وقتی که بچه بودم به گربه ها خيلی علاقه داشتم. البته الان هم دارم ولی خب ديگه امکان نگهداری گربه رو ندارم. يکی از سرگرمی های اصلی ام در کودکی تهيه غذا از قصابی سر کوچه بود. آشغال گوشت ها رو به ما ميداد و گاهی هم براش يه کم پول ميگرفت ولی معمولا مجانی ميداد.
ما هم جمع ميکرديم و ميداديم به گربه های محله. گاهی هم شير ميداديم به گربه ها. اونقدر گربه توی شهر بود که نگو ....
کفتر بازی سرگرمی حرفه ای تر ها بود. البته بنده همون آماتور باقی موندم. برای ديدن کبوتر به منزل اقوام ميرفتيم. نگهداشتن حيوان در خانه ها خيلی متداول بود. البته نگه داشتن گوسفندهايی که بايد سرشون رو بعد از مدتی می بريدند چندان دلچسب نبود. بخصوص که بعد از مدتی رسيدگی کردن به اونها يه جورايی بهشون علاقمند ميشديم.
فوتبال توی کوچه سرگرمی هر روزمون بود. آخر فوتبال معمولا مصادف با غروب آفتاب بود. آخه کوچه ها خيلی سوت و کور و تاريک بود.
وقت بيشتر که داشتيم ميرفتيم سراغ تير و کمان و بادبادک بازی. خودمون درست ميکرديم. سريش ميخريديم و تابستانها ميرفتيم پشت بام و منتظر باد ميشديم. اون موقع ها ساختمانهای بزرگ بيشتر از دو طبقه کم بود و برای همين باد خوبی در ارتفاع پايين داشتيم.
درختهای توت هم که ماشاءالله در اکثر کوچه ها بود و اصلا ميدونيد چيه ...؟ گله گوسفند و سگهای گله هم جزو ديدنی های تهران بود ... باورتون ميشه ؟!  سگهای ولگرد که ديگه نگو! بعد از گربه ها و کبوترها خيلی زياد بودند.
نمکی ها که نون خشک جمع ميکردند با الاغ توی کوچه ها ميگشتند و درشکه ها در خيابان های پايين شهر هنوز مشغول مسافرکشی بودند ...
سفرهای آخر هفته به دربند و سربند مثل مسافرت به ييلاق های خارج شهر بود و کلی حال ميداد.
يه سر به بستنی فروشی لادن سر زغفرانيه زدن جزو بهترين برنامه های سفرهای شهری بود. بستنی ای ژله ای داشت اگر اشتباه نکرده باشم.
==========================
بعد از رحلت علامه جعفری وقتی مشغول توليد نرم افزار چند رسانه ای ايشون شديم وبا داستانهايی از زندگی استاد آشنا شديم ... يکی از موارد جالب اين بود که ايشون گربه ی مخصوص و مورد علاقه ای داشتند که در خانه نگهداری ميشد.
گربه ها و سگها و اسبها و کبوترها و خلاصه هر جک و جونوری که بگيد يه جورايی برای انسان همدم و دوست ميتونند باشند.