در کشوری که همه منابع تولید ثروت و قدرت آن به تدریج در اختیار بخش خصوصی قرار میگیرد و بانکها و موسسات مالی بزرگ خصوصی حق خرید و کنترل و هدایت بنگاههای اقتصادی تاثیر گذار کشور را دارند و بزودی بر قدرت سیاسی کشور دست خواهند انداخت.
در کشوری که موسسات اجتماعی غیر دولتی قدرتی عظیم هستند.
در کشوری که شاهد انقلاب بوده و انرژی عظیم سازمان نیافته در سالهای نخستین را  هنوز بطور کامل مدیریت نکرده است.
در کشوری که با خیل عظیم جوانان تحصیلکرده مواجه است.
در کشوری که راه کارهای مشارکت سیاسی مردم در قانون اساسی از انتخاب و عزل رهبر در بالاترین سطح تا انتخاب دویست هزار تصمیم گیرنده در سطح شورهای شهر و روستا را پیش بینی کرده. است و همه ساله مردم در انتخابات شرکت میکنند.
در کشوری که نزدیک به سه دهه تمامی کشورهای مقتدر جهان با آن به نوعی رویارویی و رقابت داشته و دارند.
در کشوری که اقوام و مذاهب و آرا و انتظارات و دعاوی مختلفی دارند.
تضعیف احزاب و گروههای سیاسی فعال در چارچوب قوانین کشور احمقانه ترین کار ممکن است.
از نظر سیاسی اگر رابطه حکومت با مردم دچار خدشه شود مشروعیت نظام سیاسی زیر سوال میره. آنچیزی که هارمونی نظام رو حفظ میکنه وجود جریانات سیاسی متفاوت و حتی مهمتر از آن مخالف با دولت است. احزابی که با دولت موافق نباشند مهمترین رکن حفظ مشروعیت نظام هستند. اگر حکومتها بین رابطه احزاب و مردم چه در حوزه اطلاع رسانی آنها و چه در حوزه ی ذهنی مشروعیت فعالیت حزبی٬ خلل و مشکل ایجاد کنند٬ در واقع بر شاخه نشسته اند و بن می برند.
اگر امکان حضور سیاسی مردم با عقاید مختلفشان در چارچوب احزاب فراهم نشه٬ گرد مرگی که روزگاری مقام معظم رهبری میگفتند بر فعالیتهای سیاسی در دانشگاه پاشیده شده بود بر تمامی کشور پاشیده میشود. شاید به ظاهر دولتها و حکومتها از چنین آرامشی خشنود شوند ولی در تحولات سریع امروزی خیلی زود متوجه اشتباه تاریخی خود خواهند شد و دود آن چون همیشه بیش از همه به چشم مردم خواهد رفت.
اگر نجنبیم و نجنبند: بخش خصوصی بجای آنکه توسط حوزه های عمومی سیاست تعدیل شود٬ مثل بقیه ی کشورهای جهان سوم مدعی قدرت سیاسی کشور خواهد شد.
ما ایرانیان لایق شرایط بهتری هستیم.