تاکسی سواری فرصتی برای آشنا شدن با بخشی از اندیشه های مردم است. مردمی که بسیار متنوع هستند و خود به تنوع اندیشه و تفکر و احساس خود چندان واقف نیستند. از نظر اکثر کسانی که در باره دیدگاه مردم سخن می گویند نوعی دوگانگی(موافق / مخالف) بین عمل و حرف ملت وجود دارد.
از نظر من اینگونه نیست. تنوع آرا و نگاه مردم و جمعیت زیاد مردم و بخشی نگری و استقراهای ناقص ما بایستی مورد توجه قرار گیرند. اساسا نبایستی به دنبال کلیت واحد و یکنواخت بود. نظر مردم ایران نظری واحد و غیرقابل تغییر و یکنواخت و ساری در بین آحاد ملت نیست. بجای نظر مردم باید سخن از نظر گروهها و اقشار و اصناف مختلف کرد. نقص سیستم های نظرسنجی نیز کمکی است برای ابهام بیشتر است.
انتخابات سالم همچنان تنها محک واقعی در سنجش آرا و نظرات مردم است. اما تاکسی سواری نیز بخشی کوچک از آرای و نظرات مردم را منعکس میکند. امتحان کنید. از رانندگان تاکسی جویای نظر مردم نسبت به مسائل مختلف شوید. پشیمان نمیشوید البته اگر اظهار نظر نکنید!

آزادی بزرگترین حق انسان است. حق انتخاب. اگر آزادی نباشد امکان انتخاب بین حق و باطل فراهم نمیشود. بی انتخاب ارزشها رنگ می بازند. انسان بی انتخاب انسان نیست.

رقابت یا تفاوت و تعارض منافع اقتصادی بین کشورها و گروههای ملی و فراملی به رویارویی انجامیده است. در ۵ سال اخیر رویارویی های شدیدی شکل گرفته که تقریبا تمامی صحنه های سیاسی و اقتصادی و نظامی و اجتماعی و فناوری را متاثر کرده است. آیا پایانی بر این رقابتها وجود داره؟ آیا میشود نسبت به آنها بی تفاوت بود؟ آیا میتواند از تاثیرات آنها برکنار بود؟
جواب صحیح به همه این موارد منفی است. رقابت در از درون انسان آغاز میشود و در خانواده و قبیله و طایفه و روستا و شهر و ابرشهر و کشور و منطقه و جهان ادامه می یابد و از ملزومات زندگی این جهانی است.
----------------------------------------------------
هم اکنون جنگ تمدنها می رود که بصورت واقعیتی آشکار درآید و راه حل گفتگوی تمدنها همچنان در سایه حرکت میکند. اما موضوع صرفا جنگ و صلح تمام عیار نیست. فرصتهای بسیاری برای موفقیت وجود دارد که میتوان از آنها استفاده کرد و میتوان چشم بر آنها بست.
از رهبران کشور در سطح سیاسی / اقتصادی / فرهنگی / فناوری و هر حوزه دیگر انتظار می رود جایگاه ایران و ایرانی را در جهان آینده تعریف کنند و مشخص کنند که آیا بایستی در مسابقه شرکت کرد یا نه؟ اگر قرار است در مسابقه و رقابتها شرکت کنیم باید بدانیم که خیلی عقبیم و فعالیتمان را باید سرعت بخشیم.

حفظ امنیت در زندگی اصل مهمیه. امنیت احساسی که انسانها از تعادل و تناسب محیط پیرامونی خود میکنند.
گاهی انسانها آنچنان بر خود مسلط هستند که در تلاطم ها چون کوه محکم هستند. بعد فردی و انسانی امنیت ارتباط خیلی نزدیکی با سلامت روحی آدم داره. بدبینی های مزمن در رفتار افرادی مشاهده میشه که معمولا احساس امنیت نمیکنند.
در زمینه اجتماعی نیز امنیت عنصر مهمی است. آنقدر مهم که گاهی به ابزاری برای تهدید ارکان دیگر جامعه تبدیل میشود.
در تاریخ معاصر ایران به کرات از حساسیت مردم به حفظ امنیت از سوی خارجی ها  و داخلی ها سوءاستفاده شده است. خاطره هرج مرج ها و شورشها پشتوانه این سوء استفاده ها محسوب میشود.
-----------------------------------------------
بی بی سی فارسی دوباره باز میشود و از فیلتر خارج میشود. دلیل فیلتر شدن و از فلیلتر خارج شدنش رو که نفهمیدیم. اما دلیل فیلتر شدن سایت گویا ظاهرا اشکال فنی بوده! به گیرنده هایتون دست نزنید اشکال از فرستنده است.

آمده موسم فتح و ایمان
......

بهمن خونین جاویدان
تا ابد زنده بادا قرآن

لاله ها قامت سرخ عشقند
سرنوشت تو با خون نوشتند

سالروز پیروزی ملت ایران در نبرد با استبداد داخلی مبارک باد

گرچه تظاهر کرد که به سرویس دهنده نفوذ کرده ولی نکرده بود.
گرچه تظاهر کرد که دین دارد ولی دیندار نبود.
دروغهای زیادی گفت تا چهره کریه اش کمتر نمایان شود ولی انسان نیز نبود.

دیشب شب عاشورا بود. یه سر رفتم به محله قدیمی مون و مسجد محل. مداح و روضه خوان وسط کارش بود. هر دو کار رو یکی کرده بود و برای حدود بیست نفری که توی مسجد بودند صحبت میکرد. اکثر مردم سر کوچه کنار چادر هیات / تکیه / حسینیه بودند. یاد قدیما افتادم .که کلی بچه از در و دیوار مسجد و هیات بالا میرفت ....
خلاصه مداح که حالا سخنران مجلس نیز شده بودُ حسابی مایه گذاشته بود و شنوندگان رو خسته کرده بود. چند تا اشتباه گنده هم کرد. طوری که پیرمردهای مسجد دوره اش کرده اند و یه جوری محترمانه دستش مینداختند و ازش سوال میکردند و خلاصه محترمانه حال بنده خدا رو گرفتند. البته شاید همینجوری اتفاق افتاد ولی بنظرم حساب شده بود.
ولی قبل از رفتن به مسجد از تلویزیون صحبتهای آقای رحیم پور ازغدی رو پخش میکرد. برای مبلغان روحانی که به روستاها و شهرها میرفتند صحبت میکرد. برام جالب بود که آقایان پای بحث ایشون نشسته اند. جالب تر اینکه حرفهای مهمی میزد. در باره همراه و همگام بودن عدالت / عقلانیت / معنویت در مسیر حق می گفت. خدا همشهری آقای رحیم پور دکتر علی شریعتی رو رحمت کند. موضوع زر و زور و تزویر از تکیه کلامهای ایشون بود در حوزه نقد جریانات انحرافی. در آستانه ۲۲ بهمن هستیم و یاد دکتر کردیم. خدا رحمتش کنه.

بعضی جاها معرف هویت ملی ملتهای مختلف است. بخصوص برای کشورهای توریستی موضوع مهمتر هم میشه چون آمدن و رفتن توریستها به وجهه سیاسی و اجتماعی و اقتصادی آن خیلی ربط داره. در این بازار رقابت توریسم حتی شایعات موثره. البته در ایران به دلیل وجود موانع بزرگتر در زمینه توریسم سخن گفتن از مشکلات کوچک چندان جذاب نیست ولی از اینکه همش به سیاستهای غلط جذب جهانگردان اشاره میشه خسته میشیم. بزارید این بار از یک مشاهده ساده که دیروز برایم اتفاق افتاد بگم.
وارد پارکینگ جلو درب ورودی هتل شدم و با کمال تعجب با دروازه و دروازه بان مواجه شدم و وقتی پارک کردم با فیش هزار تومانی پارکینگ.
برایم جالب بود. لحظه ای خندیدم ولی بعد به فکر فرو رفتم. دیدم بیخود نبود که سیستم مستشاری و آموختن از دیگران ولو از چین به ما توصیه شده و بیخود نیست که ما در این وضعیت هستیم چون به حرفهای بزرگان و باتجربه هایمان گوش نمیکنیم. حتی عوضی تفسیر میکنیم تا خدا نکرده در برابر تعالیم قرار نگیریم. به این میگن ظهور هوش و استعداد ایرونی. بعضی ها میگن دلیل عقب افتادگی های ما همین هوش ماست. شما چی میگید؟

دیشب سفارت دانمارک آتش گرفت. ببخشید آتش گرفتوندش.
شاهد بی ربط میگه:
حاصل عمرم سه سخن بیش نیست
خام بدم پخته شدم سوختم
رندی گفت:
شعله رو خاموش کن
چهارشنبه سوری امسال زود شروع شد. حالا دم از کنترل و اختیار و تصمیم عاقلانه بزنند!
خدایا هر چقدر پول میدی بده ولی قربونت برم یه کم پیاز داغ عقل و شعورش رو زیادتر کن که دارم دیوونه میشم.
یاد قصه سلمان رشدی افتادم که با اون همه شوری که در اوایل انقلاب بود از این وقایع اتفاق نمیفتاد. چرا؟ از ۱۱۸ بپرسید. برای بچه تهرونی ها یک ۱۱۸ اولش اضافه کنید دو قبضه میشه.
حالا قبول کردید دارم دیوونه میشم؟

وبلاگهای غمگینانه بسیارند. چراش جالبه. بخصوص اگر یه روز بشه موضوع بحث جدلی و تحولی. نظری که در باره یک وبلاگ نوشتم اینه:

چند پست اخیر رو خوندم. جالب بود. آدم رو به فکر فرو می بره. شاید درکش برای کسانی که از بیرون به این عالم نگاه میکنند سخت باشه ولی بدون اینکه درگیر مسائل عاطفی موضوع بشم بنظرم میرسه که توانایی های شخصی مون رو به روشهای مختلف باید ببریم بالا و انتظارمون از خودمون رو کمی پایین تر از توانایی هایمون تعریف کنیم. روی دیگه سکه خیلی بزرگتر از این روی سکه است. زیبایی های عالم آنقدر زیاد است که میشه در یک لحظه از شعف دیدن تک برگ درخت کهنسالی گریست و مرد و شهید عشق بود. گنج وجود نزد خودمون است. اگر از دنیای کوچک بیرون میگوییم حق داریم. سختی و دشواری و دلتنگی و زندان ولی در درون هر انسان بهشتی عظیم است. قدم زدن در بهشت زندگی خود را تجربه کن.

دولت آمریکا موفق شد به راحتی یک قدم دیگر خودش را به ایران نزدیک کند. حالا پرونده ما روی میز شورای امنیت است. روسها که آدم فروشی را از دوره حکومت کا گ ب در زمان شوروی سابق تا امروز و حکومت پوتین حفظ کرده اند همانکاری را کردند که همه کارشناسانی که در روزنامه ها مطلب مینوشتند گفتند. یعنی منافع ملی ایران رو فروختند. اصولا همکاری با روسها هیچوقت برای هیچ کس امنیت نیاورده است. باز صد رحمت به انگلیس ها و آمریکایی ها!
چین که دیگه هیچ. با کمونیسم ملی سنتی خودش راههای تجدد رو دو پله یکی می ره بالا. ایران چیه ...؟
برخلاف بسیاری من تصور نمیکنم این تصمیم آمریکا به دلیل ضعف مذاکرات ایرانی ها بوده. بر عکس احتمالا خوب مذاکره کرده اند. مشکل اینه که قدرت مانوری برای مذاکره کنندگان نمانده. نه از نظر حمایت کارشناسانه دستگاه تصمیم گیری داخلی و نه منابع ایجاد قدرت در صحنه مذاکرات مثل عمق استراتژیک.

امام حسین الهام بخش همه آزادیخواهان ایرانی بود. حتی کمونیستهای مبارزی مثل خسرو گلسرخی به صراحت از آزادی خواهی امام حسین علیه السلام و عدالتجویی علی علیه السلام سخن گفتند. آن هم در شرایطی که گفته هایشان کمکی به اعدام نشدنشان نمیکرد.
حسین فرزند علی و نوه پیامبر و شاید از همه زیباتر و عاطفی تر فرزند فاطمه بود. تعالیم و اندیشه های آزادیخواهی و حریت گرایی حسین و یاران او مهمترین فراز در نهضت ملت ایران بود. اگر علی شهید عدالت است٬ حسین نیز شهید آزادی است. در دهه محرم سخن از خرافات میگویند. یاد صحبت آقای میرحسین موسوی نخست وزیر دوران جنگ افتادم که میگفت نمیشود یک کلیت را تایید کرد و جریانی را بر اساس آن راه انداخت و بعد انتظار داشت که اجزا و ملزومات آن معدوم شوند.
آنچه هستیم بخاطر آنست که مقدمات آن را فراهم کرده ایم. انسان آزاد است و برای همین آزادی ممکن و مطلوب است.

سال ۵۷ سال عجیبی بود. ده روزی که امام به ایران آمده بود انگار همه میدونستند باید چکار کنند. هوا خیلی سرد و دلها گرم و نفت جیره بندی بود. گاز که نبود. مردم بیشتر نفت مصرف میکردند. مشکل قطع برق کم و بیش بود. البته مردم به کمبودها عادت کرده بودند و اواخر حکومت شاه هر مشکلی در عالم اتفاق می افتاد به حساب شاه میگذاشتند. انگار یک عقده و ناراحتی مکتوم ترکیده. سیاسی ها از همه بیشتر جولان میدادند. راهپیمایی های خود جوش از مدارس راهنمایی و دبیرستان و مساجد و دانشگاه و خلاصه همه جا شروع میشد و بعد از تعطیلی مدارس بیشتر به سوی مساجد رفت و در محلات متمرکز شد. دانشجویان خیلی فعال بودند. اصلا دانشگاه تهران محور تحولات اصلی بود. روحانیون فعال سیاسی در مسجد دانشگاه تهران مجتمع شدند و ارتباط خود را با دانشگاه با افتخار فریاد میزدند. دانشگاههای دیگه هم همینطور. ملت شور زیادی داشتند. شعارهایشان که در چنین ایامی هر سال بصورت گزیده و منتخب از رسانه ملی پخش میشه یادآور شعارهایی است که دیگه مدتهاست پخش نمیکنند. در باره مرحوم دکتر شریعتی زیاد می دادند. معلم شهید ما .... آغاز بیداری .... مرگ بر شاه .... فکر میکنم بعد از اسم شاه که همه جا تکرار میشد. اسم امام و دکتر شریعتی بیش از همه اسم ها تکرار میشد.
امام آمد و با آمدنش بهار را آورد. الگوی سیاسی اصلی حرکت امام در زمان مبارزه امام حسین علیه السلام بود. به تنهایی قیام کرد و از خانه که به هجرت رفت اهل خانه نیز چندان تکانی به خود ندادند. ولی وقتی برگشت مطمئن بود که نهضت آزادیخواهی ملت ایران به سرانجام می رسد. وی ملت ایران رو داشت که امام حسین علیه السلام نداشت و همین سر بقای اندیشه امام شد. امام حرمت ملتش را بسیار رعایت میکرد. برای ملتش زندگی کرد و همیشه رای ملت را بالاتر از رای خود میدانست و به خود و اطرافیانش اجازه نمیداد که در باره سرنوشت کشور بیش از مردم عادی دخالت کنند. رهبری به تمام معنا بود که اگر نبود چنین دلها را باخود همراه نمیکرد.
همه ما از این دنیا می رویم ولی چه خوب که انسان برویم. اگر خانه امام را خواستید ببینید به جماران بروید. حسینیه رو هم ببینید. حسینیه ای که امام اجازه سنگ کردن دیوارش یا رنگ زدنش را نیز نداده بود و میگفت همین کافی است و تنها برای رعایت بهداشت و راحتی مراجعه کنندگان اجازه دادند با گچ سفیدش کنند. اگر آدرس امام را خواستید به حسینیه جماران بروید. یاران امام را در بهشت زهرا پیدا میکنید ولی اگر در کنار بهشت زهرا گنبد طلا دیدید فکر نکنید که این را امام ساخته... امام قصر خود را در حسینیه کوچک جماران برپا کرد و این ماییم که نادانسته های محبت آمیز خود را چنین مجسم میکنیم.

تغییرات زیادی در راه است.
کس نخارد پشت من / جز ناخن انگشت من
اگر میخوام کاری انجام بدم باید حرکت کنم ...
با حلوا حلوا گفتن دهن شیرین نمیشه
باید شروع کرد... یا علی

بحث در باره اینترنت ملی از سوی بعضی از مقامات سیاسی نگرانی هایی را ایجاد کرده است. گرچه بحث اینترنت ملی اساسا مطرح نبود و در واقعی نوعی تبادل ملی در سطح اینترنت مطرح است ولی ترجمه غلط و ناقص موجب چنین سوء تفاهمی شده که برای چند روزی میتواند بعضی ها را خوشحال و بعضی ها را نگران کند.
اینترنت همان اینترنشنال نتورک است که معنا ندارد از پسوند ملی برای آن استفاده کنیم. در زبان انگلیسی که زبان مادری اینترنت و فناوری های مرتبط است نیز کاربرد اینترنت ملی در مفهومی که ما فارسی زبانان می فهمیم معنا ندارد بلکه با جستجوی این اصطلاح معنای متفاوت آن به راحتی فهمیده خواهد شد.
مشکل از این فراتر است. چرا که متخصصان مجری طرح تبادل اطلاعات ملی در سطح اینترنت National Internet Exchange این اصطلاح را در اختیار فضای فرهنگی و سیاسی اینترنت قرار داده اند تا از آن بعنوان راهی برای جدا شدن از جامعه مجازی جهانی استفاده کنند. موضوعی که خوشحالی شورانگیز بعضی و نگرانی های قابل درک گروه دیگری را موجب شده که هر دو در سطح خودش بی مورد اند.
مساله اینترنت ملی به گونه ای مطرح میشود که گویی سازمان ملل ملی تاسیس میکنیم و یا انجمن همکاری های علمی و فرهنگی جهانی ملی را برپا میکنیم!
خدا به بعضی ها عقل و به بعضی ها پول بده به منم هر دوشو. شاد باشید.

شنیدم که آیت الله سیستانی تابعیت عراقی را نپذیرفت و بر ایرانی بودن خودش تاکید کرد. مایه افتخار است فردی که سالهاست در ایران زندگی نمیکند و رهبر اکثریت عراقی ها محسوب میشود خود را همچنان ایرانی بخواند. اما در همین شرایط بحث بر سر تابعیت جدید آقای رحمان رضایی است. گویا تابعیت ایتالیایی میخواهد بگیرید. بنظر من این دو موضوع دو حد خوب و بدی نیست. گرفتن تابعیت دیگران گر چه برای ما ایرانیان دلپذیر و خوشایند نیست ولی باید درک کرد که میلیونها ایرانی هم اکنون چنین راهی را به دلایلی انتخاب کرده اند و از بد حادثه این گروه از نخبگان ورزشکار و تحصیلکرده و غیره هستند که به فرار نخبگان و مغزها از رفتن شون تعبیر میشود. مشکل کجاست؟

یه وبلاگ میخوندم در باره مولوی و رومی و بلخی بودنش یا نبودنش و اینجور حرفا. البته با ظرافت و دقت. یهو یادم اومد که یه خاطره دارم. زود اومد که یادم نره.

دهه شصت بود. فکر کنم سال ۶۷ بود.  یا ۶۶ یا ۶۸ ... پیری و هزار درد و یکیش فراموشی ... رفته بودیم ترکیه سفر علمی ... آنکارا رو دیدیم. استانبول شهر افسانه ها و خلاصه قونیه مدفن حضرت مولانا. از یکی از ترکهای خادم اونجا پرسیدیم که دیوان مولانا به چه زبانی است؟ میخواستیم بشنویم بگه فارسی که یهو نه گذاشت و نه برداشت و گفت معلومه ترکی! اون هم ترکی استانبولی. حتی نگفت عربی.
ز احمد تا احد یک میم فرق است
جهانی اندر آن یک میم غرق است

دات کام شدن بعضی وبلاگها که برون گرا و علاقمند به نزدیک شدن به عرصه های متفاوت وب فارسی هستند اجتناب ناپذیر است ولی از دست دادن وبلاگی که با نوشتن ماهی یکبار هم زنده می مونه منطق درستی نداره.  اگر دات کام هم شدید خانه پدری فراموش ات نشه شاید روزی روزگاری از فرنگ برگشتی و همین خانه کاه گلی و کوچه هایش برات خاطره انگیز بود.