فتح خرمشهر برای کسانی که اون زمانو به خاطر دارن خيلی باحال و خاطره انگيز است. اگر بخوام برای جوونای امروز تعريف کنم ميتونم تا حدی به پيروزی تيم ملی فوتبال ايران بر تيم آمريکا تشبيه کنم. يا به دوم خرداد ۱۳۷۶. در همه اين حوادث اتفاقی افتاد که انتظارش نبود.
در هر سه مورد مردم شادمان شدند و عجايب شادمانی. در خيابانها شيرينی پخش ميشد. باور کنيد در فتح خرمشهر حتی کسانی که بدليل ناراحتی هايی که داشتند از دفاع مقدس ملت ايران ناخشنود بودند و قدم از قدم بر نميداشتند با اکثريت شادمان ملت همراه شدند. به نظر من نه از روی ريا يا فريب که از لايه های درونی وجودشان حق را تشخيص ميدادند ولی مشکلاتی داشتند که نميتوانستند يا نميخواستند حقايق را بپپذيرند.
اگر حساب معادلات متعارف نظامی و سياسی در دفاع مقدس راه می يافت و شرف و اعتبار و ارزشهای انسانی و الهی مطرح نبود٬ دهها بار بايد تسليم ميشديم. يعنی ميشدند. که نشدند و نشديم.
به قول حضرت امام٬ خرمشهر را خدا آزاد کرد.
از دوم خرداد ياد کنيم همانگونه که از سوم خرداد و سالروز فتح خرمشهر ياد ميکنيم.