این متن رو از یکی از وبلاگها کپی کردم:

 عید غدیر یادمان توحید و محبت

هر چیزی که به علی پسر ابوطالب ربط داشته باشه یه جلوه خاصی برای آزادیخواهانی که با او آشنا هستند داره. برای مسلمانان هم  که جای خودش رو داره. ولی این دو تصور با هم متفاوت است.

ما علی رو از خودمون میدونیم و از او دفاع میکنیم. ولی دیگران بدون تعلق فکری یا مذهبی یا نژادی از علی سخن میگویند. نگاه از دور به حضرت علی با نگاه از نزدیک فرق داره. گاهی ما که خیلی خودمون رو به علی نزدیک میدونیم دچار بی توجهی مزمن به اون هم می شیم.  کسانی که هم از دور به عظمت شخصیت و رفتار علی نگاه میکنند هم چیزهایی متفاوت می بینند. جذابیت سفرنامه های خارجی هایی که به ایران می آیند و از کشور ما مینویسند به همین جهت است. چیزهایی رو می بینند که ما توجه نداریم. تازه از مشکل احساس مالکیت به علی هم بگذریم که آفت تبلیغ علی (بخوانید تبلیغ انسانیت ـ‌ معرفت ـ شجاعت  و همه خوبی های دیگه) است. 

نمخوام بگم که این نگاهها ناقص هستند که هستند. میخوام بگم که جابجا شدن برای دیدن چیزهایی که نزدیک خودمون هست خیلی ساده تر از مسافرت به دوردست برای یافتن چیزهایی است که شاید با کمی خانه تکانی بتونیم بدست بیاریم. به میزانی که از موطن قومی / قبیله ای / نژادی / فرهنگی خود دور میشویم هجرت میکنیم ولی این هجرت مقدماتی داره که متمایز کننده هجرت با گریختن و پناهندگی و اینجور چیزهاست.

اما بعد .....

غدیر حماسه ای استثنایی است. چند تا نکته مهم در این حماسه هست که در کنار هم موقعیت و جلوه خاصی رو ایجاد میکنه که در یک جمله نشانه تشخیص و اراده متفاوت حضرت حق نسبت به همگان است. حتی بهترین انسانها. در این موضوع تفاوت زیادی بین عالی و دانی نیست. البته اولیای الهی بنابه شخصیت والای خود به مدارجی از فهم این خواست و مصلحت نزدیک میشوند ولی جز خدا کسی از همه چیز باخبر نیست:

ـ خواست خدا برای پیامبر هم نگران کننده بود باینکه به ظاهر  پیامبر قدرت سیاسی بی چون و چرایی در آخرین سال زندگی داشتند. نگرانی پیامبر ناشی از عدم قدرت سیاسی خودش یا حتی خطرات مربوط به شورش مردم نبود که نه مردم آنقدر عاصی بودند و نه آنکه پیامبر از این امور واهمه داشت.  شاید بخاطر این بود که میدانست که مردمان بادیه نشین و بیابانگرد و حتی اهالی حجاز نخواهند فهمید که چه اتفاقی افتاده است و چه باید بکنند. شاید هم دلایل دیگه داشته باشه ولی در هر صورت نگران کننده بود چون شخصیتی مثل پیامبر نگران شده بود و در عین حال نگرانی  مانع اقدام نبایست باشد چون خداوند متعال در صحنه است و اوست که میخواهد.

ـ این تشخیص الهی نقش محوری  و تعیین کننده در ابلاغ رسالت داشته است. هر چند به ظاهر در حوزه احکام و اخلاق و عقاید هم نیست. دارای ابعادی است که در آخرین مراحل دعوت رسول الله مطرح میشود و شاید برگ آخر و نهایی دفتر رسالت است.

ـ این تشخیص الهی از نوع ابلاغ است. ربطی به خواست و پیروی دیگران ندارد. نه پیامبر و نه هیچکس دیگر دراین انتخاب نقشی نداشته است. یادمان بیاید انتخاب ابوبکر خلیفه اول مسلمین بعنوان نماینده رسول الله برای ابلاغ سوره برائت در مکه را که در میان راه به خواست خدا برمیگردد. چرا که پیامبر می بایست بر طبق خواست خدا کسی از اهل خود را بفرستد. و علی شاخص ترین اهل او بود. نتیجه اینکه خواست خواست حق است ولاغیر. این تشخیص با ملاحظات و علائق بزرگان و علما و دانشمندان و حتی اکثریت انسانهای مومن عصر پیامبر هم تطابق نداشته است. خواست خدا استاندارد خودش رو داره. شناخت این استاندارد هاست که انسان را میتواند راهبری کند.

ـ علی طبق استانداردهای مقبول جامعه صدر اسلام پذیرفتنی نبود. چرا؟ چون او را باید فهمید و فهم انسانها یکسان نیست و در جامعه قبایلی اون دوره شناخت واقعی از انسانهای فرهیخته کار ساده ای نبود.  جز عده قلیلی از نخبگان کسی از عمق حادثه خبر نشد. کسانی که بین خطوط را میخوانند و درست هم میخوانند کم هستند. همیشه کم بوده اند و در گذشته کمتر.

ـ درست است که مردم حق انتخاب داشتند و علی را انتخاب نکردند ولی به آنها ابلاغ شد که بهترین کس علی است. کسی که در حوزه ابلاغ رسالت تعریف گردید و عامه مردم هم از کنار این حادثه به سادگی گذشتند. برای اکثریت مردم آن روزگار این حادثه همان معنایی که برای نخبگان داشت نداشت. نخبگان هم در چارچوب تصمیمات خود تصمیم میگرفتند و از حق خود در تصمیم گیری طبق نظر خود استفاده میکردند نه طبق خواست خدا که از سوی رسول معصوم ابلاغ شده بود.

ـ علی چه مردم بخواهند و چه نخواهند ولی شد. حالا خورشید علی را اگر کسی خواست با ابرهای تیره دل بپوشاند به خودش ربط دارد و جوابش را خودش هم خواهد داد. این معنای ابلاغ است. یعنی: خود دانی! ولی کسانی که از علی آموختند و بیاموزند چه مسلمان چه غیرمسلمان. به درجاتی از کمال میرسند. ولایت علی هنوز نیز برقرار است چون گذشت زمان نمیتواند ارزشهای وجودی انسانهای متعالی رو تحقیر کند یا به فراموشی بسپارد. بلکه بر عکس با رشد و توسعه فرهنگ و تمدن و عقول بشری علی جایگاهش والاتر خواهد بود.

نقل کرده اند که حضرت مهدی با ظهورش عقول بشری را تکامل می دهد. بدون تکامل فرهنگ و شعور جایی برای ولایت وجود ندارد. میشود علم جدید نداشت یا حتی علم قدیم نداشت. ولی شعور و فرهنگ انسانی نداشتند  یعنی انسان نبودن. سخن علی از زبان احمق ها ظلم به علی است. ظلم به حق است. صدای علی در چاه طنین می انداخت بدون هیچ مزاحمتی ولی در زمان حکومتش و در زمان اقامه نمازش گاهی احمق ها با قرائت قرآن کریم سعی در معارضه داشتند.

ای کاش سخن از علی گفتن سخن از رفتار های او باشد. از استانداردهای رفتاری او و از عدالت او ...

 ------------------------------ ----------------------------          -------

عیدمون مبارک. به خودمون هم میتونیم تبریک بگیم. نه؟

یادمان غدیر یادمان اقدامی شجاعانه است. پیامبر اسلام نگران بود و به امر خدا ولایت علی را اعلام کرد. این ولایت صرفا حکومت پس ازعلی نبود.

من کنت مولاه فهذا علی مولاه. این ولایت فوق حکومت و سیادت و هدایت است. یه چیز از جنس رفاقت است. از جنس محبت است. که اگه خالص باشد همه چیز رو با خودش میاره. شما اگه کسی رو دوست نداشته باشید نمیتونید با قلبتون پیروی کنید. پیروی از فرمانروایان در هر لباسی که باشند اگر با علاقه و محبت باشه معنای متفاوتی داره. دو نوع رابطه وجود دارد. رابطه دوستانه و محبت آمیز و رابطه چون بیگانگان. اگر رابطه حاکم با مردم رابطه دوستانه و محبت آمیز نباشه یعنی مردم دوستش نداشته باشند ارزشی نداره و ارزشی هم محسوب نمیشود. حالا چه کسی میتونه ارزش اینو داشته باشه که همه بهش تکیه کنند. کسی که وارسته باشد چون علی. فقط چون علی.

علی را نامش علی نکرد.

علی را دامادی پیامبر علی اش نکرد.

علی را شوهری فاطمه علی نکرد.

علی را نصب کسی علی نکرد.

علی را پیروی شیعیانش علی نکرد.

علی بخاطر هویت و شخصیتش علی شد و لذا علی همیشه علی خواهد ماند.

 -----------------------------------------------------------------------------

چیزی که من قبول دارم اینکه که کسانی که

روایت را اصل میگیرند و قرآن را نمیخوانند و تدبر در آن نمیکنند.

مداحی رو بر آموزش معارف دین اولویت میدهند.

احساس دینی را بجای بصیرت دینی ترویج میکنند. 

ظاهر را بر باطن ترجیح میدهند.

غم را  نشانه دینداری و شادی را موجب ظلالت میدانند.

یه جای کارشون ایراد داره.