چند وقت پیش یادداشتی در تمجید اهالی صبور و فعال لرستان نوشتم که  توسط دو نفر از لرهای محترم مورد انتقاد شدید واقع شد. گرچه بنا به دلیل اجتناب از جدل های بی مورد٬ موضوع را اصلا دنبال نکردم و حتی چندین کامنت مدعی را بی پاسخ گذاشتم و حتی یکبار به وبلاگ مدعی نرفتم ولی همیشه این سوال در ذهنم بود که چطور میشود اینقدر برعکس برداشت کرد تا اینکه امروز با خواندن یادداشت یکی از دوستان خوب داغم تازه شد.
نتیجه گرفتم که تفاوت اطلاعات دریافتی و نظام ارزشی موجب این اختلاف برداشت است. وقتی من از وفاداری لرستانی ها به انقلاب اسلامی و رشادت هایشان در جنگ تحمیلی میگفتم احتمالا روی اعصاب برخی راه میرفتم. وقتی از قابل اعتماد بودن لرها در سیستم انتظامی کشور میگفتم و وقتی از شخصیتهای سیاسی امروزی لرها میگفتم ... همه و همه موجب ناراحتی همان برخی میشد. شاید هم حق داشتند ناراحت بشوند ولی اینکه چنین نوشته ای را توهین به لر ها تلقی کنند بزرگترین توهین به هوش و درایت دوستان لر است.
البته هر کس میتونه نظر خودش رو داشته باشه. کلیت یک نظام سیاسی یا بخشهایی از آن را قبول نداشته باشه ولی این عقبه ی ذهنی و یا شاید عاطفی نباید موجب بشه که واقعیتها را دگرگونه ببینند.
سیاه و سفید دیدن مطلق مقدمه که نه٬ اصل و اساس اشتباه دیدن است. این در جواب آن وبلاگنویس خارج از حریم رفاقت و اما در باره ی دوستی که گفتم نکاتی به ذهنم رسید که در ذیل عرض میکنم:
=======================
اصل داستان به سفر آقای حداد بر میگردد به لرستان. در اینکه آقایان در سفرها ممکن است مردم رو به حساب نیاورند و یا روی قدرت تشخیص آنها به اندازه کافی حساب باز نکنند یه بحثه و اینکه به مواردی اشاره کنیم که قابل نقد جدی باشه واقعیتی  دیگر است
البته قبول دارم که گاهی بعضی رفتارهای مدیران و سخنانشان موجب شرمساری و نگرانی می شود.
اما اشارتی که در وبلاگ دوست خرم آبادی ما آمده به هیچوجه خواننده را قانع نمیکند. مگر آنکه از نانوشته های دلنوشته کمک بگیریم که مال هر کسی با دیگری فرق داره.
در متن سخنرانی آقای حداد ظاهرا به عقب افتادگی های تاریخی اشاره کرده است که موجب اعتراض رفیق بلاگر ما شده ... خدایی ما عقب افتادگی نداریم؟!  اگر عیبهایمان رو نبینیم که نمیتونیم درست عمل کنیم.
کشور ما از جهات مختلف عقب افتادگی دارد. کسایی که تاریخ یا جامعه شناسی خوانده باشند به راحتی متوجه میشوند که به دلایل بسیاری کشور ما عقب افتاده است. گرچه زودتر از بسیاری به تمدن رسیدیم ولی این آمریکایی های ۲۰۰ ساله الان نصف دنیا را گرفته اند و از نظر تمدنی نیز در مرتبه ی بالایی قرار دارند. این تحقیر چینی ها و مصری ها و هندی ها و ایرانی ها و یونانی ها  و ایتالیایی ها نیست. این بیان یک واقعیت است.
حالا در بین اقوام ایرانی و آریایی سکاها و دیگرانی بودند که افتخار آفریدند یا حتی پیش از آن اقوام عیلامی بیش از دو هزار سال  تمدنی عظیم بر پا کرده بودند درست ولی واقعیتهای امروزی چیز دیگری است که باید به آنها توجه کرد.
ما از نظر فرهنگی (جهات معنوی)همچون بقیه کشورهای قدیم التمدن در مرتبه ای قرار داریم که میتوانم آن را مستعد بنامیم. نوعی خموشی داریم و آمادگی برای تغییر. ولی در عمل و بخصوص در حوزه تمدنی (جهات مادی) عقب افتادگی داریم.
با ماشین پیکان و پژو و کراوات و موزیک جدید هم مشکل تمدنی تهران و مشهد و تبریز و اصفهان و خرم آباد و بروجرد و دو رود و ازنا و الشتر و بقیه مناطق حل نمیشه.
اینکه در دورانهای مختلف واقعا چقدر کار شده کمی انصاف و استقلال نظر لازم داره که در شرایط مناسب میتوان در باره آنها صحبت کرد.
اما واقعیت این است که کشور ما دستخوش تحولات زیادی است و نیاز به تدبیر و  کار و برنامه ریزی و شجاعت و استقلال و آزادی و جمهوری و اسلامی داره.
==============
ایرادات صحبتهای آقای حداد هم به خودشون مربوط است بنده فقط در زمینه عقب افتادگی عرض کردم!