انتخاب آخر هفته داغ تر شده. از شعار تحریم کمتر اثر دیده میشود و کمرنگ شده و دلیل روشن این وضعیت وجود کاندیداهایی است که نمایندگی طیف وسیعی از نظرات را میکنند که شاید حمایت بیش از ۹۰ درصد ایرانیان را داشته باشند. البته عدم وفاداری سواران به رعایت قواعد بازی با پیاده ها یاس و ناامیدی خاصی ایجاد کرده و این یخ وقت لازم داره تا آب بشه. الان تقریبا تمام جناح های سیاسی کشور بجز کسانی که اصلا اساس سیستم رو قبول ندارند با تساهل و تسامح از کاندیدا یا کاندیداهایی حمایت میکنند. اما ....
چه شد؟
آقای معین و آقای کروبی در دو حوزه شهر و روستا و مدرنیزم و سنت رای های اصلاح طلبی را به سرعت جمع میکنند. این رای که در ماههای گذشته با تبلیغات و سیاستمداری ها به سوی آقای هاشمی و آقای قالیباف منعطف شده بود الان داره برمیگرده. شاید وقت در دور اول کافی نباشه تا آقای هاشمی از رده اول و دوم به رده سوم بره ولی به احتمال زیاد انتخابات به دور دوم کشیده میشه. اگه الان به دور دوم کشیده نشه کدوم انتخابات به دور دوم کشیده میشه خدا میدونه.
چه خواهد شد؟
احتمالا تا آخر هفته آرای آقای هاشمی باز هم کاهش خواهد یافت و بنظر من ۴ نفر اول لیست انتخابات اینها خواهند بود:
۱. آقای هاشمی با حدود ۸ میلیون رای
۲. آقای معین با حدود ۷ میلیون رای( اگه یکی دو تا اتفاق بیفته و رای های ماورای بنفش تکون بیشتری بخورند این رای تا ۱۲ میلیون هم جا داره)
۳. آقای کروبی با حدود ۶ میلیون رای
۴. بقیه کاندیداها سر هم ۷ میلیون رای
حالا اگه رای بالاتر بره شاید سهم اصلاح طلبهای اصلی(معین ۸۰ - کروبی ۱۰) ۹۰ درصد آرا باشه و بقیه ۱۰ درصد این اضافه مشارکت بیش از این را بدست بیارند.
-------------------------------------------------
بمب گذاری های تهران و اهواز هم یک هدف را دنبال میکنند. ایجاد نا امنی. باید دید چه کسانی از این بمب گذاری ها استفاده میکنند. بنظر من کار نیروهای هماهنگ با رهبر سابق عراق صدام حسین است که تحت فشار اقدامات دولت جدید عراق داره قلع و قمع میشه. میخواهند در این شرایط که خبرنگارهای خارجی هم آمده اند قدرت خودشان در ایجاد ناامنی از نوع صدامی را نشان بدهند. اما صدام الان زندانه و موشکهاش دیگه تهران و شهرهای دیگر را نشانه نرفته و قدرتهای جهانی یکصدا بر طبل حمایت از صدام نمی کوبند. الان از افغانستان و ایران و عراق و سوریه و لبنان دشمنان ایران حضور ندارند. همسایه های جنوبی آرام شده اند. پاکستان درگیر مسائل داخلی خودش است و ترکیه هم با حضور اسلام گرایان متجدد دیگه چنگ و دندان نشان نمیدهد. ظاهرا شرایط برای سروری منطقه ای ایران آماده است. فقط کمی آرامش ملت(از نوع رضایت درونی نه اجبار بیرونی) و تعقل حکومت لازم است. انتظار زیادیه؟