یکشنبه ۷ اسفند ۱۳۸۴
امروزه سخن از خوبی و بدی٬ مفید یا مضر بودن اینترنت مطرح نیست. همه جا از اینترنت و موفقیت های مرتبط با آن می گویند. مردم کوچه و بازار همچون نخبگان به جادوی جام جهان نمای هزاره سوم چشم دوخته اند و تحولات عمیق آینده را از آن می طلبند. اینترنت مشروعیتی بلامعارض یافته است و می رود به نوعی تقدس یابد و منشا مقبولیت موضوعات در حوزه های مختلف شود که خود جای تامل٬ مطالعه و بررسی های جدی دارد. بی توجهی به این موضوع از منظر آسیب شناسی خطرات جدی به همراه خواهد داشت. اینترنت اکنون در موضع اثباتی سخنی قدیمی است. همه چیز را همگان دانند. وب فارسی می رود تا سیمرغ و همگان یاد شده در ادب فارسی شود.
اینترنت ایران برای رسیدن به این نقطه٬ مسیر دشواری را طی کرد. روزگاری کالایی لوکس برای مدیران دولتی و دانشجویان نخبه بود. سپس ابزاری برای ارتباطات سطحی میان تازه واردان جهان مجازی و زمانی عرصه تعارض نخبگان جریانات سیاسی و سرانجام با تلاشی جمعی٬ در ذهن و دل مردم پذیرفته شد.
شرکتهای عرضه کننده خدمات اینترنت اولین قدمها را برداشتند و در آخرین پرده با حضور دهها هزار وبلاگنویس اینترنت مردمی شد.
اعتماد ملی به اینترنت متکی به تلاش تولید کنندگان محتوای اینترنتی شکل گرفت و پاسداشت آن تلاشی مضاعف می طلبد. هر چه بر تعداد و تنوع وبلاگ ها افزوده شود٬ توجه عمومی به فواید اینترنت بیشتر میشود. وبلاگنویسان نظر مثبت جامعه را ایجاد کردند و بعنوان سکوی ارتباط جامعه مجازی و غیرمجازی عمل می کنند و خود در آینده نزدیک هسته اصلی جامعه مجازی خواهند بود.
علیرغم اینکه مشروعیت(مقبولیت) اینترنت از سوی اکثریت قاطع مردم و متخصصان و مدیران به رسمیت شناخته شده ولی همراهی همگان یا پایان کامل تعارض با آن دور از انتظار است. مفاهیم خودساخته و ابهام سازی و ایجاد ناامنی در بستر ارتباطات بخشی از ناملایمات مسیر آینده است که بی تردید چندان پایدار نخواهد بود.
وبلاگنویسان موج استفاده از محتوای اینترنت را تقویت کردند. جامعه ی ۷ میلیونی مخاطب اینترنت رشد سریع و کارکرد خود را مدیون تلاش دویست هزار وبلاگنویس فارسی در تولید وب فارسی است.