((در مواردی که نمينوسم مطلب از مرجع ديگری است کل مطلب افاضات خودمه. اين مطلب را هم در وبلاگ تخصصی ام در زمينه جهان مجازی نوشته بودم که به دليل ملاحظه يکی از کامنتها گفتم حيفه که جواد خان را محروم کنم از خواندن افاضاتم. از جواد خان که تشويقم کرد که بيشتر بنويسم ممنونم))
مردمسالاری يا همان دمکراسی شکل خاصی از رفتار حکومتهاست که مبتنی بر رعايت نظر مردم است. پيش فرض اين نظريه آنست که مردم حق دارند در باره آينده خود تصميم بگيرند و انتخاب کنند ولو اين تصميم بهترين نباشد.
رويه های ارشادی متنوعی نيز وجود دارند که با دستورات اخلاقی يا اجتماعی خود نوع خاصی از رفتار مطلوب را عرضه ميکنند. جالب آنست که دستاوردهای علمی و فرهنگی مورد استفاده در رويه های ارشادی عمدتا در دوره های ظهور آزادی ناشی از بی توجهی حکومتها به مردم شکل گرفته است. دست مايه هايی که ثمره آزادی و دوری حکومت از حوزه توليد دانش و فرهنگ بوده است و اين از لطايف و ظرايف تاريخی است.
اما در اينترنت چه خبر است؟
در محيط وب هر انسان حقوق شهروندی خود را دارد. هر روز بر دامنه حقوقش افزوده ميشود. انسانهايی که از تسلط همه جانبه تمدن غربی بر آينده بشر نگران يا ناراحت بودند(عناصر درونی) و مردمانی که به تازگی از فناوری های نوين برخوردار ميشدند همگی در کنار هم و در برابر تاسيس دوباره حاکميت اينترنت قرار ميگيرند.
==========
در اينترنت شما دسترسی فوق العاده ای به اطلاعات داريد. دسترسی به اطلاعات و امکان ارتباطات دو جادوی بزرگی هستند که سرنوشت همه چيز را در جهان ميتواند تغيير دهد.
حجم عظيم دانش و انديشه ای که در جهان مجازی در حال نقل و انتقال است٬ سرعت اين اتفاق عظيم٬ سرعت دفعات نقل و انتقال اطلاعات و امکان تصحيح مکرر بين مبدء و مقصد بصورت مکرر و عوامل بسيار ديگر ماشين عظيمی را بوجود آورده که آينده بشر را يگانه خواهد کرد و  مردمسالاری يا استبداد سرنوشت مشترک مردم ما برای نخستين دوره تاريخی است که در پيش داريم.
شايد به همين دليل است که قدرتهای خارج از اينترنت همگی به آن بدگمانند. نميدانند رويکرد اصلی جهان واحد به کدامين سو است. يا نقش آنان چيست!؟ و مهمتر از همه اينکه قدرت آن بر دوش انسانهاست. افکار عمومی را اگر ميشود به راحتی در رسانه های سنتی کنترل کرد ولی در اينترنت که به تازگی خلق شده و همچنان مشغول شدن است هنوز اثری از کنترل موثر  نيست. مردم هوشمند و در کنار هم و بدون کنترل های متعارف چند هزار ساله حکومتها با يکديگر چه خواهند ساخت؟ سوالی مهم که پاسخ آن روشنگر راه آينده است.
انسان همانگونه که هست و ميخواهد در اينترنت جلو ميکند و محدوديتهايی که ثمره تمدن غالب جهان يعنی تمدن غربی است بر او چندان تاثيری ندارد. همه چيز ميتواند دوباره تنظيم و تاسيس شود و البته ريشه ها خواهد ماند ولی صورتی نو در حال تکوين است.
و نسبت ما با آنچه خواهد شد به خودمان مربوط است. در اين جهان و بی حضور منجی و موعود تنها راه حداقلی٬ موثر شدن است. هر چه بيشتر موثر شويم سهم بيشتری داريم و از جايگاه بالاتری در تمدن واحد جهانی برخوردار خواهيم شد. مايه های فرهنگ واحد جهانی در حال شکل گيری است.
برای نخستين بار قرار است که نياز به حکومتی جهانی واقعی باشد و از درون انديشه های برتری جويانه فراعنه ی مصر و شاهنشاهان ايران و امپراطوران عالم برنخاسته باشد. شرايط عينی امکان تصميم گيری های اختصاصی را به دولتها ولو بزرگ باشند نميدهد. همه بر يک کشتی کوچک سواريم. با سرنوشتی مشترک.
روزگاری  سخن از دهکده جهانی بود. انقلاب ارتباطات و اطلاعات چنان تحولی ايجاد کرده بود که نخبگان از يکپارچگی سخن ميگفتند ولی خطوط اصلی تحقق آن تنها با اينترنت و جهان و جامعه مجازی مشخص شد.
مرزهای جهان مجازی مرزهای دنيای آينده خواهد بود و اگر يک جهان داشته باشيم٬  نامش روستا يا دهکده جهانی باشد يا نباشد٬ مقدمه تاسيس يک حکومت در جهان خواهد بود. اين حکومت نخستين بار بدست اصحاب عدالت تاسيس ميشود يا ادامه حکومت ستمگران خواهد بود؟ يا شايد صورتی که برای تصورش نيز زمان لازم باشد.