حوزه و دانشگاه دو مرکز ثقل تحولات جامعه اند. نيروهای انسانی مورد نياز سازمان اجرايی و برنامه ريزی کشور توسط دانشگاهها تربيت ميشوند و صلاح و فساد کشور وابسته به صلاح و فساد اين دو مرکز است.
در پيروزی انقلاب اسلامی نيز بين اين دو مرکز پيوند برقرار شد. البته نه بين همه ی حوزه علميه (ها) و همه دانشگاه (ها) ولی نخبگان متعهد به استقلال و بهروزی ملت در هر دو مرکز و در کنار يکديگر حماسه بزرگ پيروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن را آفريدند. ناديده گرفتن هر يک از اين دو دسته مساوی است با فقدان يکی از ستونهای نظام اجتماعی منبعث از انقلاب اسلامی.
البته هميشه بودند و هستند کسانی که آگاهانه و هدفمند يا ناآگاهانه و باری به هر جهت به بخشهای مثبت دو مرکز به دليل حمايت از ديگری حمله ميکنند و بجای توجه به نواقص به منظور بهبود مشکلات قوتها را ضعف تلقی ميکنند يا بر زخم ها نمک می پاشند.
رمز موفقيت ملت ما پيوند ظاهری در بين روشنفکران و علما نبود و نيست وگرنه رژيم شاه نيز بر فيزيک و حتی بسياری از بزرگان حوزه و دانشگاه مسلط بود و اعمال حاکميت ميکرد. رمز تحقق و بقای نهضت استقلال ايران وحدتی است که تنها در عبارت طلايی امام خمينی يافت ميشود:
همه با هم
شعور و شعاری که در اوايل انقلاب و تا زمانی که رويارويی نظامی و اقدامات براندازی آغاز نشد٬ موجب تحمل دايره وسيعی از انديشه های مخالف و معارض نيز بود.
بنظر می رسد استراتژی وحدت ملی و تساهل در رابطه با نخبگان و گروههای مرجع جامعه تنها راه موفقيت است.