جامعه و حکومت تقویت میشود و شرایط برای رشد کشور و تفوق منطقه ای ایران فراهم میشود. ارکان مردم سالاری کشور به وظایف خود عمل خواهند کرد و متعرضان به مردم و اساس جمهوریت مشمول قهر نظام و کشور میشوند.
این رویکرد، ادامه منطقی و طبیعی انقلاب اسلامی است و به دلیل شرایط کشور، محتمل ترین احتمال است.
رشد اقتصادی و فرهنگی و سیاسی جامعه ایرانی از درون و شرایط جهانی از بیرون با الگوی دوم تطابق دارد و کسانی که با آزادی های مدنی و اجتماعی از جمله اطلاع رسانی و دسترسی آزاد به اطلاعات مخالفت میکنند، پرونده ی عمل خویش را در این دنیا و آن دنیا سنگین تر میکنند و جز شکست و شرمندگی دنیا و آخرت بهره ی دیگری نخواهند داشت.
پیروزی مردم سالاری در ایران قطعی است، چرا که دین و اخلاق در جامعه ی ایرانی نیرومند است و گواه روشن آن نیز بیزاری ایران و ایرانی از دروغ و فریب است.