امروز صبح آقای جوادی آملی در بحث تفسیر قرآن صبح  رادیو میگفت که عالم دینی وقتی سخن میگوید مردم پذیرا هستند. چون آنچه او میگوید وفق طبیعت انسان است و حتی اگر عالم دینی عالم دینی واقعی باشد و حرفی بزند که کسی نپذیرد آن فرد در نزد خود احساس سرافکندگی میکند.

نتیجه ای که میشه از این بحث گرفت اینه که طبیعت انسان پاک است. وقتی حرف عالم دینی مورد پذیرش مردم واقع نشود بیش از آنکه مردم متهم باشند عالم دینی متهم است که عالم (صاحب علم)‌و دینی(بیان کننده حقایق دین)‌نیست. کمتر در جهان اتفاق می افتد که ذائقه جامعه آنقدر منحرف بشود که مثلا همچون قوم لوط همگی به امری مخالف طبیعت و ناموس هستی تن دهند. در این موراد هم معمولا عذاب الهی نازل میشود. که بسیار نادر بوده است.

میشود گفت پذیرش مردم بخصوص مردمی مانند ایران تا حد خیلی زیادی میزان درستی و نادرستی رفتار علمای دین است. اگر حرف علمای دین نزد قلوب مردم نافذ باشد آنها به واقع علمای دین هستند و اگر نباشد باید اندیشید که مشکل در کجاست؟ در ذائقه تغییر یافته ملت که باید منتظر عذاب عام بود و یا در علمیت و دیانت دیگران که باید منتظر مصیبت دیگر بود.